Tibetan
ལས་དབུ་མའི་ལམ་བཤད་པའོ། །མཐའ་གང་དང་གང་སྤངས་པས་དེ་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པ་དང་གཅིག་མཐའ་དང༌། །མུ་སྟེགས་ཉན་ཐོས་གཉིས་ཀ་དང༌། །གང་ཟག་ཆོས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་དང༌། །སྐུར་འདེབས་མཐའ་ རྣམས་གཉིས་གཉིས་དང༌། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་མཐའ། །རྟག་དང་ཆད་པར་འདུ་ཤེས་དང༌། །གཟུང་དང་འཛིན་དང་ཀུན་ཉོན་མོངས། །རྣམ་པར་བྱང་ལ་གཉིས་དང་གསུམ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཐའ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་བདུན་དུ་འདོད། །དངོས་ཡོད་དངོས་མེད་ཞི་བྱེད་དང༌། །ཞི་བྱེད་སྐྲག་བྱ་དེ་ལ་འཇིགས། །གཟུང་དང་འཛིན་དང་ཡང་དག་ཉིད། །ལོག་པ་ཉིད་དང་བྱེད་དང་མིན། །སྐྱེ་བ་མེད་དང་མཉམ་པའི་དུས། །དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་གཉིས་ཀྱི་མཐའ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་བདག་ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་མཐའོ། །གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་མཐའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ། གང་བདག་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནས་ཤེད་བུ་མེད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བར་དུའོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་སྲོག་ཀྱང་གཞན་ལ་ལུས་ཀྱང་གཞན་པ་དང༌། སྲོག་དེ་ཉིད་ལུས་དེ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་མཐའོ། །མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ། གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟག་པར་ཡང་མི་རྟོག །མི་རྟག་པར་ཡང་མི་རྟོག་པའོ། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའོ། །བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་སྟེ། བརྟགས་པའི་ཡོད་པ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ། གང་བདག་དང་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཡང་དག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའོ། །སེམས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ། གང་ལ་སེམས་མེད་པ་དང༌། སེམས་པ་མེད་པ་དང༌། ཡིད་མེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པའོ། །མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཐའོ། །དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའི་མཐའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ། གང་མཐའ་དེ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་ཞིང་མི་བརྗོད་ཅིང་མི་སྨྲ་བའོ། ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པའི་མཐའོ། །མེད་དོ་ཞེས་བྱ
Chinese
这是关于中观之道的阐述。如果想要了解应该舍弃哪些极端，那么，相异和同一是极端，外道和声闻乘二者都是极端，对补特伽罗和法妄加臆测和诽谤也是极端，这些极端都是成双成对的。不相顺之方和对治之方是极端，常和断的观念是极端，能取和所取以及一切烦恼是极端，清净和不清净是二和三，分别的两个极端，这些被认为是七种形态。实有和非实有是寂灭的，寂灭是令人恐惧的，对此感到害怕。能取和所取以及真实性，虚妄性和作者和非作者，无生和同时期，这些是分别的两个极端。因此，色等和我和他异也是极端，一也是极端。为了完全舍弃这些，所以是中观之道，即从分别认识无我到分别认识无种子。认为我是，生命是其他的，身体也是其他的，或者认为生命就是身体，这都是我见。认为色等是常，这是外道的极端，认为无常，这是声闻乘的极端。为了完全舍弃这些，所以是中观之道，即对于色等，既不认为是常，也不认为是非常。认为是我是对补特伽罗妄加臆测的极端，认为无我是诽谤的极端，因为这是对所设定的存在进行诽谤。为了完全舍弃这些，所以是中观之道，即我和无我二者的中间，就是不分别。认为心是真实的，这是对法妄加臆测的极端，认为心不是真实的，这是诽谤的极端。为了完全舍弃这些，所以是中观之道，即没有心，没有思，没有意，没有识。认为不善等法是一切烦恼，这是不相顺之方的极端，认为善等是清净，这是对治之方。为了完全舍弃这些，所以是中观之道，即不接受、不表达、不宣说这两种极端。 认为补特伽罗和法存在是常的极端，认为不存在
English
This is an explanation of the Middle Way. If one wants to understand which extremes should be abandoned, then, difference and sameness are extremes, both non-Buddhists and Shravakas are extremes, and falsely imputing and slandering the individual and phenomena are also extremes, these extremes are in pairs. Dissimilar sides and antidotal sides are extremes, the notions of permanence and annihilation are extremes, the grasper and the grasped and all afflictions are extremes, purification and non-purification are two and three, the two extremes of discrimination, these are considered to be seven forms. Existence and non-existence are pacified, pacification is frightening, and one is afraid of it. The grasper and the grasped and reality itself, falsity itself and the doer and the non-doer, non-arising and simultaneity, these are the two extremes of discrimination. Therefore, form and so on and the self being different are also extremes, and being one is also an extreme. In order to completely abandon these, it is the Middle Way, that is, from separately discriminating no-self to separately discriminating no seed. To view the self as, the life is other and the body is also other, or to view that the life itself is the body itself, this is the view of self. To think that form and so on are permanent is the extreme of the non-Buddhists, to think that they are impermanent is the extreme of the Shravakas. In order to completely abandon these, it is the Middle Way, that is, one does not think of form and so on as permanent, nor does one think of them as impermanent. To think of self is the extreme of falsely imputing to the individual, to think of no-self is the extreme of slander, because it is slandering the established existence. In order to completely abandon these, it is the Middle Way, that is, the middle between self and no-self is non-discrimination itself. To think that the mind is true is the extreme of falsely imputing to phenomena, to think that the mind is not true is the extreme of slander. In order to completely abandon these, it is the Middle Way, that is, there is no mind, no thought, no intention, and no consciousness. To think that non-virtuous dharmas and so on are all afflictions is the extreme of the dissimilar side, to think that virtuous dharmas and so on are purification is the extreme of the antidotal side. In order to completely abandon these, it is the Middle Way, that is, one does not accept, does not express, and does not speak of these two extremes. To think that the individual and phenomena exist is the extreme of permanence, to think that they do not exist