Tibetan
། །སྲེད་པའི་རྒྱུ་ནི་ཚོར་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཡོངས་སུ་ བརྟགས་པས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་གོ །བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གཞི་ནི་སེམས་ཏེ། དེ་ལ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། བདག་ཆད་པར་དོགས་པའི་འཇིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ལ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་གོ །དེ་བས་ན་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བསྒོམ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་རྣམས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་ཤེས་ན། དེ་དག་སྤང་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ནི། །རྣམ་པ་བཞི་དག་རབ་ཏུ་འབྱུང༌། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམས་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ན། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གསལ་ཞིང་གཉེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པ་བཞི་རབ་ཏུ་འབྱུང་སྟེ། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་བའོ། །དེར་གནས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པར་འགྱུར། །ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བརྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དེ་ལ་སེམས་གནས་པའི་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་པོ་དག་སྟེ། དོན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པ་ནི་འདིར་སེམས་གནས་པ་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྤང་བའི་འོག་ཏུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་སོ། །ལས་སུ་རུང་བ་དེ་ཡང་ཉེས་པ་ལྔ་སྤང་བའི་ཕྱིར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམ་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ཉེས་པ་ལྔ་པོ་དེ་དག་གང་ཞེ་ན། གསུངས་པ། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ནི་ཉེས་པ་གཅིག་ཏུ་བསྡུའོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱ་བའི་དུས་ན་མངོན་པར་ འདུ་མི་བྱེད་ན་ཉེས་པའོ། །རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཚེ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་སྤང་བའི་ཕྱིར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། ལེ་ལོ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བཞི་སྟེ། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། དད་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའོ། །དེ་དག་ཀྱ
Chinese
渴爱的因是感受，对此完全观察，就能进入集谛。我执显现的基础是心，对此完全观察，就能进入灭谛，因为没有怀疑我断灭的恐惧。对法完全观察，因为对一切烦恼和清净之法没有迷惑，就能进入道谛。因此，为了进入四谛，首先要安立修习念住。其后修习正断，如是，不顺品和顺品等，若能完全了知一切相，为了断除彼等，精进的四种相就能生起。修习念住，就能完全了知一切不顺品和顺品，为了明了不顺品和生起顺品，精进的四种相就能生起，即为了断除已生的罪恶不善之法等，广说如是。安住于彼，堪能性，一切义都能成办，五过失，八作意，从所依之因生起。为了断除彼，发起精进，对此心安住的堪能性，即是四神足，因为是一切义成办之因。安住，即指此处心安住，应当了知为等持。因此，在正断之后是神足。堪能性也是为了断除五过失，从修习八作意之因所生而了知。那五个过失是什么呢？如云：懈怠与教诫等，忘失与沉掉等，不作意与作意，此等想为五过失。其中，沉没和掉举归为一过失。在应当寂静沉没和掉举之时，若不作意，则是过失。在应当寂静之时，则是作意。为了断除彼等，如何安立八作意呢？为了断除懈怠有四种，即欲、勤、信、轻安。彼等也
English
The cause of craving is feeling; by thoroughly examining it, one enters the truth of origination. The basis of manifest attachment to self is the mind; by thoroughly examining it, one enters the truth of cessation, because there is no fear of suspecting the annihilation of self. By thoroughly examining the Dharma, one enters the truth of the path, because there is no confusion about all defiled and purified dharmas. Therefore, in order to enter the four truths, one must first establish the practice of mindfulness. After that, practice right exertion. Thus, if one fully knows all aspects of unfavorable and favorable factors, the four aspects of diligence will arise in order to eliminate them. By practicing mindfulness, one fully knows all unfavorable and favorable factors. In order to clarify unfavorable factors and generate favorable factors, the four aspects of diligence arise, that is, in order to eliminate the sins and unwholesome dharmas that have arisen, and so on, it is widely said. Abiding therein, the very ability to act, all meanings will be accomplished. The five faults, the eight applications, arise from the cause of dependence. In order to eliminate that, initiating diligence, the very ability to abide in that mind is the four legs of miraculous power, because it is the cause of accomplishing all meanings. Abiding refers to the abiding of the mind here, which should be understood as samadhi. Therefore, after right exertion comes the legs of miraculous power. That ability to act is also known to arise from the cause of practicing the eight applications in order to eliminate the five faults. What are those five faults? It is said: Laziness and instructions, forgetfulness and sinking and excitement, non-application and application, these are considered the five faults. Among them, sinking and excitement are combined into one fault. If one does not apply effort when sinking and excitement should be pacified, it is a fault. When it is time to be pacified, it is application. In order to eliminate them, how are the eight applications established? There are four for eliminating laziness: aspiration, effort, faith, and pliancy. Those also
Tibetan
