Tibetan
ཡིད་འབྱུང་བས་དེ་དག་རྣམ་པར་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་བསྒོམས་པའི་དབང་གིས་ཀུན་འབྱུང་བཟད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འགོག་པའི་བདེན་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་ནི་དེའི་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་འགོག་ བའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟ་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཁས་ཉན་ཐོས་ཡོན་ཏན་གང་དག་དང༌། །དེ་བཞིན་རང་རྒྱལ་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལ་སློབ་བྱེད་ཅིང༌། །དེ་དག་དེ་ལ་མི་གནས་འདོད་པ་མི་སྐྱེ་སྟེ། །འདི་ནི་བདག་གི་བསླབ་བྱ་ཡིན་སྙམ་དེ་ཕྱིར་སློབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པས་མ་བྱས་ཤིང༌། རང་རང་གི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རིགས་པ་དང་ལུང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོའི་ངོ་བོར་ཡོད་པའོ། །ཞེས་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །འདིར་ཚིག་གི་དོན་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བདག་གི་པས་སྟོན་པ་དང༌། བདག་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་མེད་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང་རྒས་པ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་དང་འབྲེལ་བ་འམ། སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་དོན་གྱིས་མི་རྟག་པའོ། །དེ་འདྲ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རྒྱུ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་སྟེ། དེ་འདྲ་བའི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་སྐྱོ་བ་དང་ཡིད་འབྱུང་ཞེས་པའོ། །དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་རྒྱུན་ཆད་པས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམ་པར་འཇིག་པ་མེད་ཅེས་པ་སྟེ། མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་རྒྱུན་ཆད་ནས་ཞི་བར་གནས་པའི་འགོག་པའི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱས་ནས་གནས་ཞེས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའམ། ཡང་ན་མཉམ་པར་ བཞག་པའི་བསམ་གཏན་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་པ་དང༌། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་པ་དང༌། གཉི་གའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ། རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྒྱན་དང་བཅས་པའོ། །བག་ཆགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་འཆི་འཕོ་བ་དང་བྲལ་བ། འཕགས་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་ལྷག་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བེ་བ་ལ་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་འཕོ་བ་མེད་པའོ། །ཡང་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་དེ་འདྲ་བ་སྟོན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མངའ་བ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཐོབ་པའོ། །བག་ཆགས་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་བྱའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཞིང༌། འདྲ་བའི་འཆི་འཕོ་བ་དང་ཡང་གཏན་དུ་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་རྣམས་དང་ལྡན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་དེ་དག་གི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་སྦྱར་ནས་དེ་རྣམས་དང་བྲལ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །བདག་གི་སྨོན་ལམ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཡུལ་ལོ། །རིགས་པ་དང་ཞེས་པ་ནི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང༌། ལྟོས་པ་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་བསྡུས་པའོ། །ལུང་ནི་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། །ཚད་མ་ནི་འཐད་པ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གྲུབ་ཅེས་བའོ། །གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ཕྱིར་བཟློག་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་ཙམ་དུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སུ་ལྟ་བ་ཕྱིར་བཟློག་ཅེས་བའོ།། །།དེ་ལྟར་བཤད་པ་འཇུག་པའི་ ཚུལ་བསྟན་ནས། བདག་དང་འཇིག་རྟེན་ཅིས་མེད་བརྗོད། །རྟག་དང་འཇིག་གཏམ་ཇི་ལྟ་བུ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དྲིས་པའི་ལན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གནས་ཟབ་མོ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་
Chinese
由于厌离心，凭借修习使这些完全灭尽的道，从而现证了灭谛的智慧，即灭尽集谛和痛苦之生的智慧。安住于无漏的界，无分别的禅定中长久，这是各自以自智所能了知的差别。此外，由道所摄的不分别禅定和灭尽的等至也同样应当观察。这些菩萨们应当以总的方式来了解。但不是如实地现证。如《圣妙吉祥真实名经》中所说：“菩萨善巧声闻诸功德，如是独觉功德皆应学，彼等不著彼亦不生欲，此乃我之所学如是学。”又如，蕴等诸法不是自在天等所造，而是各自的因和缘，从一刹那到另一刹那相续而生，这是以理和教证极其明显地成立的缘故，是事物自性的存在。这是对法之我的显现执着，也就是声闻等对事物分别的自性显现执着。菩萨们应当如是了解后而舍弃。此处词义是指以苦谛的角度，以我的“的”字来表示，没有我自己的体性，与生老等八苦相关联，或者以生灭之义是不常的。对于如此的痛苦，成为集谛之因的集谛的角度，即因和集起，以及增生和缘的相状。对于如此的二谛，称为厌倦和厌离。如此的自性断绝，由有漏的蕴、界、处，自相和共相所摄，外道说没有完全坏灭，也就是未入定的状态之境，生灭的自性断绝后，安住于寂灭的灭之自性，现证后安住。
English
