Tibetan
་བར་འགྱུར་གྲང་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་གི་ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བ་དང༌། བདག་ཉིད་དང་སྙོམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་སྙོམས་པ་དང༌། འཇིགས་པ་ལྔ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་ཕྱིར་མི་འཇིགས་པ་དང༌། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའི་ཕྱིར། སློང་བ་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བ་ཡིན་ན་དེ་རྒྱུ་གང་གིས་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བར་འགྱུར། སྙོམས་པར་ཕན་པར་འདོད་པ་བརྩེ་བ་ཅན། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས། །སེམས་ཅན་གདུལ་བ་ལ་ནི་ལེགས་བརྩོན་པ། །དག་གི་ཉེས་རྣམ་གསུམ་ལས་ཤིན་ཏུ་རིང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙོམས་པར་ཕན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་དག་ལ་བཤེས་པ་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཕྲ་མ་བྱེད་པར་འགྱུར། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་བསམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་ཅན་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པ་ཡང་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་དག་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་རྩུབ་མོས་སྨྲ་བར་འགྱུར། སེམས་ཅན་རྣམས་གདུལ་བ་ལ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བརྩོན་པ་ཡང་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་ཚིག་ཀྱལ་པ་སྨྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ནི་ངག་གཉིས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ཕྲ་མ་དང༌། ཚིག་རྩུབ་པོ་དང༌། ཚིག་ཀྱལ་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་རིང་བ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་གཏོང་བ་སྙིང་རྗེ་ཅན། །རྟེན་འབྱུང་ཆོས་ལ་རབ་མཁས་པ། །དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཀུན། །ཇི་ལྟ་བུར་ ན་དང་དུ་ལེན། །བརྣབ་སེམས་དང༌། གནོད་སེམས་དང༌། ལོག་པར་ལྟ་བ་སྟེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །བརྩེ་ལྡན་གང་ཚེ་གནོད་པ་བྱེད་པ་དང༌། །གཞན་ལ་ཕན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྟག་ཏུ། །ཕན་པའི་འདུ་ཤེས་དགའ་བ་རྙེད་གུར་པ། །དེ་ཡིས་གང་ལ་ཅི་ཞིག་བཟོད་པར་བྱ། །གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་བཟོད་པ་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དེ་ལ་ཕན་པའི་འདུ་ཤེས་འཐོབ་སྟེ། བཟོད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡང་བཟོད་པ་བྱ་དགོས་པ་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལ་ཡང་རྟག་ཏུ་དགའ་བ་འཐོབ་པ་ན་གང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་མི་འབྱུང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་མི་འབྱུང་བ་དེས་གང་ལ་ཅི་ཞིག་བཟོད་པར་བྱ། །གཞན་ལ་གཞན་གྱི་འདུ་ཤེ
Chinese
འགྱུར་གྲང་ན། །菩萨是不顾自己的身体和性命，以自他平等的菩提心平等对待一切众生，因为已从五种怖畏中完全解脱故而无所畏惧，因为完全施舍一切所有，如果向所有乞求者施与，那他有什么理由说谎呢？ 心怀慈爱欲利益，极惧他人之痛苦，于调伏众生善精进，极离彼等三过失。 菩萨如果想要平等利益一切众生，那他怎么会为了离间他人而搬弄是非呢？因为心怀消除他人痛苦的想法，所以慈爱，又极其害怕他人产生痛苦，那他怎么会为了让他人产生痛苦而恶语相向呢？如果又精进调伏众生，那他又怎么会说绮语呢？因此，菩萨远离了三种两舌：搬弄是非、恶语相向和绮语。 舍弃一切具悲心，善巧缘起之正法，彼于意之诸烦恼，如何能与而随顺？ 贪心、害心和邪见，次第如是。 因为具有对治邪淫之戒的殊胜功德，所以应当了知菩萨们的戒律是清净的功德。 慈者何时作损害，于利他苦恒时喜，得利乐想彼何忍，于何复能行安忍？ 如果需要对作损害者行安忍，那么菩萨会生起利益他的想法，因为这是安忍之因。如果也需要对痛苦行安忍，那么菩萨对于成为利益他人之因的痛苦也恒常生起欢喜，既然不会生起损害的想法，也不会生起痛苦的想法，那他对什么行安忍呢？ 于他生起他想
English
If it turns cold, a Bodhisattva does not regard their own body and life, and with a mind of equality between self and others, they are equal towards all sentient beings. Because they have completely passed beyond the five fears, they are fearless. Because they completely give away all possessions, if they give to all who ask, what reason would they have to lie? Loving, wishing to benefit equally, greatly fearing the suffering of others, diligently striving to tame sentient beings, they are far removed from those three faults. If a Bodhisattva wants to equally benefit all sentient beings, how could they engage in divisive speech to separate others? Because they have the thought of removing the suffering of others, they are loving, and also greatly fear the suffering of others arising. How could they speak harshly to cause suffering to others? If they also diligently strive to tame sentient beings, how could they speak idle words? Therefore, this one is far removed from the three kinds of double-tongued speech: divisive speech, harsh speech, and idle words. Giving away everything, compassionate, greatly skilled in the Dharma of dependent arising, how could they agree and comply with all the afflictions of the mind? Greed, malice, and wrong views, in that order. Because they possess the special qualities of the Dharma that counteract unchaste conduct, it should be understood that the discipline of Bodhisattvas is a pure quality. When a loving one harms, and always rejoices in suffering that benefits others, having found the thought of benefit and joy, what should they endure, and in what can they practice patience? If it is necessary to practice patience towards those who harm, then a Bodhisattva will gain the thought of benefiting them, because it is the cause of the accumulation of patience. If it is also necessary to practice patience towards suffering, then a Bodhisattva always gains joy in that suffering which has become the cause of benefiting others. Since the thought of harming does not arise, and the thought of suffering does not arise, towards what should they practice patience? Having the thought of others towards others