Tibetan
པའོ། །རྩེ་གཅིག་པ་ནི་དེ་དག་གི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། གང་ཡང་རུང་བའི་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང༌། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ནད་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་མངོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གསུམ་ལ་ཡང་བཤད་ལ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དགའ་བ་སྐྱེ་བ་སྟེ། དེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དགའ་བས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཡང་མདོ་སྡེ་དེ་ཉིད་ལས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་དྲི་མ་ལ་སོགས་པ་དང་བས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་འབབ་པའི་ཆུ་རྣམས་ལན་ཚྭའི་རོར་གཅིག་པ་བཞིན་དུ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱེད་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་དཀོན་མཆོག་ལ་དགའ་བ་སྐྱེད་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་བ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་དང༌། རྩེ་གཅིག་བའོ། །དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་གནས་པས། འབད་པ་དང་རྩོལ་བ་མེད་པར་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པའོ། །དྲན་པ་ནི་སྔར་མྱོང་བའི་དངོས་པོ་མི་བརྗེད་པའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆ་ཡོངས་སུ་ཤས་པའོ། །བཞི་པ་ནི་དག་པ་ཡལ་ཡལ་བ་མེད་པའི་བདེ་བའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བཏང་སྙོམས་ཙམ་པ་སྟེ། ལུས་དང་སེམས་ལ་ཕན་པ་དང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། རྩེ་གཅིག་པའོ། །དེ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་དག་ཅིང༌། མཉེན་པའི་སེམས་དང༌། ཡིད་དུ་འོང་བའི་སེམས་དང༌། ལས་སུ་རུང་བའི་སེམས་དང༌། དྲི་མ་མེད་པའི་སེམས་སུ་འདུག་པའོ་ཞེས་མདོ་ལས་བཤད་པའོ། །གཞན་ཡང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་སྤང་བྱ་སྡོད་བའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། སྤངས་པའི་རྣལ་གྲོལ་གྱི་ལམ་མོ། །ལམ་དེའི་རྒྱུན་ལ་གནས་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །ཡན་ལག་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡ
Chinese
པའོ། 专注是那些（禅定）的所依之支分，即于任何所缘境上专注安住。第二禅具有四支，即由禅定所生的喜和乐，以及内清净和专注。内清净在论典中，也被解释为舍、念和正知这三者。在《正法集》中说：生起对三宝的欢喜，因为对三宝的欢喜能圆满一切善法。经部中也说，内清净是指去除寻伺等垢染，使心相续成为一体。就像流入大海的诸水，都变成同一咸味一样，（心）也变成同一味道，成为禅定。据说从那禅定中生起对三宝的欢喜。第三禅具有五支，即舍、念、正知、无喜之乐和专注。其中，舍是指安住于无有烦恼，不需努力和勤作，心自然安住。念是不忘先前经历的事物。正知是完全了解应作和不应作之处。第四（禅）是清净、不退转的乐。第四禅具有四支，即非苦非乐的舍受，对身心无益无损，以及舍的完全清净，念的完全清净，和专注。其中，完全清净是指去除乐、苦、悦意和不悦意等垢染，安住于柔软的心、悦意的心、堪能的心和无垢的心，经中是这样说的。此外，完全清净是指与所应断的随眠烦恼及其行相相连，以及断除（烦恼）的解脱道。安住于那道的相续，也被称为舍。支分的分类，如果就第一禅来说，寻和伺是舍弃欲界烦恼的对治支分。喜和乐是利益的
English
Pa'o. Single-pointedness is the limb of the basis of those (meditations), that is, to abide single-pointedly on any object of focus. The second dhyana possesses four limbs, namely, joy and bliss born from samadhi, as well as inner purity and single-pointedness. Inner purity is also explained in the treatises as equanimity, mindfulness, and clear comprehension. In the Dharma Samgraha, it is said that joy arises towards the Three Jewels, because joy towards the Three Jewels perfects all virtuous dharmas. It is also said in the Sutra that inner purity refers to the mind-stream becoming one by removing defilements such as investigation and analysis. Just as the waters that flow into the great ocean become one in the taste of salt, so too (the mind) becomes one taste, becoming samadhi. It is said that from that samadhi arises joy towards the Three Jewels. The third dhyana possesses five limbs, namely, equanimity, mindfulness, clear comprehension, bliss without joy, and single-pointedness. Among these, equanimity refers to abiding without afflictions, without effort or exertion, the mind naturally abides. Mindfulness is not forgetting things previously experienced. Clear comprehension is fully understanding what should and should not be done. The fourth (dhyana) is pure, non-regressing bliss. The fourth dhyana possesses four limbs, namely, equanimity that is neither suffering nor pleasure, which is neither beneficial nor harmful to body and mind, as well as complete purity of equanimity, complete purity of mindfulness, and single-pointedness. Among these, complete purity refers to the removal of defilements such as pleasure, suffering, pleasantness, and unpleasantness, and abiding in a soft mind, a pleasant mind, a workable mind, and a stainless mind, as stated in the Sutra. Furthermore, complete purity refers to the afflictions to be abandoned together with their tendencies, and the path of liberation that has abandoned (them). Abiding in the continuum of that path is also called equanimity. The classification of limbs, if considered from the perspective of the first dhyana, investigation and analysis are the limbs of the antidote that abandons the afflictions of the desire realm. Joy and bliss are the benefits of