Tibetan
ས། །གང་ཡིན་དེ་དམན་གཞན་ཉིད་ལྷག །ཚངས་པའི་གནས་པས་གནས་པ་ཡི། །བློ་ལྡན་རྟག་ཏུ་འདོད་པར་སྐྱེ། །དེས་ནི་ཚོགས་རྣམས་རྫོགས་བྱེད་ཅིང༌། །སེམས་ཅན་དག་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་བྱེད། །ཀུན་དུ་ཚངས་དང་མི་འབྲལ་བ། །དེ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ། །བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་དེ་ཡི་རྐྱེན། །མི་བཟད་པས་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གནོད་སེམས་དང༌། །རྣམ་འཚེ་མི་དགའ་གནོད་སེམས་དང༌། །འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ། །ཉེས་དམིགས་རྣམ་པ་མང་ལ་རེག །ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ནི་བདག་འཇོམས་སེམས་ཅན་འཇོམས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཇོམས། །ཉམས་བཅས་སྙེད་པས་དམན་ཞིང་སྲུང་དང་དེ་བཞིན་སྟོན་པས་སྨད། །རྩོད་བཅས་མི་སྙན་དེ་ནི་གཞན་དུ་མི་ཁོམ་རྣམས་སུ་སྐྱེ། །ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་ཉམས་པས་ཡིད་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་འཐོབ། །ཉེས་པ་འདི་ཀུན་བྱམས་སོགས་ལ། །ལེགས་པར་གནས་ལ་མི་འབྱུང་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་སེམས་ཅན་གྱི། །དོན་དུ་འཁོར་བ་ཡོངས་མི་གཏོང༌། །ཇི་ལྟར་རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་སེམས་ཅན་ལ། །བྱམས་པ་ལ་སོགས་སེམས་པ་འདི་འབྱུང་བ། །སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ཡི། །བུ་གཅིག་པ་ལའང་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་འབར་དགྲ་ཡི་དབང་དུ་སོང༌། །སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནོན་མུན་པས་བསྒྲིབས། །བགྲོད་དཀའི་ལམ་ལ་ཀུན་དུ་ཞུགས། །འཆིང་བ་ཆེ་དང་ཡང་དག་ལྡན། །ཟས་ཆེན་དུག་དང་འདྲེས་ལ་ཞེན། །ལམ་ནི་རབ་ཏུ་སྟོར་གྱུར་པ། །ལམ་གོལ་རབ་ཞུགས་སྟོབས་ཆུང་བའི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེའོ། །འཚེ་སྤངས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ས་བོན་དང༌། །བདེ་བ་བསྐྱེད་དང་གདུང་བྱེད་འདོད་པའི་རྒྱུ། །ངོ་བོ་ཉིད་སྦྱིན་ཆོས་ལ་རྟེན་པ་ཡི། །རྒྱལ་བའི་སྲས་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐག་མི་རིང༌། །སྙིང་རྗེ་བློ་མཆོག་འཁོར་བར་གཏོགས་པ་ཡི། །སྡུག་བསྔལ་བདག་ཉིད་ཀུན་དང་བདག་མེད་པར། །རྣམ་པར་ཤེས་ནས་སྐྱོ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །ཉེས་པས་རབ་གནོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་བདག་ཉིད་ལྟ་བ་ཡི། །བརྩེ་དང་ལྡན་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ་དང་ནི། །དེ་ཡོངས་སྤོང་བའི་ཐབས་ཀྱང་ཇི་བཞིན་རིག །ཉམ་ང་བར་བྱེད་སྐྱོ་བར་ཡང་མི་འགྱུར། །སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བརྩེ་བ་འདི། །རང་བཞིན་དང་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པ་དང༌། །དེ་སྔོན་གོམས་པར་བྱས་དང་ལྡན་པ་དང༌། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉམས་རྣམ་དག་ཐོབ་པ་བཞི། །མཉམ་དང་རྟག་མིན་ལྷག་པའི་བསམ་པས་མིན། །སྒྲུབ་པའི་སྒོ་དང་འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་དང༌། །མི་དམིགས་པས་མིན་གང་དེ་བརྩེ་མིན་ཏེ། །དེ་བཞིན་བ
Chinese
