Tibetan
གས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འཇུག །འདིས་ནི་བརྟན་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་གྲངས་དང་བཅས་སྒྲུབ་པ་དང་བཅས་པར་བཤད་དེ། བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། །སྙིང་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ལྷག་མ་ནི་སྒྲུབ་པའོ། །ཇི་ལྟར་གསུམ་པོ་འདིས་འཇིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅེ་ན། ཞུམ་དང་གཡོ་དང་རྨོངས་པ་ཡིས། །བྱ་བ་རྣམས་ལ་འཇིགས་པ་སྐྱེ། །དེ་ཕྱིར་གཉུག་མ་གསུམ་ལ་ནི། །བརྟན་པའི་མིང་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇིགས་པ་ནི་ཡང་ན་ནི་ཞུམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ལ་མི་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ནི་གཡོ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཏེ། སེམས་རྣལ་དུ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ནི་རྨོངས་པས་ཏེ། དེའི་ཐབས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བས་ན་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་གཉུག་མ་གསུམ་ལ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །གཉུག་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་བརྟག་པ་མེད་པར་བྱེད་པའོ། །རང་བཞིན་དང་ནི་སྨོན་ལམ་དང༌། །ལྟ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང་ནི། ། སེམས་ཅན་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ཐོས་པ་དང༌། །གདུལ་བྱ་གདུལ་བར་དཀའ་བ་དང༌། །རྒྱལ་སྐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དང༌། །དཀའ་བ་དག་ནི་སྣ་ཚོགས་དང༌། །འཁོར་བ་གཏོང་བ་མེད་ཉིད་དང༌། །དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་མེད་པ་ལ། །བརྟན་པའི་བརྟན་པ་སྐྱེ་བ་ནི། །དེ་ལས་གཞན་དང་མི་མཚུངས་ཏེ། །བརྟན་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འདོད། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་པོ་འདིས་ནི་བརྟན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་སྟོན་ཏེ། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རིགས་དང༌། སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། རང་གི་དོན་དང༌། གཞན་གྱི་དོན་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང༌། མཐུ་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སྒོ་ནས་སོ། །དེ་ལ་མི་ལྟ་བ་ཉིད་ནི་རང་གི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བ་ཉིད་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །ཡང་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་དང༌། བསམས་བཞིན་དུ་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་དང༌། དེ་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་བ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱེ་མ་ལེབ་དང་འདབ་ཆགས་དང༌། །རྒྱ་མཚོ་དག་གིས་རི་རབ་ལྟར། །བརྟན་པ་གྲོགས་ངན་སྡུག་བསྔལ་དང༌། །ཟབ་མོ་ཐོས་པས་མི་གཡོས་སོ། །འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྟན་པའི་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་སྟོན་ཏེ། དཔེ་གསུམ་ནི་གསུམ་གྱིས་མི་གཡོས་པ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །མི་སྐྱོ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་མི་སྐྱོ་མཉམ་མེད་པ། །གཞི་གསུམ་ཐོས་པས་མི་ངོམས་དང༌། །བརྩོན་འགྲུས་ཆེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ། །ཁྲེལ་དང་བརྟན་ལ་བརྟན་པ་སྟེ། །བྱང་ཆུབ་ཆེ་ལ་འདུན་པ་དྲག ། བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་མི་སྐྱོ་བ། །ས་རྣམས་ལ་ནི་མ་རྫོགས་དང༌། །རྫོགས་དང་ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པར་འདོད། །འདི་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཞི་དང༌། རྟེན་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་མི་སྐྱོ་བ་བསྟན་ཏེ། གཞི་གསུམ་ནི་ཐོས་པས་མི་ངོམས་པ་དང༌། ཡུན་རིང་པོར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་དང༌། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལའོ། །ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་བརྟན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་གིས་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་ནས་ངོ་ཚ་ཞིང་མི་སྐྱོ་བར་ཡང་བྱེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་འདུན་པ་དྲག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། འདུན་པ་ལོག་ན་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བས་སོ། །མ་རྫོགས་པ་ནི་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ ལའོ། །རྫོགས་པ་ནི་ས་བདུན་པོ་དག་ལའོ། །ཤིན་ཏུ་རྫོགས་པ་ནི་དེ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ས་ལ་སྟེ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་བཅོས་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཏེ། བརྟན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཤེས་པ་ཉིད། །གཞི་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང༌། །ལས་དང་མཚན་ཉིད་དག་དང་ནི། །མི་ཟད་ཉིད་དང་འབྲས་བུ་ནི། །ཡང་དག་འགྲུབ་པས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུངས་སོགས་བསྡུས། །སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། །དམ་ཆོས་འཛིན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན། །དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་ནི་རིག་པའི་གནས་ལྔ་སྟེ། ནང་རིག་པ་དང༌། གཏན་ཚིགས་རིག་པ་དང༌། སྒྲ་རིག་པ་དང༌། གསོ་བ་རིག་པ་དང༌། བཟོའི་ལས་ཀྱི་གནས་རིག་པའོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི། རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་བྱ་བའོ། །ལས་ནི་གཞི་དང་པོ་ལ་བདག་ཉིད་སྒྲུབ་ཅིང་གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་དེའི་སྐྱོན་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཤིང་ཕ་རོལ་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པ་དང༌། གསུམ་པ་ལ་བདག་ཉིད་ངེས་པའི་ཚིག་བཟང་པོ་བརྗོད་ཅིང་གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པ་དང༌། བཞི་པ་ལ་གཞན་དག་གི་ནད་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། ལྔ་པ་ལ་གཞན་དག་ལ་དེ་བགོ་བཤའ་བྱེད་པའོ། །བསྟན་བཅོས་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་གཞི་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཉིད་ཐོས་ཤིང་འཛིན་པ་དང༌། ཚིག་གིས་བྱང་བ་དང༌། ཡིད་ཀྱིས་བརྟག་པ་དང༌། མཐོང་བས་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་དག་ཡིན་ཏེ། ཐོས་ནས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དེ་འཛིན་པ་དང༌། ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང༌། ཅི་རིགས་པར་དེ་དག་གི་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་དང་པའི་ཡིད་ཀྱིས་དོན་སེམས་པ་དང༌།
Chinese
毫无畏惧地进入。这解释了坚定的体性、种类以及修行。精进等是体性，勇气等是种类，其余的是修行。如果这三者如何毫无畏惧地进入呢？由于沮丧、动摇和愚昧，对诸事产生恐惧。因此，对于这三种根本，应知为坚定的名称。对一切事物产生恐惧，要么是由于沮丧的心，因为对此不感兴趣；要么是由于动摇的心，因为心不安住；要么是由于愚昧，因为不了解其方法。对于这些的对治，依次是精进等。因此，应知精进等三种根本称为坚定。根本是指不作分别。自性与愿望，以及不执著，众生邪行之调伏，深广闻法，难调之所化，佛身不可思议，种种之苦行，不舍轮回，以及彼之无烦恼，坚定之坚定生起，与彼之外不相似，是为具坚定者之殊胜。这三个偈颂显示了坚定的殊胜差别，依次是种姓、发心、自利、利他、真如之义、威力、令众生圆满、以及菩提之门。其中，不执著应从进入自利而不顾身命来理解。又，行持苦行，以及思虑后转生，以及在那里无有任何烦恼之门，也是殊胜的差别。如蝴蝶与飞鸟，以及大海之于须弥山，坚定如恶友痛苦，以及甚深之闻法不动摇。这显示了菩萨坚定的不可动摇性，应知这三个比喻依次是不被三者动摇。不厌倦之分类的两个偈颂是：
English
Enter without fear. This explains the nature, types, and practice of steadfastness. Diligence and so on are the nature, courage and so on are the types, and the rest is the practice. How do these three enter without fear? Due to discouragement, wavering, and ignorance, fear arises towards all things. Therefore, for these three roots, know them as the name of steadfastness. Fear arises towards all things, either due to a discouraged mind, because one is not interested in it; or due to a wavering mind, because the mind does not abide calmly; or due to ignorance, because one does not know its method. The antidotes for these are, in order, diligence and so on. Therefore, one should know that diligence and so on, the three roots, are called steadfastness. The term 'root' means not making distinctions separately. Nature and aspiration, and non-attachment, subduing sentient beings' wrongdoings, profound and vast hearing, the difficult-to-tame disciples, the inconceivable Buddha-body, various austerities, not abandoning samsara, and the absence of afflictions in that, the steadfastness of steadfastness arises, dissimilar to others, it is considered