Tibetan
ཉིད་ཤེས་འདོད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དགག་པར་འདོད་པ་ནི་རྒོལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་མཁའ་ལ་འཕྱོ་བ་ལྟ་བུ་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་དང་མ་འབྲེལ་བ་གཅིག་ནི་མི་འཐད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་འདོད་པ་མེད་ཅེས་པ་ཡང༌། རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པ་དང་ཡང་ལྡན་ཞིང༌། འདོད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཞན་ལ་ཡང་གྲུབ་ན་ནི། རྟགས་འགོད་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་མ་གྲུབ་ཅིང༌། ཡང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་བསལ་བ་ལ་འཇུག་པར་གྱུར་ན་ནི། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དགག་པར་མི་ནུས་པས། དེའི་ཕྱིར་མ་བསལ་བ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པར་སེལ་བར་བྱེད་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང༌། མ་བསལ་བ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་མཚོན་པར་ནུས་ཤིང༌། ཚོགས་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་བཤད་པས། འདིར་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དགག་པར་འདོད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདིར་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་འགེགས་ཀྱི། བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཁས་མི་ལེན་པས། དེ་འདྲ་བ་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་ནས་སུན་འབྱིན་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། འདི་ལྟར་དགག་པར་བྱ་བ་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ལྟར་ན་དགག་པར་མི་ནུས་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དགག་མི་དགོས་སོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དགག་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་པས། དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དགག་པའི་དོན་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། མ་ཤེས་པ་དང་མ་གྲུབ་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་ཞིང༌། དེ་ལྟར་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཉིད་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ། འདོད་པའི་དོན་ལ་མ་བསལ་བ་ཡང་ཡིན་པས་ཉེས་པ་སྔ་མ་ཉིད་སོན་འདུག་གོ །གཞན་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་འཇོག་པས། དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་ན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གཏན
Chinese
如果说，因为你是具有知解意愿的法，所以没有过失。如果是这样，那么它本身就变成了所立宗。因为想要驳斥他方，是立论者自己所明显意愿的，否则就像漂浮在空中一样，与个人的相续不相关的，是不合理的。因此，我们没有意愿，这也似乎总是与自己的话相矛盾。这样，所立宗的特征，也与立论者自己所意愿的相符，而且如果意愿的意义对他方论敌也成立的话，那么立宗等行为就变得没有意义了。因此，意愿的意义对他方论敌不成立，而且如果明显意愿的意义，进入到现量等遮遣中，那么就不能驳斥他方，因此也是不遮遣的。这样，所要成立的特征，是遣除不同类的，并且能以自性、意愿成为所立宗、不遮遣三种方式来表示。因为在论典中是这样说的，所以在此，想要驳斥他方的意义本身，就变成了所要成立的。如果在此只是遮止他方，而不承认是成立，那么像这样经过对成立与不成立的考察来驳斥是不合理的。没有过失，因为应该这样考察，所要驳斥的他方，是存在还是不存在。其中，如果是前者，就不能驳斥，如果是后者，就应该指出不需要驳斥。如果说，因为他人没有认识到所要驳斥的是不存在的，所以使之了解就是驳斥的意义，因此没有过失。不合理，因为不了解和不成立是同义词。立宗的特征是具有自性，而且想要了解这一点也是立论者所意愿成立的，并且对于意愿的意义也是不遮遣的，所以之前的过失又出现了。此外，自己的相续的理由是依赖于所要成立而安立的，如果它在世俗中不存在，那么依赖于它的理由也仅仅在世俗中不存在。
English
If you say that there is no fault because you are a phenomenon with the desire to know. If that is the case, then it itself becomes the probandum. Because the desire to refute others is the manifest desire of the proponent himself, otherwise, like floating in the air, something unrelated to the individual's continuum is unreasonable. Therefore, saying that we have no desire also seems to always contradict one's own words. Thus, the characteristic of the probandum also agrees with what the proponent himself desires, and if the meaning of the desire is also established for the other opponent, then the actions of establishing the sign, etc., become meaningless. Therefore, the meaning of the desire is not established for the other opponent, and if the meaning of the manifest desire enters into the negation of direct perception, etc., then it will not be able to refute the other side, so it is also unnegated. In this way, the characteristic of what is to be established is that it eliminates dissimilar types, and it can be represented by three aspects: its own nature, the desire to be established, and non-negation. Because it is said in the treatises of reasoning in general, therefore here, the meaning of wanting to refute others becomes what is to be established. If here one only stops the other side, but does not admit that it is established, then it is unreasonable to refute by examining whether it is established or not. There is no fault, because one should examine whether the other side to be refuted exists or not. Among them, if it is the former, one cannot refute, and if it is the latter, one should point out that there is no need to refute. If you say that because others have not realized that what is to be refuted does not exist, so making them understand is the meaning of refutation, therefore there is no fault. It is unreasonable, because not understanding and not being established are synonymous. The characteristic of the proposition is that it has its own nature, and the desire to understand this is also what the proponent wants to establish, and it is also unnegated for the meaning of the desire, so the previous fault has reappeared. Furthermore, the reason for one's own continuum is established in dependence on what is to be established, and if it does not exist conventionally, then the reason that depends on it will also not exist merely conventionally.