萨！何者为劣，他者为胜。以梵天之住处而住者，具慧者恒常生起欲求。彼能圆满诸会众，亦能成熟诸有情。恒常不离梵天，远离彼之相违品。纵然放逸，亦不为彼之缘，纵然不悦意亦不变异。菩提萨埵害心与，种种恼害不喜害心与，具足贪欲之贪着，触及众多过失之相。烦恼摧毁自，摧毁有情且摧毁戒律。具足衰损，以利养而低劣，守护与如是宣说而受谴责。具足诤讼，不悦意，彼于他处无暇之处受生。获得与未获得，因衰损而于意生起极大痛苦。此等一切过失于慈等，善住者不生起，非烦恼者，为有情之，义利不舍弃轮回。如是胜者之子等对于有情，慈爱等之心生起者，一切有情具功德之，于独子亦不如是。极燃之仇敌所胜伏，为痛苦所压迫，为黑暗所遮蔽，于难行之道路上恒常行入，与大系缚完全相应。耽着与大毒相混之食物，道路乃极度迷失者，入于歧途，微弱力量之，有情等生起悲悯。断除损害，乃殊胜菩提之种子，生起安乐与作意痛苦之欲之因，本体乃布施，依于法者，胜者之子菩提不遥远。悲悯乃殊胜智慧，属于轮回之，痛苦自性一切与无我，如是了知后不生厌离，亦不为过失所损害。观见世间痛苦自性之，具悲悯者对于彼痛苦与，彼等完全舍弃之方便亦如实知晓，不作恐怖亦不生厌离。悲悯自性者之此慈爱，自性与个别观察与，彼先前串习与具足与，相违品衰损，清净获得四者。非平等与非常与增上意乐，非成办之门与离贪与，非无所缘，何者彼非慈爱，如是
English
Sa! What is inferior, the other is superior. Those who dwell by the abode of Brahma, the wise always give rise to desire. They perfect all assemblies and mature all sentient beings. Always inseparable from Brahma, free from its opposing aspects. Even if negligent, it is not changed by its cause, nor by unpleasantness. Bodhisattvas with harmful intent, various kinds of harm, displeasure, harmful intent, and those with attachment to desire, encounter many kinds of faults. Afflictions destroy oneself, destroy sentient beings, and destroy morality. With decline, inferior due to gain, protected and similarly blamed by the teacher. With disputes, unpleasant, they are born in other places where there is no leisure. Having obtained and not obtained, great suffering arises in the mind due to decline. All these faults do not arise in those who dwell well in love and so on. Those who are not afflicted do not abandon samsara for the sake of sentient beings. How do the sons of the Victorious Ones give rise to thoughts such as love towards sentient beings? It is not the same even for a single son who possesses all the qualities of all sentient beings. Subdued by a blazing enemy, oppressed by suffering, obscured by darkness, always entering a difficult path, fully endowed with great bonds. Attached to food mixed with great poison, the path is completely lost, entering a wrong path, compassion for sentient beings with little strength. Abandoning harm is the seed of supreme enlightenment, the cause of desire that generates happiness and suffering, the essence is giving, relying on the Dharma, enlightenment is not far for the sons of the Victorious Ones. Compassion is supreme wisdom, belonging to samsara, the nature of suffering, all and without self, having understood this, one does not become weary, nor is one harmed by faults. Seeing the nature of suffering in the world, those with compassion know the means to completely abandon that suffering as it is, without causing fear or becoming weary. This love of those who are compassionate by nature, nature and individual examination, and having been accustomed to it before, and possessing it, and the four qualities of diminishing opposing aspects and obtaining purity. Not equal, not constant, not with superior intention, not the door of accomplishment, not without attachment, not without object, whatever that is not love, thus
