Tibetan
་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རྟག་པ་ཉིད་སྤྱིར་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་སྤྲོས་པ་ཞིབ་ཏུ་ནི་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་རང་གི་སྡེ་པ་རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་ཕྱིའི་དོན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་ལ། དེས་ན་ཁམས་གསུམ་པ་ནི་སེམས་ཉིད་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་ངོ་བོ་སྔ་མ་རྣམས་ལ་རག་ལས་ཏེ། ཕྱི་མ་རྣམས་འབྱུང་བ་གཞན་གྱི་དབང་དང༌། དེ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་བརྟགས་པས་དབེན་པ་ནི། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་མ་སྐྱེས་པ་མ་འགགས་པ་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པར་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་ཏེ། དགོངས་པའི་དོན་ཡང་ཀུན་བརྟགས་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། །གཞན་དབང་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དོན་དམ་ཡང་དག་འཕགས་དེ་ལ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གང་ཞེ་ན། ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་མིང་དང་བརྡར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དོན་དམ་ཡང་དག་འཕགས་དེ་ལ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གང་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ནི་རྒྱུ་ རྐྱེན་གཞན་གྱི་དབང་གིས་སྐྱེའི། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཉིད་རིག་པའི་གཞན་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་བས་འདི་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ། མེད་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པའི་དགོངས་དོན་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །འདི་ནི་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་དེ་ཉིད་ལས་སྒྱུ་མ་བྱས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས། སྒྱུ་མ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱི་དབང་གིས་སྐྱེའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་ནི་རང་ངམ་གཞན་གང་ལ
Chinese
因为以理性的论证完全破斥了常恒的缘故。此处的详细阐述应当从理性的论著中了解。还有，自宗唯识宗的一些人说，外境在世俗中也是不存在的。因此，三界是依赖于心识，即依赖于刹那的自性，前一刹那依赖于后一刹那的生起，并且远离了对彼者（心识）作为能取和所取等自性的执着，这就是圆成实性，被认为是胜义谛的实有。如果这样，那么世尊在《圣妙吉祥真实名经》等经中说：“一切法无自性，不生不灭，本来寂静，自性涅槃”等，岂不是相违背吗？没有过失，因为这是有密意的，在《圣解深密经》中已经说过。密意的内容是，对遍计所执相无自性，以及依他起生无自性，以及圆成实性胜义谛无自性而说的。如是说：“胜义谛圣者，彼诸法之相无自性为何？谓遍计所执之相，彼是于名与诠释而安立之相，非以自之相而安立，是故说为相无自性。胜义谛圣者，彼诸法之生无自性为何？谓依他起之相，彼是依于因
English
Because permanence is generally refuted by the logic of. The detailed explanation of this should be understood from the treatises on reasoning. Furthermore, some of the proponents of our own school, the Mind-Only school, say that external objects do not exist even conventionally. Therefore, the three realms depend on the nature of momentary consciousness, the former moments depending on the latter moments arising, and being devoid of considering that (consciousness) as the nature of grasper and grasped, etc., that is the perfectly established nature, which is considered to be the ultimately real entity. If that is the case, then wouldn't it contradict what the Bhagavan said in the Prajnaparamita Sutra and others, such as, "All dharmas are without self-nature, unborn, unceasing, peaceful from the beginning, and naturally in nirvana"? There is no fault, because that is intentional, as stated in the Sutra Unraveling the Intent. The meaning of the intention is that it refers to the absence of self-nature in the completely imputed characteristics, the absence of self-nature in dependent arising, and the absence of self-nature in the perfectly established ultimate reality. As it is said: "O noble one, what is the characteristic of dharmas that is without self-nature in ultimate reality? It is the characteristic of complete imputation, which is the characteristic established by name and designation, but not established by its own characteristic. Therefore, it is called the characteristic without self-nature. O noble one, what is the birth of dharmas that is without self-nature in ultimate reality? It is the characteristic of dependence on others, which arises depending on causes
Tibetan
ས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པས་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་དོན་དེ་ལྟར་བཤད་པ་རང་ཡང༌། དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མདོ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་བྱས་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ལ། དམིགས་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་སྐྲག་པར་འགྱར་བས་དེ་དག་གི་སྐྲག་པ་བསལ་བའི་དོན་དུའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ལ། གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དུ་མ་མདོ་སྡེ་འདི་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་འགྱུར་ཞིང༌། བསྟན་བཅོས་དག་ལས་ཀྱང་བཤད་དེ། སྐབས་སུ་བབ་པ་ན་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྣམ་པ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་དག་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ནི། དོན་དམ་པར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར། གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང༌། གཞན་ཡང་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། དོན་དམ་པར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྒྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། འདི་དག་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། ཐ་མལ་པའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་ པར་སྣང་བའི་ཚེ། དེ་ལྟར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པ་པ་ཡིན་ཡང༌། དེ་ལ་རྣམ་པ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཐ་མལ་པའི་སེམས་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་དགག་བར་མི་ནུས་བ་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱི་རོལ་ཐ་དད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་དགག་བར་མི་ནུས་པས། ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་གཞག་པར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་ཕྱི་རོལ་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་འགོག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སེམས་ལ་ཡང་མཚུངས་པས་དེ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་འཇོག་པ་མི་འཐད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་དཔྱད་པ་མི་མཚུངས་ཏེ། སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གསལ་བ་ཙམ་གཏན་ཚིགས་སུ་འགོད་ན་ནི་སེམས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་སྒྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་གསལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་སུ་འགོད་ན་ཡང་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་པ་བརྫུ
Chinese
因为地也不可能产生，所以也显示了没有他缘的自性。另外，像无自性等等的密意那样讲，本身也是不了义的经典。以前在《般若波罗蜜多》等中，没有对二谛的差别等进行区分的情况下，就显示了无自性等等，因为有执著的众生会恐惧，所以是为了消除那些众生的恐惧。这样说的理由是，心的自性在胜义谛中存在，而能损害它的量，会在这部经中显示很多，其他的论著中也有讲述，到时候会讲述。如果那些说有真实相的人说，显现为色和声等各种各样的相，实际上是心的自性，因为与心一起确定对境，就像以前显示的那样，作为理由来应用。另外，仅仅因为显现，显现就成立为心的自性吗？不合理。因为要成立胜义谛的心的自性，这些作为理由是不合理的。其中，如果从第一个方面来说，在全知智慧中，显现普通心的相的时候，那样显现的相虽然是智慧的胜义自性，但是就像不能遮挡对它进行安立的普通心相续的差别一样，也不能遮挡对色和声等相进行安立的外境差别，因为存在胜义谛的实有，所以不能把一切都安立为唯心。如果像以前显示的那样，用远离一和多等等的理由来遮挡那样的外境，那么这对于心也同样适用，所以不应该把心安立为胜义谛的实有。对于安立为世俗心来说，那样的观察并不相同，就像以前显示的那样。第二个理由也不合理，如果仅仅把显现作为理由来安立，那么就会变成把心本身安立为胜义谛的实有的错误，如果作为胜义谛的实有而显现，作为理由来安立，那么也会变成不成立的缘故。还有，特别地，相是虚假的
English
Since the earth also cannot arise, it also shows that there is no nature of other-dependence. Furthermore, the meaning of emptiness and so on, as explained in that way, is itself a sutra with a hidden meaning. Previously, in the Prajnaparamita and so on, without distinguishing the differences between the two truths and so on, emptiness and so on were shown, because sentient beings with attachment would be afraid, so it was for the purpose of dispelling the fear of those beings. The reason for this is that the nature of the mind exists as a truly existent entity, and many valid cognitions that harm it will be shown in this very sutra, and it is also explained in other treatises, and it will be explained when the time comes. If those who speak of true appearances say that the various appearances of forms and sounds and so on are actually the nature of the mind, because the object is determined together with the mind, as shown before, it is applied as a reason. Furthermore, is it that just because of appearing clearly, appearance is established as the nature of the mind? It is not reasonable. Because it depends on establishing the nature of the mind as truly existent, these are not reasonable as reasons. Among them, if we consider the first aspect, in the wisdom of omniscience, when the appearance of an ordinary mind appears, although the appearance that appears in that way is the truly existent nature of wisdom, just as it is not possible to block the difference of the ordinary mind stream that establishes the appearance, it is also not possible to block the difference of external objects that establish the appearances of forms and sounds and so on, because there exists a truly existent entity in the ultimate truth, so it is not possible to establish everything as only mind. If, as shown before, such external objects are blocked by reasons such as being separate from one and many, then this also applies to the mind, so it should not be established as a truly existent entity in the ultimate truth. For establishing it as a conventional mind, such an examination is not the same, as shown before. The second reason is also not reasonable, if merely putting appearance as the reason, then it will become a mistake to establish the mind itself as a truly existent entity, and if it appears as a truly existent entity, putting it as the reason, then it will become unestablished. Also, especially, appearances are false.