Tibetan
ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། བྱམས་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། བྱམས་པ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་ཡཱ་ན་སཱུ་ཏྲ་ཨ་ལཾ་ཀ་ར་ནཱ་མ་ཀཱ་རི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ལེ་འུར་བྱས་པ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དོན་ཤེས་དོན་སྟོན་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ངག་དང་ཚིག་རྣམས་དྲི་མེད་པས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒྲལ་ཕྱིར་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེ་ལས། །ཐེག་མཆོག་བསྟན་པའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཡིས་འགྲོ་བའི་སེམས་ཅན་ལ། །འབྱོར་པའི་དོན་ཚུལ་བླ་མེད་གྱུར་པ་རྣམ་ལྔའི་བདག་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད། །གསེར་ལས་བརྡུངས་བྱས་འདྲ་ཞིང་པདྨ་རྒྱས་པ་བཞིན། །བཀྲེས་པས་ཉེན་པ་གཡོས་ལེགས་ཁ་ཟས་ཟ་བ་འདྲ། །འཕྲིན་ཡིག་ལེགས་པ་ཐོས་འདྲ་རིན་ཆེན་སྒྲོམ་ཕྱེ་ལྟའི། །ཆོས་དེ་འདིར་བཤད་པ་ཡང་དགའ་བའི་མཆོག་སྐྱེད་དོ། །གཟུགས་རྒྱན་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་མེ་ལོང་ནང་སོང་ན། །མཐོང་བའི་དབང་གིས་མི་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ མཆོག་སྐྱེད་པ། །དེ་བཞིན་ལེགས་གསུངས་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ཡི། །ཆོས་ཀྱང་དོན་རྣམས་ཕྱེ་བས་མཁས་རྣམས་འདི་ན་དགའ་མཆོག་སྐྱེད། །ཇི་ལྟར་མནམས་ན་རབ་དཀུ་ལ། །མྱངས་ན་ཞིམ་པའི་སྨན་བཞིན་དུ། །ཆོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཉིས་སུ་གནས། །དོན་དང་ཡི་གེར་ཤེས་པར་བྱ། །ཆོས་དཀའ་རྒྱ་ཆེན་ཟབ་མོ་འདི། །རྒྱལ་པོ་བཞིན་དུ་མཉེས་པར་དཀའ། །མཉེས་པར་བྱས་ན་དེ་བཞིན་དུ། །ཡོན་ཏན་མཆོག་གི་ནོར་སྦྱིན་བྱེད། །རིན་ཆེན་རིགས་ལྡན་རིན་ཐང་མེད། །ལྟ་མི་ཤེས་པའི་མིག་མི་མགུ། །དེ་བཞིན་མི་མཁས་ཆོས་འདི་ལ། །བཟློག་ན་དེ་བཞིན་མགུ་བར་འགྱུར། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ལེའུ་དང་པོའོ།། །།སྔར་ལུང་མ་བསྟན་ལྷན་ཅིག་བྱུང༌། །སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་གྲུབ་པ་དང༌། །ཡོད་དང་མེད་ན་ཡོད་མེད་དང༌། །གཉེན་པོ་དང་ནི་སྒྲ་གཞན་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མངོན་སུམ་སྤྱན། །བསྟན་པ་དག་ཀྱང་སྲུང་བར་མཛད། །དུས་ལའང་ཡེ་ཤེས་མ་བསྒྲིབས་པས། །དེ་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་མི་རུང་ངོ༌། །མ་ཚང་བ་དང་འགལ་བ་དང༌། །ཐབས་མིན་དེ་ལྟར་མ་བསྟན་ཕྱིར།། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ནི་ཐེག་པ་འདི། །ཐེག་ཆེན་ཆོས་ཤེས་བྱ་བ་མིན། །བསམ་པ་དང་ནི་བསྟན་པ་དང༌། །སྦྱོར་བ་དང་ནི་རྟོན་པ་དང༌། །དུས་འགལ་ཕྱིར་ན་དམན་པ་གང༌། །དེ་ནི་དམན་པ་ཁོ་ན་ཡིན། །རང་གི་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང
Chinese
《大乘经庄严论》之偈颂。慈氏。 《大乘经庄严论》之偈颂。 慈氏。 印度语：摩诃衍那苏多罗阿兰迦罗那摩迦哩迦。藏语：《大乘经庄严论》之偈颂。向一切佛陀和菩萨顶礼。通达意义、阐释意义、善于论述，言辞语句皆无垢染。 为救度痛苦，以其自身对受苦众生生起慈悲。 以宣说殊胜大乘之方式，以佛法之理，为众生。 开显圆满之义理，成为无上，宣说五种自性。 犹如黄金锤炼，又如莲花盛开。 犹如饥饿之人，享用烹调精美的食物。 犹如听到美妙书信，又如开启珍宝之匣。 于此处宣说此法，亦生起极大欢喜。 容貌庄严，具足自性功德，入于明镜之中。 以见之威力，众人皆生起极大欢喜。 如是善说，恒常具足自性功德。 佛法亦以剖析义理，令智者于此处生起极大欢喜。 如若嗅之，则极芬芳。 如若尝之，则如美味之药。 佛法亦如是安住于二者之中。 应知其为意义与文字。 此法深奥广大，难以理解。 犹如国王一般，难以取悦。 若能取悦，则如是。 布施殊胜功德之财富。 珍宝具足种姓，价值无量。 不识观看之人，眼睛不悦。 如是不智之人，于此佛法。 若能背诵，则如是令其欢喜。 《大乘经庄严论》第一品。 先前未授记，同时生起。 非行境，已成立，以及。 有与无，有无，以及。 对治与异声之故。 诸佛乃现量之眼。 亦守护诸教法。 于时亦无有智慧之障蔽。 是故不可舍弃。 不圆满与相违，以及。 非方便，如是未宣说之故。 声闻之此乘。 非称为大乘之法。 发心与教法，以及。 加行与所依，以及。 时相违故，何者为劣。 彼即是唯一之劣。 趣入于自身
