Tibetan
གསུམ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་སྟེ། །ཏིང་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི། །བདག་མེད་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་དང༌། །བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟེན་དང་ནི། །དེ་རྟོག་ཉེར་ཞི་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའོ། །སྨོན་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ནི་དེ་གཉི་ག་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟེན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ནི་རྟེན་དེ་གཏན་དུ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་འཛིན་དེ་ནི་གཟུང་འཛིན་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །གཟུང་བ་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་འཛིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། །རྟག་ཏུ་དགའ་དང་ལྡན་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྟེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་དག་ལ་བདག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨོན་པ་མེད་པ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟེན་དེ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་མ་མེད་པ་ནི་དེའི་རྟེན་ཉེ་བར་ཞི་བ་དེ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དགའ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་ཤེས་དང་སྤང་བ་དང༌། ། མངོན་སུམ་དུ་ནི་བྱ་བའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་ཏིང་འཛིན་རྣམས། །དོན་རྣམ་གསུམ་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་དག་ཏུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །སྨོན་པ་མེད་པ་ནི་དེ་དག་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟེན་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་བཞེད་པས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ། །ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་ནི་རྣམ་པ་བཞི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བཤད། །དེ་ལ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་བསྟན་ཏོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ
Chinese
三种区分之偈颂三： 三禅定之行境， 乃二种无我与， 执我之所依， 及彼息灭近寂也。 当知三种禅定之行境为三种，空性之禅定者，于人与法无我。无愿禅定者，于彼二执我之所依，乃近取之五蕴。无相禅定者，彼所依恒时近寂也。彼禅定乃所取能取之自性故，当知为三种。何为取境三种所取之禅定？彼等乃空性等之禅定，以所取与能取之自性，当知为三种禅定也。彼等亦次第地，不分别背离，恒常具喜也。空性之禅定乃不分别，以于人与法等不分别我故。无愿者，乃背离执我之所依也。无相者，乃于彼所依近寂者，于一切时与喜乐平等相应也。为了遍知与断除，以及现前之故，空性等禅定，宣说为三种意义。空性是为了遍知人与法之无我。无愿是为了断除于彼等执我之所依。无相禅定是为了现前彼之近寂。法之总摄区分之偈颂二：以欲饶益有情故，为禅定之因性，法之总摄有四种，为菩萨们宣说。即诸行皆无常。诸行皆是苦，此乃显示为无愿禅定之因之事物。诸法皆无我，此乃空性之（事物）。涅槃乃寂静，此乃无相
English
Three verses of differentiation are three: The objects of the three samādhis are: The two kinds of selflessness, and The basis of clinging to self, and Its cessation is said to be near peace. It should be known that the objects of the three kinds of samādhi are three kinds: the samādhi of emptiness is the selflessness of persons and phenomena. The samādhi of no aspiration is the basis of clinging to self in both of them, which is the five aggregates of near attainment. The samādhi of no characteristics is that the basis is always near peace. That samādhi is of the nature of object and subject, so it should be known as three kinds. What are the samādhis that grasp the three kinds of objects? Those are the samādhis of emptiness and so on, so they should be known as three samādhis by the nature of object and subject. Those also, in order, are non-conceptual, turn away, and are always joyful. The samādhi of emptiness is non-conceptual, because it does not conceptualize self in persons and phenomena. No aspiration is turning away from the basis of clinging to self. No characteristics is that the near peace of that basis is always equally associated with joy. In order to fully know, abandon, and realize, the samādhis of emptiness and so on are proclaimed as three meanings. Emptiness is for fully knowing the selflessness of persons and phenomena. No aspiration is for abandoning the basis of clinging to self in them. The samādhi of no characteristics is for realizing that near peace. Two verses of differentiation of the summary of the Dharma: Because of wanting to benefit sentient beings, as the cause of samādhi, there are four kinds of summary of the Dharma, which are taught to the Bodhisattvas. That is, all conditioned things are impermanent. All conditioned things are suffering, this is shown as the object of the cause of the samādhi of no aspiration. All phenomena are selfless, this is of emptiness. Nirvana is peace, this is no characteristics.
