Tibetan
ས་པ་དོན་མེད་མི་རུང་དང༌། །རྟེན་ཉིད་དུ་ནི་མི་སྲིད་དང༌། །གནས་པ་ལ་ནི་མི་སྲིད་དང༌། །དང་པོ་མི་འཇིག་མཐར་མི་འགྱུར། །དེ་བཞིན་དམན་དང་ཁྱད་པར་འཕགས། །འོད་གསལ་བ་ དང་འོད་མི་གསལ། །འགྲོ་མེད་གནས་པ་མི་རུང་དང༌། །ཐ་མ་ཉིད་ནི་མི་སྲིད་ཕྱིར། །སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །འབྱུང་བ་རྣམས་དང་དོན་རྣམ་དྲུག །སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི། སྐམ་དང་འཕེལ་དང་རང་བཞིན་གྱིས། །གཡོ་དང་འཕེལ་དང་འགྲིབ་པའི་ཕྱིར། །འབྱུང་བ་དེ་དང་འཕེལ་ཕྱིར་དང༌། །ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་བཞི་ཡི་ཕྱིར། །ཁ་དོག་དྲི་དང་རོ་དང་རེག །འདྲ་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་དང་འདྲ། །བུད་ཤིང་རག་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཇེ་བས་ཇེ་ཆེར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །སེམས་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར་དྲི་བའི་ཕྱིར། །དེས་ན་ཕྱི་ཡང་སྐད་ཅིག་མ། །གང་ཟག་བཏགས་པར་ཡོད་ཉིད་དུ། །བརྗོད་བྱ་རྫས་སུ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང༌། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཉོན་མོངས་རྒྱུ། ཉེས་པ་གཉིས་ཕྱིར་དེ་ལས་འདི། །གཅིག་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན། །ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་ཐལ་བ་དང༌། །དེ་རྫས་ཉིད་དུ་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་རྫས་ཡོད་བརྗོད་མིན་པའི། །དགོས་པ་ཡང་ནི་བརྗོད་དགོས་སོ། །གཅིག་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་མིན་པ། །དགོས་པ་མེད་པར་མི་རིགས་སོ། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་འཇིག་རྟེན་ན། །མཐོང་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་སྒོ་ནས་ཀྱང༌། །བུད་ཤིང་མེ་བཞིན་གཉིས་སུ་ནི། །བརྗོད་མིན་མི་རུང་གཉིས་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཡོད་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །དེ་རྐྱེན་མ་ཡིན་དོན་མེད་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ལྟ་བ་པོ་ནས་ནི། །གྲོལ་བོའི་བར་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་པོ་ཉིད་ཅིག་ཡིན་ན་ནི། །མི་རྟག་མི་འདོད་འབྱུང་མི་བྱེད། །དེ་ཡིས་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ལ་གནོད། །ཉེས་པ་གསུམ་ཕྱིར་ལྟ་སོགས་ལ། །དེ་ཡི་བྱེད་པ་རང་འབྱུང་མིན། །བྱེད་པ་དེ་ཡི་རྐྱེན་ཅན་ཡང༌། །ལྟ་སོགས་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན། །བྱེད་པ་མིན་ཕྱིར་མི་རྟག་ཕྱིར། །ཅིག་ཅར་རྟག་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །ལྟ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ནི། །རང་བྱུང་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་གནས་དང་ཞིག་པ་ནི། །སྔ་ ན་མེད་དང་མི་རྟག་དང༌། །ཕྱོགས་གསུམ་པོ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྐྱེན་ཉིད་དུ་ནི་མི་རུང་ངོ༌། །འདི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །བདག་མེད་དམ་པའི་དོན་དུ་ན། །སྟོང་ཉིད་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ནི། །ཉེས་པར་བཤད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང
Chinese
安立无义不应理，作为所依亦不可能，安住亦不可能，最初不坏最终不变。如是下劣与殊胜，光明与非光明。无有行住不应理，最终亦不可能故。以随心之故，一切有为皆刹那。生起诸法与六义，刹那即说者：以干、增与自性故，动、增与减故。以生起彼与增故，以及完全变异之四故。色香味与触，相似故彼与彼相似。以木柴依赖而入故，以渐次渐大而缘故。以随心故询问故，是故外亦刹那。于假立之补特伽罗有性中，所说非实有。不缘颠倒，以及遍染染因。以二过故由此，一与异不可说。蕴聚成我之过，以及彼成实有之过故。设若实有不可说，必要亦应说。一与异不可说，无必要不应理。以自性与世间，见故从论典之门亦，如木柴火般二者，不可说不应理以二故。以二有识生之故，彼非因无义故。是故从见者乃至，解脱者之间不变异。若唯一自主者，则无常不欲不生起。彼应成自性，损害圆满菩提三者。以三过故于见等，彼之作用非自生。作用彼之有缘亦，见等作用不存在。以非作用故无常故，一时恒常趣入故。见等之作用，不应理为自生。如是安住与坏灭，先前 无有与无常，以及三方亦无故。不应理为缘。如是诸法一切，于无我胜义中，执空性为我者，唯说过失。遍染与净
English