English
Verses of the Ornament of the Great Vehicle Sutra. Maitreya. Verses of the Ornament of the Great Vehicle Sutra. Maitreya. In Sanskrit: Mahāyāna Sūtra Alaṃkāra Nāma Kārikā. In Tibetan: Verses of the Ornament of the Great Vehicle Sutra. I prostrate to all Buddhas and Bodhisattvas. Understanding the meaning, explaining the meaning, being skilled in discourse, with words and sentences free from impurities. To liberate from suffering, with its own nature arising from compassion for suffering beings. In the manner of teaching the supreme Great Vehicle, with the Dharma's reasoning, for sentient beings. Revealing the meaning of abundance, becoming unsurpassed, teaching the nature of the five aspects. Like gold that has been hammered, and like a lotus flower in full bloom. Like a hungry person, enjoying well-cooked food. Like hearing a good letter, and like opening a precious box. Explaining this Dharma here also generates supreme joy. An appearance adorned, possessing inherent qualities, entering into a mirror. By the power of seeing, people generate supreme joy. Likewise, well-spoken words, constantly possessing inherent qualities. The Dharma also, by dissecting the meanings, causes the wise to generate supreme joy here. Like when smelled, it is extremely fragrant. Like when tasted, it is like a delicious medicine. The Dharma also abides in two aspects in that way. It should be known as meaning and words. This Dharma is difficult, vast, and profound. Like a king, it is difficult to please. If it can be pleased, then likewise. It bestows the wealth of supreme qualities. A jewel possessing lineage, of immeasurable value. The eye of one who does not know how to see is not pleased. Likewise, an unwise person, with this Dharma. If one can recite it, then likewise it pleases them. The first chapter of the Ornament of the Great Vehicle Sutra. Previously unpredicted, arising simultaneously. Not an object of practice, accomplished, and. Existing and not existing, existence and non-existence, and. Because of the antidote and different sounds. The Buddhas are the eyes of direct perception. They also protect the teachings. Even in time, wisdom is not obscured. Therefore, it is not permissible to abandon. Incomplete and contradictory, and. Not a means, therefore not taught in that way. This vehicle of the Hearers. Is not called the Dharma of the Great Vehicle. Intention and teaching, and. Application and reliance, and. Because of conflicting times, which is inferior. That is the only inferior one. Entering into one's own self
Tibetan
