Tibetan
་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པོ། །གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་བཏགས་པར་ཡོད་ཉིད་དུ། །བརྗོད་བྱ་རྫས་སུ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང༌། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཉོན་མོངས་རྒྱུ། །ཉེས་པ་གཉིས་ཕྱིར་དེ་ལས་འདི། །གཅིག་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན། །ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་ཐལ་བ་དང༌། །དེ་རྫས་ཉིད་དུ་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་རྫས་ཡོད་བརྗོད་མིན་པའི། །དགོས་པ་ཡང་ནི་བརྗོད་དགོས་སོ། །གཅིག་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་མིན་པ། །དགོས་པ་མེད་པར་མི་རིགས་སོ། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་འཇིག་རྟེན་ན། །མཐོང་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་སྒོ་ནས་ཀྱང༌། །བུད་ཤིང་མེ་བཞིན་གཉིས་སུ་ནི། །བརྗོད་མིན་མི་རུང་དམིགས་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཡོད་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །དེ་རྐྱེན་མ་ཡིན་དོན་མེད་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ལྟ་བ་པོ་ནས་ནི། །གྲོལ་པོའི་བར་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་པོ་ཉིད་ཅིག་ཡིན་ན་ནི། །མི་རྟག་མི་འདོད་འབྱུང་མི་བྱེད། །དེ་ལས་མཚན་ཉིད་གྲུབ་དགོས་ཏེ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་གནོད། །ཉེས་པ་གསུམ་ཕྱིར་ལྟ་སོགས་ལ། །དེ་ཡི་བྱེད་པ་རང་བྱུང་མིན། །བྱེད་པ་དེ་ཡི་རྐྱེན་ཅན་ཡང༌། །ལྟ་སོགས་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན། །བྱེད་པོ་མིན་ཕྱིར་མི་རྟག་ཕྱིར། །ཅིག་ཅར་རྟག་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །ལྟ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ནི། །རང་འབྱུང་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་གནས་དང་ཞིག་པ་ནི། །སྔ་ན་མེད་དང་མི་རྟག་དང། །ཕྱོགས་གསུམ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྐྱེན་ཉིད་དུ་ནི་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །བདག་མེད་དམ་པའི་དོན་དུ་ན། །སྟོང་ཉིད་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ནི། །ཉེས་པར་བཤད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་བའི། །གནས་སྐབས་གཅོད་པའི་བྱེ་ བྲག་དང། །འཇུག་དང་རྒྱུན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང༌། །གང་ཟག་གིས་ནི་ཉེ་བར་བསྟན། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྐྱེད་མི་དགོས། །གོམས་པ་ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན། །གང་ཟག་ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་ནི། །འབད་མེད་ཐར་པའམ་ཐར་པ་མེད། །ཅི་གང་ཟག་ཡོད་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བའམ། མེད་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། བཤད་པ། གང་ཟག་བཏགས་པར་ཡོད་ཉིད་དུ། །བརྗོད་བྱ་རྫས་སུ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཕྱིར་གང་ཟག་བཏགས་པར་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ལ་རྫས་སུ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། །དེ་ལྟར་མགོ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་པའི
Chinese
通过超越和观察之门，一切有为法都彻底成立为刹那生灭。为了彻底论证补特伽罗无我，有十二颂分别解释无我： 补特伽罗仅是假名安立， 所诠之义非为实有自性。 若以颠倒之心而不了知， 以及遍行烦恼与烦恼因。 由此二过故，此非为一异。 蕴聚执为我，以及彼为实有。 设若实有而不可言说， 则应宣说彼必要之处。 若谓一异皆不可言说， 则不应理，必有必要故。 以自性及世间皆可见， 亦由论典之门而了知。 如薪与火二者， 不可言说，然可见故。 二者皆有，识乃生起故， 彼非为因，以无义故。 是故从能见者乃至解脱者， 皆不转变。 若谓彼为唯一之主宰， 则应成无常、不欲生、不造作。 彼应成立自性， 且有违于三圆满菩提。 以有三过故，于能见等， 彼之作用非为自生。 彼作用亦有赖于因缘， 然能见等无有作用。 以非作者故，以无常故， 以同时恒常行故。 能见等之作用， 不应是自生。 如是安住与坏灭， 以及先前无有与无常。 亦无第三品， 故不应是因缘。 如是，一切诸法， 于无我之胜义中， 若执空性为我， 则唯是过失之宣说。 遍行烦恼与清净之， 状态断绝之差别， 以及行与相续之差别， 皆由补特伽罗而显示。 不应生起我见， 串习乃无始时有。 若有补特伽罗，则一切 皆成无勤解脱或无解脱。 当说补特伽罗是有，还是没有呢？ 答： 补特伽罗仅是假名安立， 所诠之义非为实有自性。 如是，因为补特伽罗是假名安立而有，而非实有自性，所以应当这样说。 因此，不是自相矛盾的说法。
English
Through the gate of transcendence and examination, all conditioned phenomena are thoroughly established as momentary. In order to thoroughly prove the absence of self in a person, there are twelve verses that distinguish the absence of self: The person is merely nominally designated, Its meaning is not a substance. If one does not understand with a reversed mind, As well as pervasive afflictions and the cause of afflictions. Because of these two faults, this is not one or different. Clinging to the aggregates as self, and that as a substance. If it exists as a substance but cannot be expressed, Then it should be said what its necessity is. If it is said that neither one nor different can be expressed, Then it is unreasonable, because there must be a necessity. Because nature and the world are visible, And also known through the door of treatises. Like firewood and fire, the two, Cannot be expressed, but are visible. Both exist, because consciousness arises, It is not a cause, because it is meaningless. Therefore, from the seer to the liberated one, They do not change. If it is said that it is the only lord, Then it would be impermanent, unwanted, uncreated. It should establish its own nature, And it harms the three complete enlightenments. Because of the three faults, in the seer and so on, Its action is not self-born. That action also depends on conditions, But the seer and so on have no action. Because it is not an agent, because it is impermanent, Because it always engages simultaneously. The action of the seer and so on, Should not be self-born. Likewise, abiding and destruction, And previously non-existent and impermanent. There is also no third category, Therefore, it should not be a condition. Thus, all phenomena, In the ultimate meaning of selflessness, If one clings to emptiness as self, Then it is only a statement of fault. The difference between pervasive afflictions and purification, The difference of states of severance, And the difference of engagement and continuity, Are all shown by the person. One should not generate the view of self, Habituation is without beginning. If there is a person, then everything Becomes effortless liberation or no liberation. Should one say that the person exists, or does not exist? Answer: The person is merely nominally designated, Its meaning is not a substance. Thus, because the person is nominally designated and exists, but is not a substance, it should be said in this way. Therefore, it is not a self-contradictory statement.