It is unreasonable to establish something without meaning, and it is impossible as a basis, and it is impossible to abide. It does not perish in the beginning and does not change in the end. Likewise, inferior and superior, luminous and non-luminous. It is unreasonable to stay without going, because the end is also impossible. Because it follows the mind, all conditioned things are momentary. The arising phenomena and the six meanings, the momentary is said: because of dryness, increase, and nature, because of movement, increase, and decrease. Because of the arising of that and the increase, and because of the four complete transformations. Color, smell, taste, and touch, because they are similar, that is similar to that. Because firewood relies on entering, because it gradually becomes larger and is conditioned. Because it follows the mind, it asks, therefore the outside is also momentary. In the existence of the imputed person, what is said is not substantial. Non-perception is inverted, as well as pervasive defilement and the cause of defilement. Because of the two faults, it cannot be said as one or different from this. The fault of the aggregates becoming self, and the fault of it becoming substantial. If it is substantial and cannot be said, the necessity should also be said. It is unreasonable to say one or different without necessity. Because of seeing nature and the world, also from the door of the treatises, like firewood and fire, it is unreasonable to say two because of two. Because of the birth of two consciousnesses, that is not the cause and is meaningless. Therefore, from the seer to, there is no change between the liberated ones. If there is only one owner, then impermanence is not desired and does not arise. It should accomplish that nature, harming the three perfect enlightenments. Because of the three faults, the action of seeing etc. is not self-arising. The action of that which has conditions is also, there is no action of seeing etc. Because it is not an action, because it is impermanent, because it enters simultaneously and constantly. The action of seeing etc., it is unreasonable to be self-arising. Likewise, abiding and destruction, previously non-existent and impermanent, and because the three sides are also non-existent. It is unreasonable to be a condition. Thus, all phenomena, in the ultimate meaning of selflessness, those who grasp emptiness as self, only speak of faults. Pervasive defilement and purification
Tibetan
་བའི། །གནས་སྐབས་གཅོད་པའི་བྱེ་བྲག་དང༌། །འཇུག་དང་རྒྱུན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང༌། །གང་ཟག་གིས་ནི་ཉེ་བར་བསྟན། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བསྐྱེད་མི་དགོས། །གོམས་པ་ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན། །གང་ཟག་ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་ནི། །འབད་མེད་ཐར་པའམ་ཐར་པ་མེད། །དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང༌། །རྟག་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། །རང་གི་དོན་ཡང་མི་འདོར་ཞིང༌། །གཞན་གྱི་དོན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་དགུ་པའོ།། །། རང་གི་ལུས་དང་སྡོམ་པའི་ཕྱིར། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡོངས་གཏོང་དང༌། །ཉམ་ཆུང་རྣམས་ལ་བཟོད་པ་དང༌། །ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བར། །བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་དང་བསམ་གཏན་གྱི། །བདེ་ལ་རོ་མྱང་མེད་ཉིད་དང༌། །ཤེས་རབ་ལ་ནི་མི་རྟོག་པ། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ངོ་མཚར་འདོད། །དེ་བཞིན་གཤེགས་རིགས་སྐྱེ་བ་དང༌། །ལུང་བསྟན་པ་དང་དབང་བསྐུར་དང༌། །བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་ཐོབ་པ་ཡང༌། །ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཡིན་པར་འདོད། །འདོད་ཆགས་བྲལ་དང་སྙིང་བརྩེ་དང༌། །དེ་བཞིན་བསྒོམ་མཆོག་ཐོབ་པ་དང༌། །སེམས་མཉམ་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ། །སྦྱོར་བ་ངོ་མཚར་ཆེ་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་བློ་ལྡན་སེམས་ཅན་ལ། །རབ་ཏུ་བྱམས་པར་གྱུར་པ་ལྟར། །སེམས་ཅན་བདག་དང་ཆུང་མ་དང༌། །བུ་བཤེས་གཉེན་ལ་དེ་ལྟ་མིན། །དོན་གཉེར་བ་ལ་ཕྱོགས་མེད་དང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་རྟག་ཏུ་མ་ཉམས་དང༌། །ཀུན་དུ་བཟོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་ཕྱིར། །བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་རྩོམ་པ་དང༌། །རྟག་ཏུ་བསམ་གཏན་དགེ་བ་དང༌། །ཤེས་རབ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཉིད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ལ། །དེ་ལྟར་སེམས་མཉམ་ཤེས་པར་བྱ། །སྣོད་ ཉིད་དུ་ནི་བྱེད་པ་དང༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་དག་ལ་འགོད་པ་དང༌། །གནོད་པ་ལ་ནི་བཟོད་པ་དང༌། །དོན་བྱེད་པར་ནི་འགྲོ་བ་དང༌། །བསྟན་པ་འདི་ལ་འཛུད་པ་དང༌། །ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་འདི། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ། །ཕན་འདོགས་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །གང་དག་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་རྣམས། །བསམ་པ་མཉམ་པས་འཛིན་བྱེད་ཅིང༌། །འཕགས་པའི་ས་ལ་སྐྱེད་པ་དང༌། །དགེ་བ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། །ཉེས་བྱས་ལས་ནི་ཡོངས་སྲུང་དང༌། །ཐོས་པ་བྱང་བར་བྱེད་པ་ནི། །ལས་ལྔ་དག་གིས་རྒྱལ་སྲས་རྣམས། །སེམས་ཅན་མ་དང་འདྲ་བ་ཡིན། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་རྟག་པར་ནི། །དད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །ལྷག་པའི་ཁྲིམས་སོགས་སློབ་པ་དང༌། །རྣམ་པར་གྲོལ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ལ་ནི་གསོལ་བ་དང༌། །དེ་དག་སྒྲིབ་པ
Chinese
的。暫時斷除的差別和，進入和持續的差別也，由補特伽羅來指示。不需要生起我執。串習是無始時的。如果存在補特伽羅，一切都是，不費力氣解脫或不解脫。如是彼等功德和，常有的菩薩是，自己的利益也不捨棄，也成辦他人的利益。《大乘經莊嚴論》中，與菩提分相順品第十九完。為了自己的身體和律儀，圓滿的捨棄一切和，對弱小者忍耐和，不顧身體和性命，精進和禪定的，不享受安樂的滋味和，對於智慧是不分別，有智慧者們想要驚訝。如來種性出生和，授記和灌頂和，圓滿獲得菩提也，想要是大的驚訝。遠離貪欲和慈悲和，如是獲得殊勝禪定和，因為心平等對於彼等，結合不是大的驚訝。如何有智慧者對於有情，極其慈愛一樣，有情對自己和妻子和，兒子親友不是那樣。對於求義者沒有偏袒和，戒律恆常不退失和，普遍忍耐且為了所有，發起大的精進和，恆常禪定善和，智慧不分別。對於彼等菩薩，如是了知心平等。器 成為器，安立於清淨戒律，於損害能忍耐，為利行而行，使入於此教法，斷除疑惑，此乃有智者欲饒益有情。何者恆常以平等心，攝持一切有情，於聖地中生長，增長善法，從罪業中完全守護，使聞法清淨，以五種事業，諸佛子如同慈母。恆常對一切有情，生起信心，教導增上戒等，為令趣入解脫，祈請諸佛，彼等遮蔽
English
of. The distinctions of temporary severance, and the distinctions of entering and continuing, are indicated by the individual. There is no need to generate self-grasping. Habituation is timeless. If there is an individual, everything is either effortless liberation or no liberation. Thus, those qualities and the ever-present Bodhisattva, do not abandon their own benefit, and also accomplish the benefit of others. The nineteenth chapter, which is in harmony with the aspects of enlightenment, is complete in the Ornament for the Mahāyāna Sūtras. For the sake of one's own body and vows, completely giving up all perfections, and patience towards the weak, and without regard for body and life, diligence and meditative concentration, without tasting the pleasure of bliss, and non-conceptualization of wisdom, the wise desire wonder. The birth of the Tathāgata lineage, and prophecy and empowerment, and also fully attaining enlightenment, are desired to be great wonders. Freedom from desire and compassion, and likewise attaining supreme meditation, and because of equanimity, for those, the union is not a great wonder. Just as the wise are extremely loving towards sentient beings, sentient beings are not like that towards themselves and their wives, and sons and relatives. Impartiality towards those who seek meaning, and constant non-degradation of morality, and universal patience and for all, initiating great diligence, and constant virtuous meditation, and non-conceptualization of wisdom. For those Bodhisattvas, thus know equanimity. Vessel To make it a vessel, to establish it in pure morality, to be patient with harm, to go to do good, to enter this teaching, to cut off doubts, this is what the wise desire to benefit sentient beings. Those who always hold sentient beings with equal mind, and generate them in the holy land, and increase virtue, and completely protect them from misdeeds, and purify hearing, with five actions, the sons of the Victorious One are like mothers of sentient beings. Always for all sentient beings, generating faith, and teaching higher precepts and so on, in order to lead to liberation, praying to the Buddhas, those obscurations