Due to revulsion, by meditating on the path that completely exhausts these, thereby realizing the truth of cessation, which is the wisdom of ceasing the origin and the birth of suffering. Abiding for a long time in the uncontaminated realm, in the non-conceptual samadhi, this is the distinction that can be known individually by one's own wisdom. Furthermore, the non-conceptual samadhi and the cessation attainment included in the path should also be observed in the same way. These bodhisattvas should understand in a general way. But it is not to be realized as it is. As it is said in the Arya Prajnaparamita: "Bodhisattvas skillfully learn all the qualities of the Shravakas, Likewise, they should learn all the qualities of the Pratyekabuddhas, They are not attached to them, nor do they generate desire for them, This is what I should learn, and thus they learn." Furthermore, the aggregates and other dharmas are not created by Ishvara and others, but arise from their respective causes and conditions, passing from one moment to the next. Since this is established very clearly by reason and scripture, it exists as the nature of things. This is the manifest clinging to the self of dharma, that is, the Shravakas and others manifestly cling to the nature of conceptualization of things. Bodhisattvas should understand this and abandon it. Here, the meaning of the words refers to the truth of suffering, indicated by the possessive "of me," without the nature of myself, related to the eight sufferings such as birth and old age, or impermanent in the sense of arising and ceasing. For such suffering, from the perspective of the truth of origin, which is the cause of the origin, that is, the cause and the arising, as well as the aspects of increase and conditions. For such two truths, it is called weariness and revulsion. Such a nature is cut off, the contaminated aggregates, elements, and sources, included in their own and general characteristics, the outsiders say there is no complete destruction, that is, the state of not being in equipoise, the nature of arising and ceasing is cut off, and abiding in the peaceful nature of cessation, having realized it, they abide.
Chinese
是也。彼之时，于禅定等，如是安立等之戏论且离，或又于等持之禅定，及解脱，及得三摩地，及见道等，及入流等之果现前，及止息等持等修习，从二边分而解脱，谓以慧而断除烦恼之障，以三摩地而断除等持之障，具足神通等功德之阿罗汉且具庄严也。串习不可思议完全转变之死殁迁变且离，圣者各各自以觉之乐而住者，更加证知者，谓如是之等持之边而住者，彼时无生及死殁迁变也。又为有情之义而如是宣说者，如来及菩提萨埵所具有，如是未获得也。串习者，谓生及死殁迁变之串习转变，当为之烦恼等串习且离者，非也。相似之死殁迁变，亦非永断，谓具有烦恼串习等。如是等下文将宣说也。此处一种情况，与彼等之显现我慢相合，故说离彼等也。我之愿望乃发心之境也。理路者，谓作用及待及法性之理路，谓事物之因及果及自性所摄也。圣教者，谓四谛之法轮也。量者，谓成立正理之理路，谓蕴等以现量及比量之量，如实而成立也。于补特伽罗无我之体性而观见，遮止之者，谓于补特伽罗唯无我，于蕴等法而观见，遮止之也。如是宣说进入之 理趣显示后，我及世间何故说无耶？常及断之语如何耶？如是等所问之答复中，如来之甚深处，不共于他者
English
It is so. At that time, with regard to meditation and so on, being free from elaborations such as establishing it in this way, or again, the meditative absorption of equipoise, and liberation, and obtaining samadhi, and the path of seeing and so on, and the manifestation of the fruits of stream-entry and so on, and the cultivation of the cessation attainment and so on, being completely liberated from both sides, namely, the Arhat who has abandoned the obscurations of afflictions through wisdom, and abandoned the obscurations of meditative absorption through samadhi, and possesses qualities such as miraculous powers, and is adorned. Having completely transformed the inconceivable habitual tendencies, being free from death and transmigration, the noble ones, each abiding in the bliss of their own awareness, will realize it even more, which means that as long as they abide in such a state of samadhi, there will be no birth or death and transmigration. Or again, those who teach such things for the sake of sentient beings, the Tathagatas and Bodhisattvas, have not attained such a state. "Habitual tendencies" means that the habitual tendencies of birth and death and transmigration are transformed, and it is not that they are free from the habitual tendencies of afflictions and so on that are to be done. Similar death and transmigration are also not completely cut off, namely, possessing habitual tendencies of afflictions and so on. Such things will be explained below. Here, in one way, it is shown that they are free from those things in conjunction with the manifest pride of those things. My aspiration is the object of generating the mind of enlightenment. "Reasoning" means the reasoning of action and dependence and the nature of phenomena, namely, the cause and effect of things and what is included by their own nature. "Scripture" means the wheel of Dharma of the four truths. "Valid cognition" means the reasoning that establishes validity, namely, that the aggregates and so on are established as they are by means of valid cognition of direct perception and inference. To turn back from seeing the characteristic of selflessness in a person means to turn back from seeing only selflessness in a person as a phenomenon of aggregates and so on. Having shown the way to enter such an explanation, Why do you say that the self and the world do not exist? What is the talk of permanence and annihilation? In response to questions such as these, the profound place of the Tathagata, which is not shared by others