Tibetan
་ཡིན་གྱི། དོན་ནི་དེ་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་འཇོག་པ་སྣང་བ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པར་ཁས་ལེན་པ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེ་འདྲ་བའི་སྣང་བ་འཇོག་པ་སྣང་བ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ཅེས་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་འདི་ཕྱིའི་དོན་ཡིན་ན། རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པས་ཤེས་པ་ལས་སོ་སོ་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་བ་མི་འཐད་པ་དང༌། དོན་རིག་པའི་ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་པ་རང་ཉིད་རིག་པའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ ཏུ་ཡང་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བའོ། །དང་པོའི་དོན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཕྱིའི་དོན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་ཤེས་པ་དེ་འདྲ་པའི་རྣམ་པས་ཁ་མ་བསྒྱུར་བ་མྱང་བ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། འདི་ནི་གཟུགས་རིག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་བར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ནམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སྒྲ་རིག་པར་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། དེས་ན་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཙམ་ནི་དོན་བྱེ་བྲག་བ་ལ་ཉེ་བའི་རྒྱུ་མེད་བས། བྱེ་བྲག་འགའ་རྟོགས་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བཟུང་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་རིག་པར་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ཅི་མ་གྲུབ་ནས་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དེ་ཉིད་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དོན་གྱིས་བཞག་པའི་མྱོང་བའི་ཁྱད་བར་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས། དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་རྟོགས་པར་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་མྱོང་བའི་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་ནི་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཚད་མ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འདིར་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཤེས་པ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལས་སྔོན་པོ་ཉིད་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འཐད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཡང་གཉིས་པའི་དོན་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་མེད་ན། མྱོང་རིག་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རང་དང་གཞན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས། འདི་ནི་དོན་རིག་པ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་རང་རིག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་དེ།
Chinese
是这样的。意思是，就像承认安立那样的相是不同于显现一样，这里也应当考察，在世俗中安立那样的显现就是不同于显现。其中，首先，如果显现的色等是外境，那么，由于承认无相的宗派，从知识上对各个进行区分是不合理的，并且境识的知识和知识自身识的知识二者将没有差别，而且在世俗中五根的识也不合理。第一种情况的意思是，显现的色等相是外境本身，并且知识是不被那样的相所改变的，仅仅是体验的自性，因此，这是色识，而不是声识等等，这样进行区分是不合理的，因为那样区分的理由是没有显现色等相。如果说，因为是体验的自性，所以就是色识。那么，为什么不是呢？既然是体验的自性，为什么不会变成声识呢？因此，仅仅是体验的自性，是没有接近境差别的因，因此，不应成为安立某种差别的理由。如果说，因为知识取了蓝色等的色，所以安立为色识。那么，这怎么能从不成立而变成成立呢？因为这是正在成立境本身被取的时候。另外，如果依靠境所安立的某种体验差别，来安立认识某种境的差别。那么，除了相之外，那样的体验差别是不成立的，应当跟随《量理决定论》中所说的来理解。这里，如果承认相的差别，那么从知识显现蓝色的相中，就只认识蓝色本身，而不认识其他的，这样在世俗中进行区分才是合理的。还有，第二种情况的意思是，如果知识没有显现境的相，那么，在仅仅是体验识的自性中，由于自己和他人没有差别，因此，这是境识，这是自识，这样的差别是不合理的。
English
It is like this. The meaning is, just as admitting that establishing such an aspect is different from appearance, here too, it should be examined whether establishing such an appearance in conventional truth is indeed different from appearance. Among them, firstly, if the appearance of form, etc., is an external object, then, due to admitting the tenet of no aspect, it is unreasonable to distinguish each from knowledge, and the knowledge of object-consciousness and the knowledge of self-consciousness will have no difference, and also the five sense consciousnesses will become unreasonable in conventional truth. The meaning of the first case is that the appearance of form, etc., is the external object itself, and the knowledge is not changed by such an aspect, but is merely the nature of experience, therefore, this is form-consciousness, not sound-consciousness, etc., it is unreasonable to make such distinctions, because the reason for such distinctions is that there is no appearance of form, etc. If it is said that because it is the nature of experience, it is form-consciousness. Then, why not? Since it is the nature of experience, why would it not become sound-consciousness? Therefore, merely the nature of experience is not a cause close to the difference of objects, therefore, it should not be a reason for establishing some difference. If it is said that because knowledge takes the form of blue, etc., it is established as form-consciousness. Then, how can this change from not being established to being established? Because this is the time when it is being established that the object itself is being taken. Furthermore, if relying on some difference of experience established by the object, to establish the difference of knowing some object. Then, such a difference of experience other than the aspect is not established, it should be understood by following what is said in the Determination of Valid Cognition. Here, if admitting the difference of aspect, then from the knowledge appearing as the aspect of blue, only blue itself is known, and not others, thus it is reasonable to make distinctions in conventional truth. Also, the meaning of the second case is that if knowledge does not manifest the aspect of the object, then, in the nature of merely experiencing consciousness, since there is no difference between self and other, therefore, this is object-consciousness, this is self-consciousness, such a difference is unreasonable.