the supreme among the steadfast. These three verses show the excellent distinctions of steadfastness, in order: lineage, bodhicitta, self-benefit, benefiting others, the meaning of Suchness, power, making sentient beings fully ripen, and through the gate of supreme enlightenment. Among these, non-attachment should be understood from entering self-benefit without regard for body and life. Also, practicing austerities, and intentionally taking rebirth, and there being no door of any afflictions there, are also excellent distinctions. Like butterflies and birds, and the ocean to Mount Meru, steadfastness is not shaken by bad friends, suffering, and profound hearing. This shows the immovability of the Bodhisattva's steadfastness, and one should know that these three metaphors are, in order, not being shaken by the three. The two verses of the classification of non-weariness are:
Chinese
菩提不厌无等者，三基闻思不餍足，精进广大与痛苦，惭与坚固而安住，菩提广大欲乐强。 具慧者之不厌倦，于诸地则未圆满，圆满及极圆满欲求。 此二者乃基与，所依与，自性与，以善分别之门示不厌。 三基者，闻思不餍足与，长时精进勤作与，轮回之痛苦也。 依于有惭与坚固，彼等由厌倦生而羞愧亦不厌。 所谓菩提广大欲乐强者，乃自性也，欲乐若颠倒则转为厌倦故。 未圆满者，乃信解行地也。 圆满者，乃七地也。 极圆满者，乃彼以上之地，此乃善分别也。 论典知识自体之二偈颂： 坚固之论典知识自体，基与为作之因与，业与体性等与，不尽性与果者，以正成办而特超胜。 三摩地与陀罗尼等摄，令有情成熟与，亦为执持正法者。 其中，论典知识自体之基者，乃五明处，即内明与，因明与，声明与，医方明与，工巧业处明也。 为作之因者，乃自他之义利也。 业者，于第一基，自性成办且于其他亦正显示，于第二者，彼之过失完全知晓且令他者辩论者屈服，于第三者，自性决定之语善说且令他者信服，于第四者，令他者之疾病极寂静，于第五者，于他者分配彼也。 论典知识自体之体性者，乃此五基自体听闻且执持与，语词清净与，以意观察与，以见善了知也，听闻后次第如是执持与，讽诵与，随其所应由通达彼等之过失与功德之门，以极最初之意而思维义也。
English
The unequalled one who is not weary of enlightenment, the three bases are not satisfied by hearing, great diligence and suffering, abiding in shame and steadfastness, strong desire for great enlightenment. The non-weariness of the wise, in the grounds they desire incompleteness, completeness, and utter completeness. These two show non-weariness through the basis, support, nature, and the gate of excellent distinction. The three bases are not being satisfied by hearing, engaging in diligence for a long time, and the suffering of samsara. Relying on being ashamed and steadfast, they also become ashamed and not weary from the arising of weariness. What is called strong desire for great enlightenment is the nature, because if desire is reversed, it turns into weariness. Incompleteness is the ground of practice with faith. Completeness is the seven grounds. Utter completeness is the ground beyond that, this is the excellent distinction. Two verses on the knowledge of the treatise itself: The steadfast knowledge of the treatise itself, the basis and the purpose, action and characteristics, inexhaustibility and the fruit, are particularly excellent through proper accomplishment. Samadhi and dharani, etc., are included, causing sentient beings to mature, and also holding the true Dharma. Therein, the basis of the knowledge of the treatise itself is the five sciences, namely, inner science, logic, grammar, medicine, and the science of craftsmanship. The purpose is to benefit oneself and others. The action is to accomplish self-nature in the first basis and also to properly show it to others, in the second to fully know its faults and subdue the opponent, in the third to speak well of the words of self-determination and make others believe, in the fourth to completely pacify the diseases of others, and in the fifth to distribute it to others. The characteristic of the knowledge of the treatise itself is that these five bases themselves are heard and held, purified by words, examined by mind, and well understood by sight, after hearing, holding it in order, reciting it, and thinking about the meaning with the very first mind through the gate of understanding the faults and qualities of those as appropriate.