Tibetan
གས་པའོ། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་མི་བརྟག་པ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་གཞིག་ཅིང་གཞོམ་དུ་རུང་བ་སྟེ། དེ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱིས་ཁྲག་ཕྱུང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དབྱིབས་ཏེ་སྐུ་ནི་ནྱ་གྲོ་དྷ་ལྟར་ཆུ་ཞེང་གབ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་མི་བརྟག་ཅེས་པ་སྟེ། དོན་འདི་ཉིད་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ་སྔར་བསྟན་པར་ཟད་དོ། །དེ་བས་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྐབས་ཀྱི་དོན་བསྡུས་པའོ། །ལང་ཀའི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་གདམས་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེ་རྣམས་ནི་རྩིག་པའི་རི་མོའི་གཟུགས་ལ་མཐོན་དམན་མེད་ཀྱང་མཐོན་དམན་དུ་སྣང་བ་དང་འདྲ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་གནས་ཞེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་པ་འདི་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སེམས་བའི་གཡོ་བ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་ངག་གི་ལས་དང་བྱེད་པས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པས་བརྟགས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ། བྱེད་པ་པོའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། རང་ཉིད་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་གཙོར་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སྟ་རེས་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ན། བྱེད་པ་པོ་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང༌། རང་ཉིད་གྱེན་དུ་ལྡིང་བ་དང་ཐུར་དུ་འབབ་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་གཙོར་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཤིང་དུམ་བུར་བྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་དེ་འདྲ་བའི་བྱེད་བ་དང་བྲལ་མོད་ཀྱི་གང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་གང་སྐྱེ་བར་ངེས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་དོན་དམ་པར་འདོད་དེ་དེ་འདྲ་བའི་བྱེད་པ་དང་ཡང་བྲལ་བའོ། །འདི་ལ་ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་དཔེ་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ལྟ་བ་འམ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅེས་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དེ་དག་ཚད་མ་ལ་སྣང་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གནས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །ལང་ཀའི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གདམས་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་ཏེ། མདོ་སྡེ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང༌། དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་ཡང་རྟོག་སྟེ། ཇི་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོག
Chinese
结束。 就像“如何是色”等等所说的那样，不要将它视为法的自性。色的特征是可破坏和可摧毁的。例如，用恶意放出鲜血等等。形状，即身体，如榕树般水面宽广等等，以及颜色等等的形态，都不要执着。这个意义在其他的经部中也说过，以前已经阐述过了。因此，就像“因此”等等所说的那样，总结了当下的意义。 就像“楞伽的主人”等等所说的那样，是对世间法的自性进行教导。众生的行为是心的显现之法。这些就像墙壁上的绘画，虽然没有高低，但却显现出高低一样。 “世间住”是指由五蕴组成的世间，以世俗的方式存在。这实际上是没有思考的动摇。因此，由它所激发的身体和语言的行为和作用，被外道所考察的，是作为论证的主体。作者受到他者的支配，自己具有行为，并且主要与要证明的事物紧密结合。例如，当斧头进行砍树的行为时，作者受到他者的支配，自己具有向上飞跃和向下落的行为，并且主要与要证明的将树变成碎片的事物相结合一样。 此外，诸佛虽然远离了这样的行为，但他们认为，在什么之后一定会产生什么的缘起，是胜义谛，因此也远离了这样的行为。就像“对于此”等等所说的那样，展示了它同一方面的例子。同样，没有能见者或所见等等。如果那样，那么它们不应该显现在量上，就像“世间住”等等所说的那样，要知道。 就像“楞伽的主人”等等所说的那样，展示了领悟教导之意义的利益。其他的经部中也说，没有任何可见之物，就是见到真如。从那之外所见到的，都是颠倒的分别念，并且也因此而分别能取和所取二者。例如，就像影像等等。
English
It is finished. As it says, "How is form?" and so on, do not regard it as the self-nature of the Dharma. The characteristic of form is that it is destructible and able to be destroyed. For example, drawing blood with malicious intent, and so on. Shape, that is, the body, like a banyan tree with a wide water surface, and so on, and the forms of color, and so on, do not cling to them. This meaning has also been stated in other sutras, and has been explained before. Therefore, as it says, "Therefore," and so on, it summarizes the meaning of the present. As it says, "Lord of Lanka," and so on, it is teaching about the self-nature of worldly dharmas. The actions of sentient beings are the phenomena of the mind's appearance. These are like the images in a wall painting, although there is no high or low, they appear as high and low. "Worldly existence" refers to the world composed of the five aggregates, existing in a conventional way. This is actually without the movement of thought. Therefore, the actions and activities of body and speech aroused by it, which are examined by outsiders, are the subject of proof. The author is dominated by others, possesses actions himself, and is mainly closely connected with the thing to be proved. For example, when an ax performs the act of cutting a tree, the author is dominated by others, possesses the act of leaping upwards and falling downwards himself, and is mainly combined with the thing to be proved, which is to turn the tree into pieces. Furthermore, although the Buddhas are free from such actions, they consider dependent origination, in which something is certain to arise after something else, to be the ultimate truth, and therefore they are also free from such actions. As it says, "For this," and so on, it shows an example of the same aspect. Similarly, there is no seer or seen, and so on. If so, then they should not appear in valid cognition, as it says, "Worldly existence," and so on, know that. As it says, "Lord of Lanka," and so on, it shows the benefit of understanding the meaning of the teachings. Other sutras also say that seeing nothing at all is seeing Suchness. What is seen other than that is a reversed conceptualization, and it also distinguishes between the grasper and the grasped. For example, like images, and so on.