ང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །རྩོལ་བའི་གནས་ནི་འདུན་པའོ། །གནས་པ་ནི་རྩོལ་བའོ། །གནས་འདུན་པ་དེའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་སྟེ། ཡིད་ཆེས་པར་གྱུར་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་རྩོལ་བ་དེའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་ལྷག་མ་བཞི་ནི་དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། སེམས་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཏེ་ཉེས་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་གྲངས་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་དྲན་པ་ལ་སོགས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇུག་པའོ། །དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་དྲན་པ་མ་བརྗེད་པར་གྱུར་ན་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པའོ། །རྟོགས་ནས་དེ་དང་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་པའོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བར་གྱུར་པ་ན་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་ནི་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པའོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའི་འོག་ཏུ་དབང་པོ་རྣམས་ཏེ་དད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ལས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་བསྐྱེད་ནས། །འདུན་དང་སྦྱོར་བ་དབང་བྱེད་དང༌། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །མི་འཕྲོ་རྣམ་པར་འབྱེད་ཀྱང་ངོ༌། །དབང་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྙེགས་སོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་དང༌། ཐར་བའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་ནས། འདུན་པ་ནི་དབང་བྱེད་པ། སྦྱོར་བ་ནི་དབང་བྱེད་པ། དམིགས་པ་ན་བརྗེད་པ་ནི་དབང་བྱེད་པ། མི་འཕྲོ་བ་ནི་དབང་བྱེད་པ། །རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དབང་བྱེད་པ་སྟེ། དད་པ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལྔ་དག་དང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ལ་སྟོབས་རྣམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་སྲབ་པའི་ཕྱིར། སྟོབས་ལྡན་གང་གི་ཚེ་དེ་དག་ཉིད་མ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་འདྲེ་བ་ནའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔ་ཕྱིར་བསྟན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སྔ་མའི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་ཡིན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་དད་པར་གྱུར་བའི་རྒྱུས་འབྲས་བུ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་སོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས
Chinese
我应当按次第了知，即处所和安住于彼者，以及原因和结果。勤奋的处所是意愿。安住是勤奋。安住意愿的原因是信仰，因为一旦确信就会显现意愿。安住勤奋的结果是极度熟练，因为发起精进会获得三摩地的殊胜。其余四种断行是正念、正知、作意和舍，它们分别是对治四种过患的。也应当按次第了知它们，即正念等。不忘失对境，了知沉没和掉举，断除它们而显现作为，寂静时则如实安住。正念是不忘失对境。正知是，一旦不忘失对境，就了知沉没和掉举。了知后，为了脱离它们而显现作为，这是作意。沉没和掉举被平息后，如实安住就是心行舍。在神足之下是诸根，即信仰等。如何从它们中进行安置呢？生起与解脱分相应的，意愿和合是自在，不忘失对境，不散乱也分别。趋向于被称为自在者。生起神足的心堪能性和与解脱分相应的善根后，意愿是自在，和合是自在，对境上忘失是自在，不散乱是自在，完全分别也是自在。应当按次第了知信仰等五根。信仰等那些自身变得具有力量时，被称为诸力，因为它们不相顺的方面是微弱的。何时具有力量呢？即那些自身不与不信仰等不相顺的方面相混杂时。为何信仰等被先后显示呢？如此，前者的结果是后者。以对原因和结果产生信仰为原因，会对结果发起精进。发起精进，则正念得以安住。正念得以安住。
English
I should know in order, namely, the place and that which abides therein, and the cause and the result themselves. The place of effort is aspiration. Abiding is effort. The cause of abiding aspiration is faith, because once convinced, intention manifests. The result of abiding effort is extreme proficiency, because by initiating diligence, the distinction of samadhi is attained. The remaining four applications of abandonment are mindfulness, awareness, attention, and equanimity, which are respectively the antidotes to the four faults. They should also be known in order, namely, mindfulness and so on. Not forgetting the object, realizing sinking and excitement, abandoning them and manifesting action, abiding calmly when pacified. Mindfulness is not forgetting the object. Awareness is, once the object is not forgotten, realizing sinking and excitement. Having realized, manifesting action in order to separate from them is attention. When sinking and excitement are pacified, abiding calmly is making the mind equanimous. Beneath the feet of miraculous power are the faculties, namely faith and so on. How are they arranged from among them? Having generated that which is in accordance with the aspect of liberation, aspiration and combination are mastery, not forgetting the object, and non-distraction are also distinguished. One strives to be called a master. Having generated the mind's fitness for the feet of miraculous power and the roots of virtue in accordance with the aspect of liberation, aspiration is mastery, combination is mastery, forgetting on the object is mastery, non-distraction is mastery, and complete distinction is also mastery. The five faculties, such as faith, should be known in order. Those very things, such as faith, when they become endowed with strength, are called the powers, because their opposing aspects are weak. When are they powerful? That is, when those very things are not mixed with opposing aspects such as non-faith. Why are faith and so on shown sequentially? Thus, the result of the former is the latter. Because of having faith in cause and effect, one initiates diligence towards the result. By initiating diligence, mindfulness is established. Mindfulness is established.