༌། །རང་གི་འདུལ་ལའང་སྣང་ཕྱིར་དང༌།། ཟབ་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཉིད་དང་ནི་འགལ་བ་མེད། །རྟོག་གེ་རྟེན་ཅིང་མ་ངེས་ལ། །མ་ཁྱབ་ཀུན་རྫོབ་སྐྱོ་བ་ཅན། །བྱིས་པ་ལ་ནི་རྟེན་པར་འདོད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་ཡུལ་མིན། །རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར་དང་ཟབ་པའི་ཕྱིར། །ཡོངས་སུ་སྨིན་དང་རྣམ་མི་རྟོག ། དེ་ཕྱིར་འདི་ལས་གཉིས་བསྟན་ཏེ། །དེ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཐབས། །འགྲོ་བ་དེའི་གནས་མིན་ལ་སྐྲག་པ་གདུང་བྱེད་འགྱུར། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཕུང་ཆེན་བསགས་བྱས་ཡུན་རིང་དུ། །རིགས་མེད་གྲོགས་ངན་སྔོན་དགེ་མ་བསགས་བློ་མ་སྦྱངས། །ཆོས་འདིས་སྐྲག་འགྱུར་འདི་ན་དོན་ཆེན་འདི་ལས་ལྟུང༌། །དེ་ལས་གཞན་དང་གཞན་མེད་ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་རྗེས་སོང་ཕྱིར། །སྣ་ཚོགས་སྟོན་ཅིང་མང་པོའི་སྒོ་ནས་རྟག་ཏུ་སྟོན་དང་ལྡན། །ཇི་སྐད་བཤད་བཞིན་དོན་མིན་བཅོམ་ལྡན་དགོངས་པ་ཤིན་ཏུ་ཟབ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་བརྟགས་ན་ཆོས་འདིས་སྐྲག་མི་འགྱུར། །འདི་ན་དང་པོར་ཐོས་ལ་བརྟན་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འབྱུང༌། །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་ལས་ཡང་དག་དོན་ཡུལ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང༌། །དེ་ལས་ཆོས་ཐོབ་དེ་ཡོད་དེ་ལས་བློ་གྲོས་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །གང་ཚེ་དེ་ནི་སོ་སོ་རང་རིག་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ངེས། །བདག་གིས་མི་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཟབ་མོ་མཁྱེན་མ་ཡིན། །ཟབ་མོ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་རྟོག་གེའི་ཡུལ་མ་ཡིན། །ཅི་ཕྱིར་ཟབ་མོའི་དོན་རིག་པ་དག་ཐར་འགྱུར་ཞེས། །བྱ་བ་དེ་ནི་སྐྲག་པའི་གནས་སུ་རིགས་མ་ཡིན། །དམན་པར་མོས་ཤིང་ཁམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་དམན། །གྲོགས་པོ་དམན་པ་དག་གིས་ཡོངས་བསྐོར་བ། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཆོས། །འདི་ལ་གལ་ཏེ་མོས་མེད་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཐོས་རྗེས་འབྲངས་ཏེ་བློ་ལྡན་ཐོབ་ནས་ནི། ། གང་ཞིག་ཐོས་ལ་རབ་ཏུ་གནས་བྱེད་པ། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་ལུས་ལ། །རྨོངས་པ་གང་གི་ཕྱིར་ན་ངེས་པར་བྱེད། །དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཡོངས་རྟོག་ན། །བདག་ཉིད་སྙེམས་ཤིང་བློ་ཉམས་འགྱུར། །ལེགས་པར་གསུངས་པའང་སྤངས་པས་ན། །བརླག་འགྱུར་ཆོས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་སྒྲིབ། །ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པ་རང་བཞིན་གདུག་པ་སྟེ། །མི་རིགས་པ་ཡི་གཟུགས་ལའང་མི་རིགས་ན། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཆོས་ལ་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་གཞག་ལེགས་ཉེས་པ་མེད། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།ཀུན་དུ་འགྲོ་དང་ཁས་ལེན་རྟོགས་དང་ཟིལ་གནོན་པར། །དབྱེ་བའི་རང་བཞིན་དོན་རྣམ་བཞི་ཡི་ཁྱད་
Chinese
自己的调伏也显现，因为甚深和广大的缘故，与法性没有相违。分别念依于不定，不遍及，是世俗的，令人厌恶，想要依赖于孩童。因此，那不是它的境界。因为广大和甚深的缘故，完全成熟且不分别。因此，从中显示了二者，那是无上的方便。众生对不是其境界之处感到恐惧，会造成痛苦。积累了巨大的非福德，长久以来，没有种姓，恶友，没有积累先前的善根，没有调伏心智。会因这个法而恐惧，在此处会失去重要的意义。因为它比其他的和他者都甚深，并且随顺，显示各种各样，并通过许多门径恒常具有显示。如所说般不是意义，薄伽梵的意念非常甚深。如果智者们如理观察，就不会因这个法而恐惧。在此处，首先依于听闻而生起作意。从如理作意中，生起正确的意义境界智慧。从中获得法，它存在，从中智慧增长。何时它没有各自的自证，又如何确定？我不了解，佛陀甚深，不是所知。因为什么甚深呢？因为它不是分别念的境界。为什么了知甚深意义的人会解脱呢？那件事不应是恐惧之处。对下劣的信奉，并且自性也极其下劣。被下劣的朋友们完全围绕。甚深且广大的善说之法，如果对此没有信奉，那就成立了。听闻后随顺，获得具慧之后， 谁对听闻极度安住？在各种各样不可思议的身体上，因为什么样的愚痴而确定？如果如其意义和声音般完全分别，就会自负且心智衰退。因为舍弃了善说，就会毁灭，对法生起愤怒和遮蔽。心的过患，自性是恶毒的，对不合宜的形象也不合宜，更何况是对于产生怀疑的法呢？因此，保持舍弃，安住于好坏都没有。大乘经庄严论中，成办大乘的章节，即第二品。普遍行、承认、证悟和制伏，是区分的自性，四种意义的差别。
