Tibetan
ག །དེ་ལ་རྟག་ཏུ་བྱ་བ་དང༌། །གུས་པར་བྱ་སྟེ་སྦྱར་བར་བྱ། །དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་གཏད་ནས། །དེའི་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །དེ་ལ་སླར་ནི་བླན་པར་བྱ། །བློ་ལྡན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཡང༌། །སེམས་ནི་ནང་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་གདུལ་ལོ། །རྣམ་གཡེང་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་མི་དགའ་ཞི་བར་བྱ། །བརྣབ་སེམས་ཡིད་མི་བདེ་ལ་སོགས། །ལངས་པ་དེ་བཞིན་ཞི་བར་བྱ། །དེ་ནས་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱིས་ནི། །སེམས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བཅས། །རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་འཐོབ། །དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །དེ་ནས་དེ་ཡིས་ལུས་དང་སེམས། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆེ་ཐོབ་ནས། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་བཅས་ཤེས་བྱ། །དེ་ཡིས་དེ་ནི་འཕེལ་བྱས་ནས། །འཕེལ་བ་རང་དུ་འགྲོ་བ་ཡིས། །དངོས་གཞིའི་གནས་པ་དེས་འཐོབ་བོ། །མངོན་ཤེས་དོན་དུ་གཉེར་བས་དེ། །སྦྱངས་ནས་ ལས་སུ་རུང་བའི་མཆོག །བསམ་གཏན་ལས་འཐོབ་མངོན་པར་ཤེས། །མངོན་པར་བསྒྲུབས་པའི་སྒོ་ནས་དེ། །སངས་རྒྱས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ། །མཆོད་པའི་ཕྱིར་དང་མཉན་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་རྣམས་སུ་འགྲོ། །འདིས་ནི་སངས་རྒྱས་དཔག་མེད་ལ། །བསྐལ་དཔག་མེད་པར་བསྙེན་བཀུར་བྱས། །དེ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པའི་ཕྱིར། །སེམས་ནི་ལས་རུང་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །དེས་ན་དེ་དག་སྔོན་རོལ་དུ། །ཕན་ཡོན་ལྔ་ནི་འཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །དེས་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་སྣོད། །བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་འགྱུར་འདིའི། །ལུས་ལ་གནས་ངན་ལེན་པ་ཀུན། །སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཟད་འགྱུར། །ལུས་དང་སེམས་ནི་ཀུན་དུ་ཡང༌། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་གང་བར་འགྱུར། །ཆོས་རྣམས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དུ། །ཡོངས་སུ་ཆད་པ་མེད་རྟོགས་འགྱུར། །ཡང་དག་པ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ནི། །མ་བརྟགས་པ་དག་རབ་ཏུ་མཐོང༌། །དེ་བཞིན་ཆོས་སྐུ་རབ་རྫོགས་དང༌། །རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམ་ཀུན་དུ། །རྟག་ཏུ་རྒྱུ་ཡོངས་འཛིན་པར་བྱེད། །དེ་ནས་དེ་འདྲར་གྱུར་པ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཉམ་གཞག་པས། །ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་མ་གཏོགས་པར། །དོན་ཀུན་རབ་ཏུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕེལ་བྱའི་ཕྱིར། །བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པ་ཀུན་དུ་བརྩམ། །ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕེལ་ནས་ནི། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་གནས་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་དོན་དུ་སྣང་བ་ཀུན། །སེམས་སུ་རབ་ཏུ་སྣང་བར་འགྱུར། །དེ་ཚེ་དེ་ཡི་གཟུང་བ་ཡི། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་དེ་སྤངས་འགྱུར། །དེ་ནས་དེ
Chinese
复次，于彼当恒常行，应恭敬作而修习之。于所缘境系心已，不应令其相续散乱。若已速疾了知散乱，则应于彼再三摄持。具慧者应由上而上，将心摄集于内。由是为见功德故，当调伏心于等持。为见散乱过失故，当令不喜而寂静之。贪心及不乐等，生起亦当如是寂静之。由是持律精进者，于心以有分别作意，获得自性生起。由串习故则不作意。由是彼得身及心，极大轻安适悦已，当知作意及作意所依。彼以彼增长已，由增长任运而转，彼即获得真实住。由勤求神通故，彼修习已，成堪能之最胜。由静虑得神通。由神通成办之门，于无数之诸佛，为供养故及听闻故，往诣一切世界。此由无数之诸佛，于无数劫作承事供养。由作承事供养彼故，心成堪能最胜。是故彼等先于此，能得五种利益，谓由此成极清净器，此成无上者。于身中一切恶趣，一一刹那皆当灭尽。身及心亦皆，当为轻安所充满。于一切法之显现，当证得全无间断。真实之理，当极明见未曾思择者。如是为令圆满法身及令极清净故，具慧者于一切时，当恒常受持其因。由是如是转者，菩提萨埵于等持时，除意之言说外，一切义皆不能明见。为令法之显现增长故，当于一切时发起坚固精进。由法之显现增长已，则住于唯心。由是于彼一切义之显现，皆当极显现为心。尔时彼之所取，彼之散乱即当断除。由是彼
English
