Tibetan
པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་རྣམ་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཅི་ནས་ཀྱང་ལུས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་མོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་འབྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ཡིན། མི་འབྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། ཅི་ནས་ཀྱང་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་མོ། །གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་གནས་གང་ཞེ་ན། རྒྱུ་ཡི་གནས་དང་ཞུགས་པ་དང༌། །སྦྱོར་དང་འབྲས་བུ་བརྗོད་པ་དང༌། །བྱ་དང་བྱ་མེད་ཁྱད་པར་དང༌། །དེ་ནི་བླ་མ་བླ་ན་མེད། །མོས་པ་དང་ནི་འཇུག་པ་དང༌། །ངེས་པར་འབྱུང་དང་ལུང་བསྟན་དང༌། །བརྗོད་པ་དང་ནི་དབང་བསྐུར་དང༌། །ཕྱིན་པ་དང་ནི་ཕན་ཡོན་དང༌། །བྱ་བ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པའོ། །དེ་ལ་རྒྱུའི་གནས་ནི་གང་རིགས་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་གོ །ཞུགས་པའི་གནས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །སྦྱོར་བའི་གནས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་ཚུན་ཆད་དོ། །འབྲས་བུའི་གནས་ནི་ཐོབ་པའོ། །བྱ་བ་བཅས་པའི་གནས་ནི་སློབ་པའོ། །བྱ་བ་མེད་པའི་གནས་ནི་མི་སློབ་པའོ། །ཁྱད་པར་གྱི་གནས་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའོ། །བླ་མའི་གནས་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་བས་སར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །བླ་ན་མེད་པའི་གནས་ནི་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེའི་གོང་ན་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མོས་པའི་གནས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ཐམས་ཅད་དོ། །འཇུག་པའི་གནས་ནི་ས་དང་པོའོ། །ངེས་པར་འབྱུང་བའི་གནས་ནི་དེའི་གོང་མས་དྲུག་པོ་དག་གོ །ལུང་བསྟན་པའི་གནས་ནི་ས་བརྒྱད་པའོ། །བརྗོད་པའི་གནས་ནི་ས་དགུ་པའོ། །དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ནི་ས་བཅུ་པའོ། །ཕྱིན་པའི་གནས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཕན་ཡོན་གྱི་གནས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། །བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་གནས་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། །གནས་རྣམ་པ་མང་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱངས་ལ་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང༌། །རྣམ་པར་དག་པར་ཅི་རིགས་སྦྱར། །དེ་ལ་མ་དག་པའི་གནས་ནི་རྒྱུའི་གནས་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། སྦྱོར་བ་པའི་བར་དུའོ། །མ་དག་པ་དང་དག་གནས་ནི་སློབ་པ་རྣམས་སོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་ནི་མི་སློབ་པ་རྣམས་སོ། །འདི་ལས་ཇི་ལྟར་འོས་འོས་སུ། །གང་ཟ
Chinese
等等的行相作意。菩萨们以无所缘之方式作意。声闻和独觉们为了务必与身体等分离而修念住等。菩萨们既不是为了分离，也不是为了不分离，而是为了务必不住涅槃而修。对治修习已述讫。其处所为何？ 因之处，与入处，结合与果述，行与不行，差别与，彼乃上师，无上师。 信解与入，决定生起与授记，述说与灌顶，到彼岸与利益，事业成办而宣说。 其中，因之处是安住于任何种姓之补特伽罗。入之处是发心。结合之处是从发心到未得果位之间。果之处是获得。行之处是学。不行之处是不学。差别之处是具有神通等功德差别。上师之处是较声闻等入地的菩萨。无上师之处是佛，因为其上无有处所。信解之处是菩萨们以信解而行持的一切地。入之处是初地。决定生起之处是其上方的六地。授记之处是八地。述说之处是九地。灌顶之处是十地。到彼岸之处是佛之法身。利益之处是圆满受用身。事业成办之处是化身。所有这些众多处所，总而言之，当知为法的自性有三种，即不净、不净净与，极净当随其应配。其中，不净之处是从因之处开始，到结合者之间。不净与净之处是学习者们。极净之处是不学习者们。从此如何适宜地，补特
English
They contemplate on aspects such as these. Bodhisattvas contemplate in a non-objective manner. Śrāvakas and Pratyekabuddhas meditate on mindfulness, etc., in order to be separated from the body, etc. Bodhisattvas do not meditate for the sake of separation, nor for the sake of non-separation, but in order to abide in non-abiding nirvāṇa. The antidote meditation has been explained. What are its places? The place of cause and the place of entry, Union and the statement of result, Action and non-action, distinction and, That is the supreme, unsurpassed guru. Faith and entry, Definite arising and prophecy, Statement and empowerment, Going forth and benefit, The accomplishment of action is taught. Among these, the place of cause is the person who abides in any lineage. The place of entry is the generation of bodhicitta. The place of union is from the generation of bodhicitta until the attainment of the result. The place of result is attainment. The place of action is learning. The place of non-action is non-learning. The place of distinction is possessing the distinction of qualities such as higher knowledge. The place of the supreme is the bodhisattva who has entered the ground more than the śrāvakas, etc. The place of the unsurpassed is the Buddha, because there is no place above that. The place of faith is all the grounds where bodhisattvas practice with faith. The place of entry is the first ground. The place of definite arising is the six grounds above that. The place of prophecy is the eighth ground. The place of statement is the ninth ground. The place of empowerment is the tenth ground. The place of going forth is the dharmakāya of the Buddha. The place of benefit is the saṃbhogakāya. The place of accomplishing action is the nirmāṇakāya. All these many places, in short, should be understood as having three aspects of the nature of dharma: impure, impure-pure, and pure, to be applied as appropriate. Among these, the impure place is from the place of cause up to the one who unites. The impure and pure place is for those who are learning. The completely pure place is for those who are not learning. From this, how appropriately, the person
Tibetan