English
One's own discipline is also apparent, because of its depth and vastness, it is not contrary to the nature of Dharma. Conceptualization relies on uncertainty, is not pervasive, is mundane, and is repulsive, wanting to rely on children. Therefore, that is not its realm. Because of its vastness and depth, it is fully ripened and non-conceptual. Therefore, two things are shown from this, that is the unsurpassed means. Beings fear what is not their realm, which will cause suffering. Accumulating great non-merit, for a long time, without lineage, bad friends, not accumulating previous virtues, not taming the mind. One will be afraid of this Dharma, and here one will lose important meaning. Because it is deeper than others and non-others, and follows accordingly, showing various kinds, and constantly possessing showing through many gates. As said, it is not the meaning, the Bhagavan's intention is very deep. If the wise examine properly, they will not be afraid of this Dharma. Here, first, relying on hearing, arises attention. From proper attention, arises correct meaning realm wisdom. From that, one obtains Dharma, it exists, from that, wisdom increases. When it does not have its own self-awareness, how can it be determined? I do not understand, the Buddha is profound, not knowable. Why is it profound? Because it is not the realm of conceptualization. Why will those who know the profound meaning be liberated? That matter should not be a place of fear. Devotion to the inferior, and the nature is also extremely inferior. Completely surrounded by inferior friends. The profound and vast well-spoken Dharma, if there is no devotion to this, then it is established. After hearing, following accordingly, after obtaining wisdom, Who dwells extremely on hearing? On various inconceivable bodies, because of what kind of ignorance is it determined? If one completely distinguishes according to its meaning and sound, one will be arrogant and the mind will decline. Because of abandoning the well-spoken, one will be destroyed, anger and obscuration will arise towards the Dharma. The fault of the mind, its nature is poisonous, it is not suitable even for unsuitable images, what need is there to mention the Dharma that causes doubt? Therefore, maintaining abandonment, dwelling in neither good nor bad. In the Ornament of the Great Vehicle Sutras, the chapter on accomplishing the Great Vehicle, which is the second chapter. Pervading, acceptance, realization, and subjugation, are the nature of distinction, the difference of the four meanings.