Tibetan
ས་པ་དང༌། དེ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་གཉིས་མེད་པ་ལ། དེ་ལྟ་བུར་རྟོག་པ་དང་མཚུངས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བ་རབ་ཏུ་གཟུང་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྣང་བ་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པར་ཕྱི་རོལ་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོར་གཟུང་སྟེ། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་ཅེས་པའོ། །བདག་གི་ལུས་ཀྱི་གྲིབ་མ་ཞེས་པ་ནི་འོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ལ་ལུས་ཀྱི་གྲིབ་མ་སྣང་བ་ནི་ཐོགས་པ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ཀྱིས་སྟོང་ཡང་བྱིས་པ་དག་དེ་ལྟ་བུར་རྟོག་པའོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་དང་མཚུངས་པའི་དོན་གཞན་ཡང་ཞེས་པའོ། །སྤོང་བ་ལ་མི་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཤིང་སྒོམ་པར་མི་བྱེད་ཅེས་པའོ། །སྤྱོད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའི་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་ཅེས་པ་སྟེ། གཅིག་གིས་གཅིག་བཤད་བ་འམ་རྣམ་གྲངས་སུ་གཏོགས་པའོ། །དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་པས་དོན་གཅིག་རྣམ་གྲངས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་སྟོན་མཁྱེན་ཏེ། དེའི་དགོས་པ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་འགའ་ཞིག་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་ཞིང་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །དེ་ལ་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས། དབང་པོ་རྟུལ་ཞིང་གཡེངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚིག་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཟིན་པས་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དབང་པོ་ རྣོ་ཞིང་མ་གཡེངས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་གུས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་ཚིག་གཅིག་ཙམ་གསུངས་ན་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་གཟུང་བར་མི་ནུས་ཤིང༌། ཚིག་མཐུན་པ་དུ་མ་བསྟན་ན་ཡང་གཞན་དག་མ་གུས་པར་འགྱུར་བའོ། །འདི་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གཞུང་འོག་ནས་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱང་འདི་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རབ་ཏུ་ཞི་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤངས་པའོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་གཞུང་འདི་ཚིག་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་འཇུག་ཅེས་པ་སྟེ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་འགྲེལ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས་འབོད་འགྲོགས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤ
Chinese
处所和安置它的形色事物二者不存在时，像那样执著，与此相同，对于色等一切法，执著为我的相状，这被称为极度执著。由于没有认识到这是颠倒的显现，所以执著于外在不同的自性，从而分别法与非法。所谓“我的身体的影子”，是指在那些光的差别上显现出身影，虽然是空无阻碍的身体，但孩子们却那样执著。所谓“其他”，是指与那些相同意义的其他。所谓“不用于舍弃”，是指如前所示，不以胜观的智慧认识到那些是空性并进行修习。以“行”等词语表示的是，行与此相反的相状，即一个解释另一个，或者属于同义词。这是因为如来获得了对各种法正确认识的智慧，所以能够通过一个意义的多种名称来开示。这样做的必要性在于，当时接近的所化众生中，有些根器迟钝且心散乱，有些则与此相反。因此，通过用不同名称的同义词来开示，即使是根器迟钝和散乱的人也能抓住任何一个词语，从而起到作用。而根器敏锐且不散乱的人，也会因为认识到这是如来所说而产生敬意。如果只说一个词，有些人就无法理解，即使说了许多同义词，有些人也会不恭敬。对于这种性质的论典，从下面开始要开示的内容，也应如此理解。极度寂静是指舍弃颠倒。像这样开示的论典是意义明确的经部。依靠它，通过听闻和思考的智慧等次第，就能进入如来藏，这就是全部的知识。圣楞伽经的注释《如来藏庄严论》中，以呼唤同伴而祈请的章节，即第一品之解释。
English
When there is no place and no material object to place it, like that, similarly, for all phenomena such as form, grasping the appearance of self is called extreme grasping. Because one does not recognize that this is a reversed appearance, one grasps the external different nature, thereby distinguishing between Dharma and non-Dharma. The so-called "shadow of my body" refers to the appearance of a body's shadow on those differences of light. Although it is an unobstructed body, children grasp it as such. The so-called "other" refers to other meanings similar to those. The so-called "not used for abandonment" means that, as previously shown, one does not recognize those as emptiness with the wisdom of higher seeing and practice meditation. The words "practice" and so on indicate that one practices the opposite characteristics, that is, one explains the other, or belongs to synonyms. This is because the Tathagata has attained the wisdom of correctly knowing each Dharma, so he can teach through many names of one meaning. The necessity of doing so is that among the disciples who are close at that time, some are dull and distracted, while others are the opposite. Therefore, by teaching with synonyms of different names, even those who are dull and distracted can grasp any word and thus play a role. And those who are sharp and not distracted will also develop reverence because they recognize that this is what the Tathagata said. If only one word is spoken, some people will not be able to understand, and even if many synonyms are spoken, some people will become disrespectful. For treatises of this nature, what will be taught from below should also be understood in this way. Utterly pacified means abandoning reversal. The scripture that teaches in this way is a scripture with a single meaning, that is, a sutra of definitive meaning. Relying on it, through the sequence of hearing and thinking wisdom, one can enter the Tathagatagarbha, which is the end of knowledge. The commentary on the Holy Lankavatara Sutra, "The Ornament of the Tathagatagarbha," the chapter on praying by calling companions, is the explanation of the first chapter.