Tibetan
རྩེ་མེད་གང་དེ་བྱང་ཆུབ་མིན། །སྙིང་རྗེ་དང་ནི་བཟོད་དང་སེམས་པ་དང༌། །སྨོན་ལམ་སྐྱེ་བ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སྨིན་བྱེད། །དང་པོ་རྩ་བ་ཐ་མ་འབྲས་མཆོག་ལྡན། །འདི་ནི་སྙིང་རྗེའི་ལྗོན་ཤིང་ཆེན་པོ་ཡིན། །རྩ་བ་སྙིང་རྗེ་མེད་གྱུར་ན། །དཀའ་སྤྱོད་བཟོད་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །བློ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་ན། །སེམས་ཅན་དོན་སེམས་ཉིད་མི་འགྱུར། །སེམས་པ་དང་ནི་བྲལ་བའི་བློ། །སྐྱེ་བ་དཀར་པོ་རྣམ་དག་ཏུ། །སྨོན་ལམ་འདེབས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བ་བཟང་པོ་མ་ཐོབ་ན། །སེམས་ཅན་ཡོངས་སྨིན་བྱེད་མི་འགྱུར། །སྙིང་རྗེའི་འཆུ་ བ་བྱམས་པ་སྟེ། །དེ་སྡུག་བསྔལ་ན་བདེ་བ་ཡིས། །སངས་རྒྱས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་པས། །ཡལ་ག་རྒྱ་ཆེན་འཕེལ་བ་དང༌། །སྨོན་ལམ་རྒྱུན་ནི་མ་བཅད་པས། །ལོ་མ་འདོར་ལེན་རྐྱེན་རྣམ་གཉིས། །གྲུབ་པ་དེ་ཕྱིར་མེ་ཏོག་དང༌། །འབྲས་བུ་དོན་ཡོད་ཤེས་པར་བྱ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གནས་ཀྱི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་སུ་མི་བྱེད། །འདི་ལྟར་འདི་དག་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡང༌། །བརྩེས་བསྐྱེད་བདེ་བ་གཞལ་དུ་མེད་པ་འབྱུང༌། །སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་བརྩེར་ལྡན་རྣམས། །ཞི་ལའང་ཡིད་ནི་མི་གནས་ན། །འཇིག་རྟེན་བདེ་དང་རང་སྲོག་ལ། །ཆགས་པར་འགྱུར་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། །བྱམས་པ་གང་དེ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ། །མེད་དང་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་བརྩེ་བས་བྱམས་པ་ནི། །ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་འདས། །སྡུག་བསྔལ་རྦ་རྒལ་ཆེ་དང་མི་ཤེས་པའི། །མུན་པ་ཆེ་ལ་རྟེན་པར་གྱུར་པ་ཡི། །འཇིག་རྟེན་འདྲེན་པའི་ཐབས་གང་ཡིན་པ་དེ། །ཇི་ལྟར་ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་མི་འགྱུར། །འཇིག་རྟེན་བྱང་ཆུབ་རང་སངས་རྒྱས་པ་ཡི། །དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ལ་བྱམས་པ་དེ་མེད་ན། །དེ་ལས་གཞན་ལ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་མ་ཡིན་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྡུག་བསྔལ་མེད། །བརྩེ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱུར་པ་གང༌། །དེ་ལ་དང་པོར་ཀུན་ཏུ་སྐྲག །རེག་ནས་ཤིན་ཏུ་མངོན་པར་དགའ། །བརྩེ་བས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་འཇིག་རྟེན་གྱི། །བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་འགྱུར་ཞིང༌། །དོན་བྱས་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་མི་ལྡན་གང༌། །དེ་ལས་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །བརྟན་པའི་བརྩེ་དང་ལྡན་པའི་སྦྱིན་པ་ཡིས། །སྦྱིན་པའི་བདེ་བ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལ་ཁམས་གསུམ་ཉེ་བར་སྤྱད་རྣམས་ཀྱི། །བདེ་བ་དེ་ཡིས་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། །སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་བརྩེ་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི། །ར
Chinese