ག་རྣམ་པར་གཞག་པར་འདོད། །གནས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འདི་ལས་ ཅི་རིགས་པར་གང་ཟག་རྣམས་རྣམ་པར་གཞག་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རིགས་ལ་གནས་པའོ། །འདི་ནི་ཞུགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གནས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་གང་ཞེ་ན། སྣོད་གྱུར་རྣམ་པར་སྨིན་བརྗོད་དང༌། །དེ་ཡི་དབང་གིས་སྟོབས་དང་ནི། །འདོད་དང་འཕེལ་དང་རྣམ་དག་སྟེ། །དེ་དག་འབྲས་བུ་གོ་རིམས་བཞིན། །སྣོད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་གང་དགེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །སྟོབས་ནི་གང་སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་དབང་གིས་དགེ་བ་ཤས་ཆེར་གྱུར་པའོ། །འདོད་པ་ནི་སྔོན་གོམས་པར་བྱས་པས་དགེ་བ་འདོད་པའོ། །འཕེལ་བ་ནི་གང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ན་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱས་པའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་ནི་གང་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའོ། །འདི་དག་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་ཏེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་དང༌། བདག་པོའི་འབྲས་བུ་དང༌། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང༌། སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང༌། བྲལ་བའི་འབྲས་བུའོ། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཐོག་མ་དང༌། །དེ་གོམས་བྱས་དང་རྫོགས་པའོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །བྲལ་བ་དང་ནི་ཁྱད་པར་དང༌། །བླ་མ་དང་ནི་བླ་ན་མེད། །འབྲས་བུ་གཞན་ཏེ་མདོར་བསྡུས་པའོ། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་འབྲས་བུ་ནི་རིགས་ལས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའོ། །གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཐོག་མའི་འབྲས་བུ་ནི་དང་པོར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐོབ་པའོ། །གོམས་པར་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་དེའི་ཕ་རོལ་སློབ་པའི་གནས་སོ། །རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་མི་སློབ་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་ཕྱི་མ་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་སྤོང་བའི་ལམ་སྟེ། ཐོག་མའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེ། དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གཉེན་པོ་ལ་བྱ་བར་འདོད་དོ། །བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་གོམས་པར་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དང་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བར་ནི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་དང་གོ་ རིམས་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་གྱི་འབྲས་བུ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །བླ་མའི་འབྲས་བུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་རྣམས་ཏེ། དེ་མ་ཡིན་པའི་ཐེག་པ་ལས་བླ་མར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ། །བཞི་པོ་འདི
Chinese
如何进行安立？从对处所的详细区分中，应当理解为对各种人进行相应的安立，例如：这是安住于种姓者，这是已进入者等等。处所的解释完毕。什么是获得果？即：所依转化异熟说，以及，由彼之力生起力，欲与增长及清净，彼等果位次第生。所依转化是指与善相顺的异熟。力是指由所依转化的力量而使善变得更加强大。欲是指由于先前习惯而 desire 善。增长是指现在生起时，由于习惯于善法而使善根增长。清净是指断除了障碍。这些是五种果，并且按照次第是：异熟果、士用果、等流果、增上果、离系果。后者后者最初，彼习惯做与圆满。随顺与不顺方，离与差别及，殊胜与无上，其他果，此为略说。后者后者的果，例如从种姓中生起菩提心等等。应当理解为从一个传递到另一个。最初的果是最初获得出世间法。习惯做的果是其对面的学习之处。圆满的果是不再学习的法。随顺的果应当理解为由因的事物而产生的后来的果。不顺方的果是舍弃之道，也就是最初的果，那被认为是针对不顺方的对治。离系的果是习惯做的果和圆满的果，与烦恼分离，按照次第是学习者和非学习者。差别的果是神通等等功德的差别。殊胜的果是菩萨的各个地，因为它们比非此的乘更为殊胜。无上的果是佛地。这四种
English
How is it to be established? From this detailed distinction of places, it should be understood that various persons are established accordingly, such as: this is one who abides in the lineage, this is one who has entered, and so on. The explanation of places is finished. What is the attainment of fruit? Namely: The transformed vessel is said to be the fully ripened, and by its power, strength and, desire and increase and purity, these are the fruits in due order. The transformed vessel is the fully ripened that is in accordance with virtue. Strength is when virtue becomes greater due to the power of the transformed vessel. Desire is desiring virtue due to prior habituation. Increase is when, in the present arising, the roots of virtue increase due to habituation to virtuous dharma. Purity is the abandonment of obscurations. These are the five kinds of fruit, and in order are: the fruit of complete ripening, the fruit of ownership, the fruit of the cause being the same, the fruit of the agent, and the fruit of separation. The latter, the latter, the first, that which is habituated and perfected. Concordant and discordant side, separation and distinction, superior and unsurpassed, other fruits, this is a brief summary. The fruit of the latter, the latter is like the arising of bodhicitta from lineage and so on. It should be understood as being transmitted from one to another. The first fruit is the first attainment of supramundane dharma. The fruit of habituation is the place of learning opposite to it. The perfect fruit is the dharmas of no more learning. The concordant fruit should be understood as the later fruit arising from the object of the cause. The fruit of the discordant side is the path of abandonment, which is the same as the first fruit, which is considered to be the antidote to the discordant side. The fruit of separation is the fruit of habituation and the fruit of perfection, separation from afflictions, in order are the learners and non-learners. The fruit of distinction is the distinction of qualities such as superknowledges. The superior fruit is the bhumis of the bodhisattvas, because they are superior to vehicles other than that. The unsurpassed fruit is the buddha-bhumi. These four