Tibetan
སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པའི་དོན་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཕྱིའི་དོན་ཡིན་ན། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ སོགས་པ་ནི། སེམས་རབ་ཏུ་བཏུད་དེ་བལྟས་ཀྱང་མྱོང་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདིར་དོན་དེ་རྣམས་ལ་འཛིན་པ་དགའ་གདུང་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ནང་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འདི་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་རང་རིག་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་གཞན་རིག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་རང་ཉིད་འབའ་ཞིག་རིག་པའི་ཤེས་པ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ཕྱིའི་དོན་དུ་མི་འཐད་དོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཁོ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཅེས་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་དག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་འདྲ་བ་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང༌། བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། ཅེས་སྒྲའི་བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང༌། དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད། །རང་བཞིན་མེད་ལས་འཁྲུལ་པ་གང༌། །དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་འམ། འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་སྣང་ཞིང་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པས། སྣང་བ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཅེས་པའི་དོན་ནི། མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་བ་བློའི་ངོ་ན་སྣང་བ་ཙམ་ཡོན་གྱི་ཡོད་ཅེས་པའི་སྒྲའི་དོན་གཞན་ནི་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ལས་འདས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་རིགས་པས་དཔྱད་པས། ཕྱིའི་དོན་ཀུན་རྫོབ་པ་འགོག་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། དེ་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་དམ་པར་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་འཇོག་ན་ནི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་སུ་སྦྱོར་ན་ནི། དེ་འདྲ་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ སྟེ། ཆགས་སྡང་ལ་སོགས་པ་འམ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས
Chinese
应当追随先前所说的道理去领悟。第三个意思是，如果色和声等显现是外境，那么除此之外的眼识等，即使集中精神去观察也无法体验。如果有人说，在这里对这些事物执着，喜悦和悲伤等感受在内心体验到，这就是了。不是的，因为这完全是自证，五根的识是了别他者的识，不是那个。另一种情况是，仅仅是自证的识将会中断。因此，这种显现不应是外境。第二种观点也不合理，对于与显现不同的事物，怎么能说这个显现本身就是世俗谛呢？因为以前的论师们所安立的世俗谛的定义不是这样的，所以不应是世俗谛。另外，《智慧是世俗谛》中说，作为声音的智慧的对境是世俗谛。而且，这部经中也说：胜义谛中无自性，无自性中何有错乱？彼乃世俗谛。因此说，从真实义中颠倒错乱，或者错乱的对境就是世俗谛。而且，这也被显现和体验所遍及。因此，与显现不同的事物不应是世俗谛。另外，这里所说的“在世俗谛中存在”的意思是，未经观察时令人愉悦，在意识面前仅仅显现，除此之外，声音的意义并没有成立。因此，超越显现的事物不能说是存在于世俗谛中。如果用这样的道理来分析，如果遮止了外境是世俗谛，那么对于识也同样适用，因为如果分析它是一和多的自性，也是不成立的。如果说，情况不是这样，因为在这里，识在胜义谛中远离了一和多的自性，所以在世俗谛中也不存在，那么这个遍及是不成立的。如果在世俗谛中远离了一和多的自性作为理由，那么这样的理由是不成立的，比如贪嗔等等，或者色声等等。
English
One should follow the previously stated reasons to understand. The third meaning is, if appearances such as form and sound are external objects, then apart from that, visual consciousness and so on, even if one concentrates and looks, there is no experience. If someone says that here, clinging to these things, the experience of joy and sorrow and so on is experienced internally, that is it. No, because that is entirely self-awareness, the consciousness of the five senses is the consciousness that distinguishes others, not that. In another case, the consciousness that is only self-aware will be interrupted. Therefore, this appearance should not be an external object. The second view is also not reasonable, for something that is different from appearance, how can it be said that this appearance itself is conventional truth? Because the definition of conventional truth established by previous teachers is not like this, so it should not be conventional truth. Furthermore, it is said in 'Wisdom is Conventional Truth' that the object of sound wisdom is conventional truth. Moreover, it is also said in this sutra: In the ultimate sense, there is no self-nature. What delusion is there from no self-nature? That is conventional truth. Therefore, it is said that delusion is reversed from the true meaning, or the object of delusion is conventional truth. Moreover, this is also pervaded by appearance and experience. Therefore, something different from appearance should not be conventional truth. In addition, the meaning of 'exists in conventional truth' here is that it is pleasant when not examined, and only appears in the face of consciousness, and other than that, the meaning of the sound is not established. Therefore, something beyond appearance cannot be said to exist in conventional truth. If one analyzes with such reasoning, if one prevents the external object from being conventional truth, then it is the same for consciousness, because if one analyzes it as the nature of one and many, it is also not established. If one says that the situation is not like this, because here, consciousness is free from the nature of one and many in the ultimate truth, so it does not exist in conventional truth, then this pervasion is not established. If one uses being free from the nature of one and many in conventional truth as a reason, then such a reason is not established, such as attachment and aversion, or form and sound, etc.