Tibetan
་སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བའི་གོ་སྐབས་སུ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེ་རྫས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྫས་སུ་མི་དམིགས་སོ། །དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། གང་ཟག་ནི་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བློས་མི་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་བདག་ཏུ་དམིགས་ཤིང་འདོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ན། ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དེ་ལྟར་དམིགས་པ་ནི་རྫས་སུ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ལྟར་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ། །འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ང་དང་ངའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་སྐྱེའོ། །ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞི་གང་ལ་གང་ཟག་ཅེས་འདོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་ཅི་གང་ཟག་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ བརྗོད་པར་བྱའམ། འོན་ཏེ་གཞན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ལས་འདི། གཅིག་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་གཉིས་པོ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་ཐལ་བ་དང༌། །དེ་རྫས་ཉིད་དུ་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་ཕུང་བོ་རྣམ་ཀྱང་བདག་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། གང་ཟག་ཀྱང་རྫས་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་དངོས་པོར་ཡང་གྲུབ་པོ། །གང་དག་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལས་འདས་ཏེ། གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་དག་ལ། འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རྫས་ཡོད་བརྗོད
Chinese
如果完全执着于说，也不会变成无有的附近机会，也不是实有的。再说，如何知道它不是实有自性呢？因为不可得，它不像色等一样是实有自性不可得的。如果说“得”是用意识去理解，那么人不是被说人者用意识所不能理解的，而且世尊也说“只对所见的法执着和系缚为我”，那么怎么会不可得呢？回答是，那样执着并非是执着为实有自性。为什么呢？因为是颠倒的缘故。就像世尊说，对于无我，却认为是我，这是颠倒的。因此，那样执着人，就是颠倒。这如何理解呢？因为是遍计烦恼的缘故。比如，我和我的，这是坏聚见烦恼的体性的遍计烦恼，不是颠倒就不会变成遍计烦恼。那怎么知道它是遍计烦恼呢？因为是烦恼之因的缘故。比如，贪欲等烦恼都是以它为因而生的。再说，对于色等作为基础，而安立人，那么人和色等，应该说是一体呢？还是应该说是他体呢？回答是：由此可知，不可说是一或异。为什么呢？因为有两个过失的缘故。哪两个过失呢？蕴会变成我和，它会变成实有自性的缘故。如果是一体，那么蕴也会变成我，人也会变成实有自性。如果是他体，那么人就会变成实有存在。这样，因为人是假立存在的缘故，理应是不可说的，因此也成立了它是不可言说的法。对于那些超越导师的教诲，认为人是实有存在的那些人，应该这样说：如果说实有存在
English
If one completely clings to saying, it will not even become a near opportunity for non-existence, nor is it existence itself. Furthermore, how is it known that it is not substantial? Because it is not perceived. It is not perceived as substantial, like form and so on. If 'perceiving' means understanding with consciousness, then a person is not something that those who speak of persons cannot understand with consciousness. Moreover, the Blessed One also said, 'Only to the seen dharma does one cling and bind as self.' How then is it not perceived? The answer is that perceiving it in that way is not perceiving it as substantial. Why? Because it is inverted. For example, the Blessed One said that regarding non-self as self is inverted. Therefore, whatever clings to a person in that way is inverted. How is this understood? Because it is completely afflicted. For example, 'I' and 'mine' are completely afflicted by the nature of the affliction of the view of the aggregates. What is not inverted is not suitable to become completely afflicted. How is it known that it is completely afflicted? Because it is the cause of affliction. For example, afflictions such as desire arise with it as their cause. Furthermore, regarding form and so on as the basis upon which a person is designated, should the person and form and so on be said to be the same, or should they be said to be different? The answer is: From this, it is known that it cannot be said to be one or different. Why? Because of two faults. What are the two faults? The aggregates would become self, and it would become substantial. If they were the same, then the aggregates would also become self, and the person would become substantial. If they were different, then the person would become substantially existent. Thus, because the person exists by imputation, it is reasonable that it cannot be spoken of. Therefore, it is also established that it is an inexpressible phenomenon. To those who transgress the teacher's teachings and believe that the person is substantially existent, one should say this: If you say that substantial existence