Tibetan
་ཡོན་ཏན་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན་གཞན་དང་མི་མཚུངས་ཞེས་པའོ། །གཞན་ཡང་རྟག་པ་ནི་འབྲས་བུས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེའི་དོན་དུ་ཚོགས་སོགས་པ་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་མེད་པར་དགག་པའི་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཙམ་ལ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་མི་འཐད་ཅེས་པ་སྟེ། གཞུང་གི་དོན་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམ་གྲངས་གང་གིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་རྒྱུན་ལ་ཉམས་པ་མེད་པས་རྟག་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱས་པས་ནི་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་སྦྱངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། དེའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་འོད་གསལ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། དང་པོ་ཉིད་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ལ་ལྡན་ཅིང་གནས་པའོ། །འདིར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་གི་སེམས་སོ། །ཆོས་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པར་སྟོང་པའོ། །ཆོས་མི་འགྱུར་བ་ནི་དོན་དམ་པར་སྟོང་ཡང་མྱོང་ཞིང་རིག་པ་མ་འགགས་པ་སྟེ། རིག་པ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། །ཆོས་གནས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་སོ། །འདུག་ཅེས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ལ་གནས་པའོ། །དེས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཐོགས་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ནི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་ཅེས་པའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །རབ་ཏུ་ཕྱེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་གིས་ཁྱབ་ཅིང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའོ། །གཞན་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གཉིས་ཡོད་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཚུལ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་འགོག་པ་སྟེ། སྤྱིར་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་གཉིས་པའི་ཆོས་གཅིག་དང་ལྡན་ན། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་མི་སྲིད་པ་ལས། དེ་འདྲ་བའི་ཁྱབ་བྱེད་མི་འཐད་པས་གཉིས་པོ་དབེན་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་བས་ དབེན་པའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག
Chinese
由于功德没有穷尽的缘故，怎么会与其它不同呢。另外，常法由于果所不容许的缘故。 因此，集合等等是不容许的。另外，以“另外”等等，如来没有远离一切戏论，仅仅承认不改变的自性为常法是不容许的。经文的意思就是了解这些。另外，以“大智慧以何种方式”等等，如来的法身智慧的自性，由于相续没有衰损，所以是常法。如果说，那是由于二种因集合而显现的缘故，与常法相违，那么不是的。因为圆满了二种资粮，仅仅是清除了与此不相符的，突如其来的垢染而已。其自性远离戏论，光明清澈，如来们出现也好，不出现也好，从最初就与一切众生的心相合而存在。这里所说的“现证者们”，是指他们的心。法性是智慧的如是性，胜义谛中是空性。法不改变是指胜义谛中是空性，但体验和觉知没有停止，是觉知和空性双运。法存在是指那样的名相。住是指恒常住在一切众生的心中。因此，如同虚空远离阻碍的物体，法性在一切时处都不会改变，如同愚笨的众生们不能理解一样。以“大智慧”等等，是总摄了如来的自性而宣说的。完全分开是指他们遍布并且成为了那样的自性。其它就是了解这些。以“如果存在二种大智慧”等等，是从其它方式进行观察，并且遮止转变为无常。一般来说，如果具备了二种差别法，那么所遍的成为常法也是不可能的。因为那样遍布是不容许的，所以二者是远离的。如来虽然显现为二，但二者的实物是远离胜义谛的。 以“大智慧分别”等等，是颠倒。
English
Because the qualities are endless, how can it be different from others? Furthermore, permanence is not permissible by the result. Therefore, collections and so on are not permissible. Furthermore, with "furthermore" and so on, it is not permissible to acknowledge as permanence only the unchanging nature of the Thus-Gone One, who is free from all elaborations, without denying it. The meaning of the text is to understand these. Furthermore, with "great wisdom in what way" and so on, the Dharmakaya, the self-nature of the wisdom of the Thus-Gone One, is permanent because there is no deterioration in the continuum. If it is said that it is contradictory to permanence because it is manifested by the aggregation of two causes, then it is not so. Because the two accumulations are perfected, it is only the purification of the adventitious defilements that are incompatible with it. Its self-nature is free from elaboration and clear, and whether the Thus-Gone Ones appear or not, it has been in harmony with the minds of all beings from the very beginning. Here, "those who realize" refers to their minds. The Dharma-nature is the suchness of wisdom, which is emptiness in the ultimate truth. The unchanging Dharma means that it is emptiness in the ultimate truth, but the experience and awareness are not interrupted, and it is the union of awareness and emptiness. The abiding Dharma is the name of that. To abide means to always abide in the minds of all beings. Therefore, just as the nature of the sky is free from obstructing objects, the Dharma-nature does not change in all circumstances, just as foolish beings cannot understand. With "great wisdom" and so on, the nature of the Thus-Gone One is summarized and taught. To completely separate means that they pervade and become that nature. The rest is to understand these. With "if there are two great wisdoms" and so on, it is to examine from other ways and to prevent the transformation into impermanence. In general, if one possesses two distinguishing qualities, then it is impossible for the pervaded to become permanent. Because such pervasion is not permissible, the two are separate. Although the Thus-Gone One appears as two, the reality of the two is separate from the ultimate truth. With "great wisdom distinguishes" and so on, it is inverted.
