Tibetan
བཞིན་དུ་གྱུར་བའི་སྣང་བ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་ཆ་ནས་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་མ་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རང་གི་སྣང་བ་དོན་མ་ཡིན་པ་ལ་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་སྤྱིའི་རྣམ་པ་སྒྲོ་བཏགས་ལ་འཛིན་པའི་ཆ་ནས་རྟོག་པ་དང་ བཅས་ཤིང་འཁྲུལ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་མི་འདྲ་བར་བསྟན་པའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐ་མལ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རང་གི་རང་བཞིན་ལ་ལྟོས་ཏེ་རང་རིག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ཀྱང་སྒྲ་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ཞིང་ཞེན་པ་པས་དེ་ཉིད་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བའི་གང་ཟག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་མི་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པར་འདོད། །རང་གི་ངོ་བོའི་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཀུན་མངོན་སུམ། །ཞེས་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ལས་བསྟན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འདིར་ཡང་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་སུ། སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་རྟོག་མེད་འགྱུར། །ཞེས་ཅི་སྟེ་མི་བརྗོད། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཐ་མལ་བའི་མངོན་སུམ་དེ་ལྟ་བུ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་གྲགས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་མིན་ཡང་སྤྲོས་པ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་པའི་ཆ་ནས་ཡང་དག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེས་སྤྲོས་པ་བཀག་པའི་དོན་ཡང་དོན་དམ་པ་དང་མཐུན་པའི་དོན་དམ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལམ་དང་འགོག་པའི་བདེན་པ་བསྡུས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དང༌། དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པས་ནི་ཤེས་བྱ་བདེན་པ་བཞི་བསྟན་ཅིང༌། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ལ། དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྡན་པས་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་རྣམས་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པ་ནི། འདི་དག་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དང་ལྡན་ཞེས་པ་ཡང་རྟོགས་བྱ་ཉིད་དུ་ལྡན་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སོ། །འཇིག་རྟེ
Chinese
对于显现为如是之相，从断除颠倒增益的角度来说，成为无分别且无错乱，这才是所期望的。然而，对于自己的显现并非实有而执着为实有，并且从执着于普遍相的增益的角度来说，是有分别且错乱的，因此显示出与无分别智慧的不同。也就是说，如同普通人的分别念，依赖于自己的自性，虽然自证是现量，但由于显现和执着于声音、意义等普遍相的差别，因此它本身就是分别的自性。正因为如此，才不会说这样的人具有无分别的智慧。就像这样说：凡是了知声音和意义的，就认为它具有分别。不是自己本性的声音和意义，因此对它来说一切都是现量。如《释量论》中所说，与此相符，这里也在两句之后说：离戏法性非声义，故于彼上无分别。为什么不说呢？即使如此，像普通人的现量和所谓的比量，其自性是颠倒的。虽然不是真实的智慧，但能断除戏论的比量，从断除所有戏论的角度来说，是真实的量。并且，以它遮止戏论的意义，也称为符合胜义谛的胜义。这些也概括了道谛和灭谛。这样一来，由于显示了事物的自性和胜义谛的异名，因此显示了所知四谛。而这又归纳为世俗谛和胜义谛两种。像这样，以二谛概括的一切相，都具有遍知智慧的般若波罗蜜多，因此三世诸佛才转法轮。为了显示证悟这些的利益，就是从“这些是”等开始的。诸佛的事物自性等，就是指证悟这些的事物自性等。所谓“具有它”，也是指具有所证悟的。世间指的是幼稚的众生。
English
With regard to the appearance that has become such, from the perspective of severing the inverted superimposition, becoming non-conceptual and non-erroneous is precisely what is desired. However, clinging to one's own appearance as real when it is not, and from the perspective of clinging to the superimposed general characteristics, it is conceptual and erroneous, thus showing the difference from non-conceptual wisdom. That is, just as the conceptualization of ordinary people, relying on its own nature, although self-awareness is direct perception, it appears and clings to the differences in general characteristics such as sound and meaning, so it itself is the nature of conceptualization. Precisely because of this, it is not said that such a person possesses non-conceptual wisdom. Just as it is said: Whatever knows sound and meaning, it is considered to have conceptualization. It is not the sound and meaning of one's own nature, therefore everything is direct perception for it. As stated in the Pramāṇavārttika, in accordance with this, here also after the two lines it says: The nature of reality free from elaboration is not sound and meaning, therefore there is no conceptualization on it. Why not say it? Even so, the direct perception of ordinary people and what is known as inference are of the nature of inversion. Although it is not true wisdom, the inference that cuts off elaboration, from the perspective of cutting off all elaborations, is a true measure. And the meaning of blocking elaboration with it is also called the ultimate truth that is in accordance with the ultimate truth. These also summarize the truth of the path and the truth of cessation. In this way, since the nature of things and the different names of the ultimate truth are shown, the four truths to be known are shown. And this is summarized into the two truths of conventional truth and ultimate truth. In this way, all aspects summarized by the two truths possess the Prajñāpāramitā of omniscient wisdom, therefore the Buddhas of the three times turn the wheel of Dharma. In order to show the benefits of realizing these, it starts from "These are" and so on. The nature of things of the Buddhas, etc., refers to the nature of things, etc., of realizing these. "Having it" also means having what is to be realized. The world refers to immature beings.