Tibetan
་མ་ལྟར་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །རྣ་ བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ཡུལ་ཡང་འདི་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ནི་དགེ་མི་དགེ་ལ་སོགས་པ་ཅི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །མཚན་ཉིད་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའོ། །ཡིད་ཀྱང་དྲུག་པོ་འདས་མ་ཐག་པ་ཡི། །རྣམ་ཤེས་གང་ཡིན་དེ་ཡིད་དོ། །ཞེས་པའམ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མའོ། །འདིའི་ཡུལ་ནི་དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་པའི་སྤྱི་ཡིན་ལ། ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་འཆད་དེ། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་ཡིད་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡང་ཕྱིའི་དོན་གྱི་ཚུལ་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་འདོད་མོད་ཀྱི། ཡང་དག་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཏོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་ལས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་མངོན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བཤད་པ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་བསྟུན་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྤྲོས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་དོན་ལ་གཞོལ་བ་ངེས་པའི་དོན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་པས་མི་སྤྲོའོ། །ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ནི་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་རྒྱན་ལས། ཐམས་ཅད་ས་བོན་ཀུན་གཞི་ལ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་ཀྱང་གནས། །རྣམ་ཤེས་བདུན་པོ་ཀུན་གཞི་ལས། །རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་ཕན་ཚུན་གནས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དོན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདུན་པོ་རྣམས་འགག་པ་ན་རང་གི་རིགས་མཐུན་ཕྱི་མ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་བསྒོས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ལ། རྣམ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཞིང་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་དང་ལྡན་པས་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་ལུང་ལས་བཤད་པའོ། །རྣམ་ཤེས་བདུན་པོ་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་ནམ་རང་རང་གི་བག་ཆགས་བསྒོ་བའི་རྟེན་དུ་མི་འཐད་དེ། །རྒྱུན་མི་བརྟེན་པས་ས་བོན་ཆུད་ཟོས་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཇི་ལྟ
Chinese
如果按照这种说法，那么像二月显现等错乱的意识的对境不是自己的自相，因此也会变成不遍。耳 的识等的自相和对境也应当依循这个来理解。意识的自性可以是善、不善等各种情况。自相是所依之缘，依靠意而显现为对境的行相。所谓意，就是六识刚刚灭去之后 的那个识，或者说是自己同类的前一刹那。此处的对境是三时所摄的法，包括有为法和无为法的总相。还有一种解释说，从近住而产生的，是以自己的自相为对境，但并没有通过量成立。另外，有些人认为，由于意串习的力量，自己的自相之义会清晰显现，这些承认外境存在的人是这样认为的，但实际上并非如此，之前已经说明了。这些识的作用和相应的俱有等，在《法蕴论》中所说的，是顺应经部等论典，详细阐述了世俗谛的安立方式，而这里是专注于意义，只阐述胜义谛，所以不广说。再说阿赖耶识，识的自性是无覆无记，自相是成为一切识的种子。如《密集文饰经》中所说：一切种子在阿赖耶， 一切识也都在其中。七识都从阿赖耶生，互相依存而存在。因此，七识灭去时，能生起自己同类后世的习气都熏染在阿赖耶上。因此，它也被称为同类因的习气，也被称为显现各种识并加以分别的习气。由于具有显现能取所取二相等的习气，所以被称为二取习气等等，经典中对此有多种不同的说法。七识之间或者各自作为熏染习气的所依是不合理的，因为相续不稳定，会导致种子被浪费，比如
English
According to this, the objects of mistaken consciousnesses such as the appearance of two moons are not their own characteristics, so they will also become non-pervasive. The characteristics and objects of ear consciousness and so on should also be understood by following this. The nature of mind consciousness can be good, non-good, and so on, as appropriate. The characteristic is that the lord's condition depends on the mind and appears as the aspect of the object. The mind is also the one that has just passed away from the six. Whatever consciousness is, that is the mind. Or, the previous moment of its own kind. The object here is the general characteristic of phenomena included in the three times, including conditioned and unconditioned phenomena. It is also explained that what arises from being close is focused on its own characteristics, but it is not established by valid cognition. Furthermore, some people believe that due to the power of the mind's habituation, the meaning of its own characteristics will appear clearly. Those who accept the existence of external objects believe this, but in reality it is not so, as has been explained before. The functions and corresponding co-existences of these consciousnesses, as described in the Abhidharma teachings, are in accordance with the Sutra Pitaka and other treatises, elaborating on the establishment of conventional truth. Here, however, we focus on the meaning and only explain the ultimate truth, so we will not elaborate. Furthermore, the nature of the alaya consciousness is obscured and not declared, and its characteristic is that it becomes the seed of all consciousnesses. As it is said in the Dense Array Ornament: All seeds are in the alaya, All consciousnesses also abide therein. The seven consciousnesses all arise from the alaya, and exist interdependently. Therefore, when the seven consciousnesses cease, the habitual tendencies that can generate their own kind in the future are all imprinted on the alaya. Therefore, it is also called the habitual tendency of homogeneous cause, and it is also called the habitual tendency of appearing and differentiating various consciousnesses. Because it possesses the habitual tendencies of appearing as the duality of grasper and grasped, it is called the habitual tendency of the two graspers, and so on. There are many different explanations of this in the scriptures. It is unreasonable for the seven consciousnesses to be the basis for imprinting habitual tendencies on each other or on themselves, because the continuum is unstable, which would lead to the seeds being wasted, such as
