Tibetan
ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོ་དོན་གྱི་དྲི་བ་འགོད་པ་ནི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྟག་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བཤད་ཅེས་པ་ནི་མདོ་འདི་ཉིད་དམ་གཞན་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་པ་དང་བདག་དང༌། གཙང་བ་དང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མུ་སྟེགས་བྱེད་དག་ཀྱང་རྣམ་གྱུར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་རྟག་པ་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་འདོད་དེ། ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྲོ་མ་ཡིན། །ཞེས་བསྟན་པའོ། །གཞན་ཡང་ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་བདག་ཤེས་པ་ནི་རྟག་པ་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ཅིང་གཞན་ཡང་དབང་ཕྱུག་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དང༌། ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་གྲོལ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། བདག་རིག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་རྟག་པ་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ཅེས་པ་སྟེ། མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་རྣམས་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གནས་ཟབ་མོ་བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་མཆིས་ཞེས་དོན་གྱིས་ཞུས་པའོ། །ལེན་གྱི་དོན་ནི་དེ་དག་གིས་ཐེར་ཟུག་པའི་རྟག་པ་དང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དངོས་བོ་ཡང་དག་པར་ཁས་ལེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེ་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་བྱེད་པས་མ་བསྒྲུབས་ན། འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཡང་མི་འཐད་པས་དེ་འདྲ་བའི་དངོས་པོར་མི་རིགས་སྟེ། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིའི་སྤྲོས་པ་ཞིབ་ཏུ་ནི་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ན་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཞས་པའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ངའི་ཞེ་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན་པའི་ ཕྱོགས་ལ་མི་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། རིག་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་དང༌། ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་རིག་པ་དང་སྟོང་པ་བཟུང་དུ་འཇུག་པའི་དབུ་མའི་དོན་ནི་དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་སྔ་མ་སྔ་མ་རྣམས་ལ་བྱུང་བས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་འདྲ་བའི་ཆོས་ཉིད་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བས་རྟག་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དོན་ནི་སྔ
Chinese
亲自显示。其中首先是提出意义的疑问，即从“此后薄伽梵”等开始。所谓“说为常恒不可思议”是指，这部经或者其他经典中也显示了如来藏是常恒、我、清净和安乐的自性，是超离声闻等思维境地的。同样，外道们也认为，作为一切转变之因的主体的自性是常恒和不可思议的，因为经中说：“三种功德的自性殊胜，不入于见道。”此外，他们还认为，作为享受对境之因的我识是常恒和不可思议的。还有，说自在是所有众生之因，以及寂静等无二者，认为作为解脱之因的我识无二也是常恒和不可思议的。这只是举例说明而已。从这些来看，请问显示如来甚深之处的这部经有什么差别呢？这是从意义上提出的疑问。回答的意义是，他们虽然承认真实的常恒和不可思议的事物，但却不能成就为那样的自性。为什么呢？因为如果它们不是由因和缘的作用所产生的，那么产生果的作用也是不合理的，所以不应成为那样的事物，就像兔角等一样。关于这方面的详细阐述，应该从理性的论著中了解。如果它们是由因和缘所产生的，那么也会变成无常，就像瓶子等一样。以“大慧我的”等来显示如来所显示的方面是不相同的，因为认识是幻化的自性，存在于胜义谛的事物中，并且远离了仅仅是名言而无有的两种边，即容许执取认识和空性的中观之义，是因为那样的自性之因的特征出现在先前的先前之中，所以并非在任何方面都不存在。并且具有因，而且那样的法性不会改变，所以也可以称为常恒。不可思议的意义是，先
English
He shows it himself. First of all, the question of meaning is posed, starting with "Then, Bhagavan," and so on. The explanation of "eternal and inconceivable" means that this sutra or others also show that the essence of the Tathagata is eternal, self, pure, and blissful, and transcends the realm of thought of the Shravakas and others. Similarly, the non-Buddhists also believe that the nature of the chief, which is the cause of all transformations, is eternal and inconceivable, because it is stated in the sutra: "The nature of the three qualities is supreme, and does not enter the path of seeing." Furthermore, they believe that the self-consciousness, which is the cause of enjoying objects, is eternal and inconceivable. Moreover, those who say that Ishvara is the cause of all beings, and that peace and so on are non-dual, believe that the non-dual self-consciousness, which is the cause of liberation, is also eternal and inconceivable. This is just an example. From these, what is the difference between this sutra, which shows the profound place of the Tathagata? This is the question raised in terms of meaning. The meaning of the answer is that although they acknowledge the true eternal and inconceivable things, they cannot be accomplished as such a nature. Why? Because if they are not produced by the action of cause and condition, then the action of producing the result is also unreasonable, so it should not become such a thing, like rabbit horns and so on. A detailed explanation of this should be understood from the treatises of reason. If they are produced by cause and condition, then they will also become impermanent, like pots and so on. By "Great Wisdom, my," and so on, it is shown that the aspect shown by the Tathagata is not the same, because the knowledge is the nature of illusion, exists in the things of ultimate truth, and is far from the two extremes of being merely nominal and non-existent, that is, the meaning of the Middle Way that allows grasping knowledge and emptiness, because the characteristics of the cause of such a nature appear in the former and the former, so it is not non-existent in any way. And it has a cause, and such a Dharma nature does not change, so it can also be called eternal. The meaning of inconceivable is, first