Tibetan
འི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིའོ། །ཡང་མི་རྟག་པའི་དོན་ནས་ཞི་བའི་དོན་གྱི་བར་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞི་པོ་དེ། །མེད་པའི་དོན་དང་རྣམ་རྟོག་དོན། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་དོན་ཁོ་ན་དང༌། །རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དོན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མི་རྟག་པའི་དོན་ནི་མེད་པའི་དོན་ཏེ། རྟག་ཏུ་མེད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་བའི་དོན་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་ཏེ། གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པའོ། །བདག་མེད་པའི་དོན་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཙམ་གྱི་དོན་ཏེ། ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་ནི་མེད་ཀྱི། ཀུན་ཏུ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཞིག་ནི་ཡོད་པས་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མེད་པའི་དོན་ནི་བདག་མེད་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞི་བའི་དོན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དོན་ཏེ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་སྐད་ཅིག་ལ་འཇིག་པའི་དོན་ཡང་མི་རྟག་པའི་དོན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་ བཅད་པ་བཅུའོ། །མི་རུང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ཕྱིར་དང༌། །འགལ་ཕྱིར་རང་ཉིད་མི་གནས་ཕྱིར། །མེད་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ངེས་ཕྱིར་དང༌། །རྗེས་སུ་འཇུག་ཕྱིར་འགག་པའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་དམིགས་ཕྱིར་དང༌། །དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་འབྲས་བུའི་ཕྱིར། །ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་བདག་པོའི་ཕྱིར། །དག་དང་སེམས་ཅན་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །དེ་ལ་འོག་ནས་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཞེས་འབྱུང་བ་འདི་ནི་དམ་བཅའ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་ཅེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མེད་པར་འདུ་བྱེད་རྣམས་འཇུག་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་ནི་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པར་མི་རུང་ངོ༌། །འོན་ཏེ་དུས་གཞན་གྱི་བར་དུ་གནས་ནས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འགག་པ་དང་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ནས་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པར་འདོད་ན། དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེས་པ་ནི་རྒྱུན་མེད་པར་དུས་གཞན་གྱི་བར་དུ་ཡོད་པར་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ཞིང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་
Chinese
的定之。又，从无常之义到寂静之义之间是什么呢？说：稳固者的四种，是无有之义与分别义，唯有周遍分别义，分别寂静之义。菩萨们的无常之义是无有之义，凡是恒常无有之义，那就是无常，所以是它们的遍计所执之相。痛苦之义是不真实的分别之义，是他起之相。无我之义是唯有周遍分别之义，以“唯有”之声是必须执取的缘故，遍计所执之我是没有的，唯有周遍分别仅仅是有的，所以遍计所执之相的无有之义就是无我之义，如是宣说。寂静之义是分别寂静之义，是圆成实相的涅槃。他起之相刹那坏灭之义也应知为无常之义，因此，为了善于成立它，刹那性之差别分为十颂。不容许从因生故，相违故，自性不住故，无有故，自相决定故，随行故，灭故，完全变异所缘故，彼之因性与果之故，执持之故与有者之故，清净与有情随行故。其中，下面说“一切有为法是刹那性”这应知是立宗。那又是如何成立的呢？没有刹那性，有为法是不容许存在的缘故，如果是以相续存在，那也是存在，那也必须是每一个刹那都有生和灭。如果认为在其他时间存在，从先前和之后灭和生的角度以相续存在，那它的后续是不存在的，因为没有相续。已生者在没有相续的情况下，在其他时间存在也是不容许的。为什么呢？因为是从因所生，一切有为法都是从因所生而存在的
English
Of the samadhi. Furthermore, what is the meaning from impermanence to peace? It is said: The four of the stable ones are the meaning of non-existence and the meaning of discrimination, only the meaning of pervasive discrimination, and the meaning of the near pacification of discrimination. The meaning of impermanence for bodhisattvas is the meaning of non-existence, whatever is the meaning of constant non-existence, that is impermanence, so it is the characteristic of their completely imputed nature. The meaning of suffering is the meaning of unreal discrimination, which is the characteristic of other-dependence. The meaning of selflessness is only the meaning of pervasive discrimination, because the word "only" must be grasped, the self of the completely imputed is non-existent, but only pervasive discrimination exists, so the meaning of non-existence of the completely imputed characteristic is the meaning of selflessness, as it is said. The meaning of peace is the meaning of the near pacification of discrimination, which is the perfection of reality, nirvana. The meaning of the characteristic of other-dependence, destruction in an instant, should also be understood as the meaning of impermanence, therefore, in order to establish it well, the difference of momentariness is divided into ten verses. Because it is not permissible to arise from a cause, because it is contradictory, because its own nature does not abide, because it is non-existent, because its own characteristic is definite, because it follows, because it ceases, because the object of complete transformation, because of its causal nature and the fruit, because of grasping and because of the owner, because of purity and sentient beings following. Among them, the following statement "all conditioned phenomena are momentary" should be understood as a proposition. How is it established? Without momentariness, conditioned phenomena are not allowed to exist, if it exists continuously, then it is also existence, then it must be that every moment has arising and ceasing. If it is thought that it exists at other times, and exists continuously from the perspective of ceasing and arising before and after, then its continuation does not exist, because there is no continuity. It is also not permissible for what has arisen to exist at other times without continuity. Why? Because it arises from a cause, all conditioned phenomena arise from a cause and exist.