Tibetan
་གི་རྟོག་པ་ཟད་བས་དེ་འདྲ་བའི་ལྟ་བ་ལྡོག་པར་འགྱུར་གྱི། དབེན་པར་རྟོགས་པའི་ཤས་རབ་ཀྱི་བློ་ཟད་པས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལྟ་བ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་བློ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལྟ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པའོ། །རྟག་དང་མི་རྟག་རབ་ཕྱེ་བར། །ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་དང་ལྡན་པས་རྟག་པའམ། དེའི་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་པས་རྟག་པ་དང༌། ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་དག་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་ཞིང་ཁྱབ་པར་གནས་ཞེས་པའོ། །དེ་དག་ལྟ་བའི་དབང་མི་འགྲོ། །ཞེས་པ་ནི་སེམས་ལོག་པར་ལྟ་བའི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བའོ། །རྟག་པ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། རང་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཚོགས་གཉིས་སྡུད་ཅིང་སོགས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཇི་སྲིད་དུ་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཕྱོགས་ཆ་འགའ་ཞིག་ཁས་ལེན་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལོག་པའི་མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲེས་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །རྩོད་པ་བརྩད་པར་མི་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་དོན་ཟབ་མོ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བ་ཉིད་དུ་གདམས་པའོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་འགྲེལ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས་ལེའུ་ལྔ་པའི་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ།། །།དེ་ནས་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྔར་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཚུལ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་སྟོན་པ་ལས། དང་པོར་དྲི་བའི་དོན་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྟག་པའི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་མ་མཆིས་ན། གང་ཞིག་འཁོར་བར་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པ་ན་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མེད་པས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་ལེན་པ་མི་འཐད་ཅིང༌། ཡང་འཁོར་བའི་གཉེན་པོ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ་ན་ཡང་ཞིག་ནམས་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་འཁོར་བ་ལས་འདས་ལྡོག་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པ་མི་འཐད་ཅེས་པའོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པ་ལ་གནས་ནས་ཞེས་པ་ལས་སོ། །དུས་ཕྱིས་གཉེན་པོ་མངོན་ དུ་བྱས་པའི་དུས་ན་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པས་དེ་ལྟར་འདུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་རྟེན་བདག་རྟག་པ་འགའ་ཞིག་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡོད་ཅེས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་ཅེས་པ་ནི་འཁོར་བར་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པས་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས
Chinese
因为对（空性）的分别念已尽，所以那样的见解就会转变。如果对远离的认识的智慧已尽，那么颠倒的见解就不会转变，因为智慧的觉悟是颠倒见解的对治。其中的“那个”等词语，是总结要义而宣说的。“恒常与无常善分别”，是指因为具有智慧的连续性，所以是恒常的，或者因为它的法性不变，所以是恒常的。而且，在世俗谛中，智慧是刹那性的，因此，通过这些（智慧），可以善加区分并普遍存在。 “它们不受见解的支配”，是指心识不受错误见解的支配。 “恒常”等词语的意思是，无论是恒常还是无常，在各自的相续中积累二资粮等等，都会变得毫无意义。 “只要”等词语的意思是，只要承认在胜义谛中存在某些片面的观点，就会与邪见的外道等混杂。 “不要争论”，是教诫不要对如此深刻的意义产生怀疑。 《圣楞伽经》的注释，《如来藏庄严论》第五品的注释到此结束。 然后，“又”等词语是从其他方面详细阐述先前所说的如来藏。首先，提问的意思是：如果众生没有某种恒常的自性，那么什么会进入轮回和从中解脱呢？因为心识的自性是刹那性的，当造作有漏之业时，它会毁灭，因此，没有东西会导致在其他生世中成熟的身体，所以这不合理。而且，当造作轮回的对治时，它也不会毁灭，因此，它不会导致在其他生世中从轮回中解脱，获得涅槃的安乐，所以这不合理。 “凡夫安住于进入和解脱”等词语的意思是：在后来造作对治的时候，会从轮回中解脱，因此，众生具有某种恒常的、作为安住和解脱之所依的自体。 “没有领悟痛苦的止息”是指因为安住于进入轮回的一方，所以凡夫没有了知止息和不生的智慧。
English
Because the conceptualization of (emptiness) is exhausted, such views will change. If the wisdom of understanding detachment is exhausted, then the inverted view will not change, because the realization of wisdom is the antidote to inverted views. The words "that" and so on, summarize and explain the essence. "Constancy and impermanence are well distinguished" means that because of the continuity of wisdom, it is constant, or because its dharma nature is unchanging, it is constant. Moreover, in relative truth, wisdom is momentary, so through these (wisdoms), one can distinguish well and be universally present. "They are not subject to the control of views" means that consciousness is not subject to the control of wrong views. The meaning of the words "constant" and so on is that whether it is constant or impermanent, accumulating the two accumulations and so on in their respective continuums will become meaningless. The meaning of the words "as long as" and so on is that as long as one admits that there are certain one-sided views in ultimate truth, one will be mixed with heretical outsiders and so on. "Do not argue" is an admonition not to doubt such profound meanings. The commentary on the 《Holy Lankavatara Sutra》, the commentary on the fifth chapter of the 《Ornament of the Tathagatagarbha》 ends here. Then, the words "again" and so on explain in detail the previously mentioned Tathagatagarbha from other aspects. First, the meaning of the question is: if sentient beings do not have some kind of constant self-nature, then what will enter samsara and be liberated from it? Because the self-nature of consciousness is momentary, when creating contaminated karma, it will be destroyed, therefore, there is nothing that will cause the body to mature in other lives, so this is unreasonable. Moreover, when creating the antidote to samsara, it will not be destroyed, therefore, it will not cause liberation from samsara in other lives and obtain the bliss of nirvana, so this is unreasonable. The meaning of the words "ordinary people abide in entering and liberation" is that when creating the antidote later, one will be liberated from samsara, therefore, sentient beings have some kind of constant self, which is the basis for abiding and liberation. "Not comprehending the cessation of suffering" means that because they abide on the side of entering samsara, ordinary people do not know the wisdom of cessation and non-arising.