無上菩提非彼岸，慈悲忍辱與發心，發願生生世世成熟有情眾。 初為根本終為殊勝果，此乃慈悲大樹之寫照。 若無慈悲之根本，苦行忍耐亦難成。 智者若不忍受苦，利益有情之心亦難生。 遠離發心之智慧，無法於清淨潔白之來世，種下殊勝之願。 若未獲得殊勝之生，亦無法成熟一切有情。 慈悲之精華即是慈愛，彼於痛苦中亦能感受快樂。 如理作意佛陀之教誨，枝繁葉茂廣大增長，發願之流亦未曾斷絕。 捨棄與接受二者為緣，成就之故應知花朵與果實皆具意義。 大慈大悲乃功德之源，誰不對有情眾生起慈悲心？ 如是觀之，此等眾生雖有痛苦，然由慈愛所生之快樂亦無可衡量。 為慈悲所攝持之慈愛者，若連寂靜亦不願安住，何況貪戀世間安樂與自身性命？ 彼慈愛無有過失，非有世間與出世間之別。 智者以慈愛所生之慈悲，無有過失且超脫世間。 於巨大難忍之苦海中，於深沉無明黑暗中，作為依靠之引導世間之方便，如何能說其無有過失？ 世間之菩提與獨覺佛，若彼等亦無有慈愛，何況其他？又何須多言？如何能說其非超脫世間？ 菩薩本無苦，然因慈悲而感受痛苦。 對於此，初時皆感恐懼，接觸之後則極為歡喜。 由慈愛所生之痛苦，能勝過世間一切安樂，所作諸事亦無可比擬，除此以外，還有什麼更令人驚奇？ 以堅定之慈愛所行之布施，所生之布施之樂，三界天人所享之安樂亦無法與之相比。 為利有情故，以慈悲心忍受痛苦之
English
Supreme enlightenment is not the other shore. Compassion, patience, and intention, aspiration, and rebirth fully ripen all sentient beings. The beginning is the root, the end possesses the supreme fruit. This is the great tree of compassion. If the root of compassion is absent, asceticism and patience will not arise. If the wise cannot endure suffering, the thought of benefiting sentient beings will not arise. Wisdom devoid of intention will not plant aspirations in a pure and immaculate rebirth. If a good rebirth is not obtained, one will not be able to fully ripen all sentient beings. The essence of compassion is loving-kindness. In suffering, it finds happiness. By properly contemplating the Buddha's teachings, branches grow vast and wide, and the stream of aspirations is never cut off. Abandoning and accepting are the two conditions. Therefore, one should know that flowers and fruits are meaningful. Great compassion is the source of qualities. Who would not have compassion for sentient beings? Thus, even though these beings have suffering, immeasurable happiness arises from love. Those who possess love, embraced by compassion, do not even dwell in peace. What need is there to mention attachment to worldly pleasures and one's own life? That loving-kindness is faultless, without worldly or transcendental existence. The loving-kindness born of love in the wise is faultless and transcends the world. In the great and unbearable ocean of suffering, in the deep darkness of ignorance, the means of guiding the world that serves as a support, how can it be said to be without fault? If the Buddhas and Pratyekabuddhas of the world do not have that loving-kindness, what need is there to mention others? How can it be said to be not transcendent? Bodhisattvas have no suffering, but they experience suffering through love. At first, everyone is afraid of it, but after touching it, they are extremely happy. The suffering born of love surpasses all worldly happiness, and whatever is done cannot be compared to it. What could be more wonderful than that? The joy of giving born of giving with steadfast love cannot be compared to the happiness enjoyed by those who closely associate with the three realms. For the sake of sentient beings, enduring the suffering of compassion with