Tibetan
ར་རྒྱུན་མི་བརྟེན་ པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་ནོར་བཅོལ་ན་ཆུད་ཟོས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་ནི་རྒྱུན་དང་ལྡན་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ཉེས་པ་ལས་གྲོལ་བའོ། །ཡང་ཀུན་གཞི་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་རྒྱུ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལས་བྱུང་ཞིང༌། དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་དུས་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་འོག་ཏུ་བྱུང་བ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའོ་ཞེས་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེས་ལུས་འདི་གཟུང་ཞིང་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས་བཤད་པས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་ཀྱང་མདོ་སྡེ་འདི་ཉིད་ལས་སྟོན་པར་འགྱུར་ཞིང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ན་བཤད་པར་བྱའོ། །འདིའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ལྡོག་པའི་དུས་ལ་རིགས་ཆད་པ་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ནི་དེ་འདྲ་བའི་གང་ཟག་ལ་ལྟོས་ཏེ་ལྡོག་པའི་དུས་མེད་དེ། ཕྱི་མའི་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །མི་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། །དེས་ན་འདིར་ས་བོན་གྱི་ཆ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཆ་ལས་དང་པོ་ས་བོན་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ས་བོན་དང༌། ཟག་པ་མེད་པའི་ས་བོན་ནོ། །དེ་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ས་བོན་ཀྱང་གཉིས་ཡིན་པ་ལས། དང་པོ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་ལྡོག་ལ། བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་སྒོམ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་དུས་ན་ལྡོག་པའོ། །ཟག་པ་མེད་པའི་ས་བོན་ནི་ལྡོག་པ་མི་འཐད་དེ། སངས་རྒྱས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་མི་གཡོས་ཏེ། །ཡེ་ཤེས་གསུམ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ས་བོན་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་བ་ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་སྟེ། རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་དེ་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་སྐྱེད་པ་ལ། རྒྱུ་མཚང་བ་མེད་པ་ ཉིད་དུ་ད་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་ལ། དེའི་ཕྱིར། མ་ཚང་མེད་རྒྱུ་དེ་ལ་ནི། །འབྲས་བུ་གང་གིས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་སྟེ་ལྡོག་པ་ཉིད
Chinese
就像把财物托付给不值得信赖的人，最终会被浪费一样。阿赖耶识具有连续性，因此可以避免这种过失。此外，阿赖耶识也被称为异熟识，异熟识产生于有漏的善与不善之业，它在因和时间被其他因素隔断之后产生，被有情众生的相续所摄持，并且其自性是不被言说的，正如经论中所说。此外，它也被称为执取识，正如《解深密经》中所说，因为它执取和摄取这个身体。如来藏也将在这部经中阐述，并在《涅槃经》等其他经典中也有提及，时机成熟时将会解释。它的所缘境将在后面阐述。那些承认断种性的人认为，对于这样的人来说，没有止息的时候，因为没有后世的终结。将在后面阐述其不合理之处。因此，这里从种子和异熟两个方面来说，首先种子又分为两种：有漏种子和无漏种子。其中，有漏种子也分为两种：第一种是见道所断的烦恼，在生起见道时止息；第二种是修道所断的烦恼，在修道达到究竟时止息。无漏种子不可能止息，即使在成佛的状态下，它仍然是无漏法的基础，就像一面镜子般的智慧具有连续性。正如所说：『明镜般智慧不动摇，三种智慧依于此。』等等。此外，作为这些种子的基础，作为阿赖耶识自性的觉性是不会中断的，因为觉性的自性能够不断产生后续的果，现在通过体验已经证明了这一点。因此，『对于没有缺陷的因，什么果能够使它止息呢？』这就是止息本身。
English
Just as entrusting wealth to an unreliable person results in waste, so it is. The ālaya is continuous, thus avoiding such faults. Furthermore, the ālaya itself is also called the Vipāka-vijñāna (resultant consciousness), because the Vipāka arises from defiled virtuous and non-virtuous actions. It arises after the cause and time have been interrupted by other factors, is gathered by the continuum of sentient beings, and its nature is unexpressed, as explained in the treatises. Furthermore, it is also called the Ādāna-vijñāna (appropriating consciousness), as it is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra, because it grasps and takes hold of this body. The Tathāgatagarbha (Buddha-nature) will also be taught in this very Sūtra, and is also mentioned in other Sūtras such as the Nirvana Sūtra, and will be explained when the time is right. Its object of focus will be explained later. Those who accept the extinction of lineage at the time of cessation believe that there is no time of cessation for such a person, because there is no ultimate end to future lives. Its unreasonableness will be shown later. Therefore, here, in terms of seeds and maturation, first, seeds are of two types: defiled seeds and undefiled seeds. Among them, defiled seeds are also of two types: the first is the afflictions to be abandoned by seeing, which cease at the time of the arising of the path of seeing; the second is what is to be abandoned by cultivation, which also ceases at the time of the ultimate attainment of cultivation. Undefiled seeds cannot cease, because even in the state of Buddhahood, it remains the basis of undefiled dharmas, like a mirror-like wisdom that has continuity. As it is said: 'Mirror-like wisdom does not waver, the three wisdoms rely on it.' etc. Furthermore, as the basis of these seeds, the nature of awareness that is the essence of the ālaya is uninterrupted, because the nature of awareness is able to continuously generate subsequent fruits, which is now proven by experience. Therefore, 'For the cause that is without defect, what fruit can cause it to cease?' This is cessation itself.