Furthermore, one should constantly practice that, and cultivate it with reverence. Having fixed the mind on the object of focus, one should not let its continuity be scattered. If one quickly recognizes scattering, then one should repeatedly restrain it. The wise should gather the mind inward, from higher to higher. Therefore, in order to see the virtues, one should tame the mind in concentration. In order to see the faults of scattering, one should pacify it with displeasure. Greed and displeasure, etc., should be pacified in the same way as they arise. Therefore, the one who is diligent in discipline, with intentional mental activity on the mind, obtains self-arising. Through habituation, one does not intentionally act. Therefore, having obtained great physical and mental pliancy, one should know intentional activity and what it depends on. Having increased that with that, by the increase turning spontaneously, one obtains the real dwelling. By striving for clairvoyance, having cultivated it, one becomes the most excellent of the capable. Clairvoyance is obtained from meditative concentration. Through the door of accomplishing clairvoyance, to countless Buddhas, for the sake of offerings and listening, one goes to all the worlds. This one, to countless Buddhas, for countless eons makes service and offerings. Because of making service and offerings to them, the mind becomes the most excellent of the capable. Therefore, those ones, before this, will be able to obtain five benefits, namely, by this one becomes an extremely pure vessel, this one becomes unsurpassed. In the body, all the bad destinies, in each and every instant will be exhausted. The body and mind also, will all be filled with pliancy. In the appearance of all phenomena, one will realize complete non-interruption. The reason for reality, one will see very clearly what has not been contemplated. Thus, in order to perfect the Dharmakaya and to make it extremely pure, the wise one at all times should constantly uphold its cause. Therefore, one who has become like that, a Bodhisattva in equipoise, except for the speech of the mind, cannot clearly see all meanings. In order to increase the appearance of Dharma, one should always initiate steadfast diligence. Having increased the appearance of Dharma, one will abide in mind-only. Therefore, in that, the appearance of all meanings, will all appear very clearly as mind. At that time, that which is grasped by that one, that scattering will be cut off. Therefore, that one
Tibetan
་ལ་འཛིན་པ་ཡི། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་འབའ་ཞིག་ལུས། །དེ་ཚེ་བར་ཆད་མེད་པ་ཡི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མྱུར་དུ་རེག །འདི་ལྟར་དེ་ཡི་མཇུག་ཐོགས་སུ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤོང༌། །འདི་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ནི། །དྲོ་བར་འགྱུར་སོགས་ཡིན་ཤེས་བྱ། །དེ་ནས་དེས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས། །འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་པ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་དྲི་མ་མེད། །འཛིན་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་འཐོབ། །དེ་འདིའི་གནས་ཡོངས་གྱུར་པ་སྟེ། །ས་ནི་དང་པོ་ཡིན་པར་འདོད། །དེ་འདི་བསྐལ་པ་དཔག་མེད་ཀྱིས། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད། །རབ་ཏུ་རྟོགས་ནས་དེ་ཡི་ཚེ། །རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །བདག་དང་མཚུངས་པའི་སེམས་འཐོབ་སྟེ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདག་མེད་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་དང་ནི་དོན་ བྱ་དང༌། །ལན་ལ་མི་རེ་འདི་སེམས་སྙོམས། །རྒྱལ་སྲས་གཞན་དང་འདྲ་བ་ཡིན། །དེས་ནི་ཁམས་གསུམ་འདུས་བྱས་རྣམས། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་པར། །ཡེ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་པ། །གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་མཐོང༌། །དེ་དག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། །མཐོང་བས་སྤང་བྱ་རྣམས་ལས་གྲོལ། །དེས་ན་དེ་ཚེ་མཐོང་བའི་ལམ། །ཐོབ་པ་ཞེས་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ཤིང༌། །དེ་བཞིན་ཡོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་པས། །སྟོང་པ་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མཚན་མེད་བཞི་ནི་རྣམ་རྟོག་རྣམས། །ཡང་དག་ཟད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ། །སྨོན་པ་མེད་པར་གྱུར་པའི་དེ། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་གོ །རྒྱལ་སྲས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་པ། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི། །རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་དང༌། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་ཐོབ་པར་འདོད། །གང་ཞིག་བློ་ཡིས་འགྲོ་བ་འདུས་བྱས་ཙམ། །བདག་མེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱས་པ་ཙམ་ཤེས་ཏེ། །དོན་མེད་རང་བཞིན་བདག་ལྟ་རྣམ་སྤངས་ནས། །བདག་ཉིད་ཆེ་ལྟ་དོན་ཆེན་རྙེད་པ་གང༌། །འདི་ནི་བདག་ལྟ་མེད་པར་བདག་ཏུ་ལྟ། །སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །རང་ལ་ཕན་བྱས་བདག་ལ་ཇི་ལྟ་བར། །དོན་ཀུན་བྱེད་ལ་ལན་ཀྱང་རེ་བ་མེད། །གང་ཞིག་གྲོལ་བ་མཆོག་གིས་སེམས་གྲོལ་ལ། །འཆིང་བ་མི་ཟད་ཡུན་ཡང་རིང་པོར་བཅིངས། །སྡུག་བསྔལ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་མ་མཐོང་ཡང༌། །རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཉིད་དང་བྱེད་པ་ཉིད། །འཇིག་རྟེན་ཚེ་གཅིག་རང་སྡུག་བཀུར་མི་ནུས། །འཇིག་རྟེན་གནས་པ་སྲིད་དུ་གཞན་སྡུག་བསྔལ། །བསྡོམས་པ་སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ་བསམ་དུ་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལས་བཟློག
Chinese
于彼执持之，唯余散乱相，尔时无间断，速证于三摩地。如是彼之末，舍弃执持之散乱，此等次第而，应知是暖等。彼后彼由世间，超胜之无上智慧，无分别无垢染，获得离二取。此乃彼之转依，是为初地想。此由无数劫，极度清净转。法界即是平等性，善为了悟彼时，恒时于诸有情，获得等同于己之心，于有情众无我及，痛苦与利益，不求回报此心平等，是与余菩萨相同。彼由三界有为法，非真皆是分别故，智慧极度清净者，由无二之义而见。彼等无有之自性，由见而解脱所断，故彼时见道，是为获得定说。知晓无有之空性，如是知晓有之空性，及自性空性故，说是知晓空性。四无相是诸分别，说是真实灭尽。成为无愿之彼，是为非真之分别。菩萨菩提分，一切种种相，恒时与彼见道，想是同时获得。何者以智慧，知晓有情有为法，仅是无我痛苦增，舍弃无义自性我见后，获得大我见大利益者。此乃无我见而见我，无苦转为极苦，利益自己如待己，于一切利他不求报。何者以胜解脱心解脱，无尽束缚长时缚，虽未见痛苦之究竟，然极度结合与作者。世间一生自苦尚不能敬，世间安住他苦增，总集何须说，不可思议，菩萨与彼相违。
English
Holding onto that, only the appearance of distraction remains. At that time, one quickly attains samadhi without interruption. Thus, at the end of that, abandon the distraction of holding. These, in order, should be known as becoming warm, etc. Then, by that, the unsurpassed wisdom that transcends the world, without conceptualization, without stain, is attained, free from the two grasps. This is the transformation of that state, considered to be the first bhumi. This becomes extremely pure through countless eons. The realm of Dharma is equality itself. When one has fully realized that, one constantly obtains a mind equal to oneself towards all sentient beings. Towards sentient beings, one has equanimity towards selflessness, suffering, and benefit, without expecting anything in return. This is the same as other bodhisattvas. Through that, all compounded phenomena of the three realms are seen as unreal and mere conceptualizations. Wisdom, being extremely pure, sees through the meaning of non-duality. By seeing the nature of their absence, one is liberated from what is to be abandoned. Therefore, at that time, it is definitely said to have attained the path of seeing. Knowing the emptiness of non-existence, likewise knowing the emptiness of existence, and knowing the emptiness of inherent existence, it is said to know emptiness. The four signless ones are said to be the complete exhaustion of all conceptualizations. That which has become without aspiration is unreal conceptualization. All the various aspects that are in harmony with the bodhisattva's enlightenment are considered to be attained simultaneously with that path of seeing. Whoever knows with wisdom that sentient beings and compounded phenomena are merely an increase of selflessness and suffering, and having abandoned the meaningless nature of self-view, obtains the great self-view and great benefit. This is seeing the self without self-view, and turning suffering into extreme suffering. Benefiting oneself as one treats oneself, one does not expect any return for doing everything for others. Whoever liberates the mind with supreme liberation, is bound by endless bonds for a long time. Although the ultimate end of suffering is not seen, there is extreme union and action. In one lifetime, the world cannot even honor its own suffering. The suffering of others increases as the world abides. What need is there to mention the total? It is inconceivable. The bodhisattva is the opposite of that.