Chinese
于心之刹那刹那入定者，乃七地以上者。界则于欲界与色界入定，于无色界则非也。谓菩提功德波罗蜜多变化将生，故不应追求生于无色界。如是说故。地乃依于一切，如云：属于欲之识，以非等持而限之。如是等说。其义乃经中云：现起非等持之心，从非等持而入于止息。如是等说也。作意乃以欲修习并了知如是之入定之门也。如圣妙宝云经云：其上凡心之相皆无，一切行皆止息，离一切障，此乃止息也。谓当知是已，菩萨入定。如是等说故。当遮止者，亦为此经中所说之义耶？抑或圣日藏与地藏经中，谓当止息凡夫、声闻、缘觉之三种受，三种想等一切也。自性乃离彼等当遮止者之阿赖耶识，觉性空性双运之体性也。时乃一日至七日之间，诸上师如是宣说也。又圣地藏经云：菩萨于彼时亦如是思惟，一切法与一切色皆如幻，非真实故，我当断除三种受与三种想等一切无余，如是思惟已，入于止息之等持。住于彼等持中，如先遣其心般，一切皆断除，以等持之味为食。若能住七日，或二七日，或三七日，或四，或五，或六，或七，或八，若能住至无数劫百千俱胝，皆能住之，食等持之食也。
English
Those who enter into samadhi in each and every moment of the mind are those above the seventh bhumi. As for the realm, one enters into samadhi in the desire realm and the form realm, but not in the formless realm. Because it is said that the transformation of the bodhisattva's qualities of paramita will come, one should not seek to be born in the formless realm. Therefore, the ground is based on everything, as it is said: 'The consciousness belonging to desire is limited by non-samadhi.' So forth. The meaning of this is stated in the sutra: 'Manifesting a non-samadhi mind, one enters into cessation from non-samadhi.' So forth. Attention is paid through the gate of wanting to practice and know such samadhi. As it is said in the Noble Cloud of Jewels Sutra: 'Above that, there is no sign of any mind, all activities cease, and it is free from all obscurations. This is cessation.' Thinking that this should be known, the bodhisattva enters into samadhi. So forth. What is to be negated is also the meaning spoken in this very sutra? Or, in the Noble Essence of the Sun and Essence of the Earth Sutras, it is said that one should stop all of the three feelings and three perceptions of ordinary beings, shravakas, and pratyekabuddhas. The own-being is the nature of the alaya consciousness, the unity of awareness and emptiness, which is free from those to be negated. The time is from one day to seven days, so the lamas explain. Furthermore, the Noble Essence of the Earth Sutra says: 'At that time, the bodhisattva also thinks like this: all dharmas and all forms are like illusions. Because they are not real, I will cut off all the three feelings and three perceptions, etc., without leaving any remainder.' Having thought like this, he enters into the samadhi of cessation. Having remained in that samadhi, just as he had previously sent his mind, he completely cuts off everything and lives on the food of the taste of samadhi. If he can stay for seven days, or two sevens, or three sevens, or four, or five, or six, or seven, or eight, if he can stay for countless kalpas, hundreds of thousands of kotis, he can stay as long as he is able, and eat the food of samadhi.
Tibetan
།ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་ནས་སེམས་རབ་ཏུ་ཞི་བས་ཅི་ལ་ཡང་མ་ཆགས་ཏེ། བདེ་བར་གནས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོག་པ་ནི་བར་གྱི་བསྐལ་པ་བཅུ་རུ་ཡང་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་བསྟན་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་དོན་གྱི་དབང་གང་ཡང་དག་པར་མཐོང་བས་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པར་མི་བགྱིད། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སའམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྟུང་དུ་དོགས་པའི་ཕྱིར། འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བདེ་བ་ལ་མཉམ་པར་མི་འཇོག་སྟེ། འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་ན་ནི། དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་དོན་གྱི་དབང་འདི་ཡང་དག་པར་མཐོང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་མཉམ་པར་མི་འཇོག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་འདི་ཉིད་ལས་དུས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པས་འདི་རྣམས་ཕན་ཚུན་འགལ་པ་ཉིད་དུ་ཅིས་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དོན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བ་རྣམས་ཏེ། མྱུར་དུ་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བར་འདོད་པས་འགོག་པའི་བདེ་བ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ན། སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལས་ཉམས་པས། རེ་ཞིག་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བས་དེ་ཡུན་རིང་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་མི་བྱེད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་དུ་གསུངས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དམན་པ་སྔོན་དུ་སོང་ནས། དེ་ལས་ལངས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་སྔོན་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་དུས་ཡུན་རིང་དུ་འགོག་པའི་བདེ་བ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གྲོག་ཤུན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡུན་རིང་དུ་བལྟ་བ་ནས་སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བས་འཐེན་ཏེ་བརྐྱང་བ་
Chinese
从那个禅定中起来后，心极度寂静，对任何事物都不执着，安乐地住着，这样说了。其他的经中也说，大菩萨一次入定，就能阻止中间十个中劫。如果那样的话，在所说的五种波罗蜜多中，世尊，大菩萨以何种方式如实地见到，而不入于灭尽定？世尊说：舍利弗之子，因为担心大菩萨会堕入声闻地或独觉地，所以不入于灭尽定的安乐。如果入于灭尽定，要知道就会现证阿罗汉果。舍利弗之子，因为如实地见到这个道理，所以大菩萨不入于灭尽定。并且，这部经中只说了入定很短的时间，如果这样，这些说法怎么不会互相矛盾呢？没有过失。那样说的意思是，对于根器敏锐，没有先证得声闻和独觉菩提的菩萨们，为了迅速圆满成熟众生等资粮，想要成佛，如果长时间地入于灭尽定的安乐，就会失去成熟众生的行为，暂时会变得和声闻等菩提一样，所以是考虑到不长时间入定而说的。而其他地方所说的，是先证得了声闻等低劣的菩提，从那里面出来后，发起了无上菩提心的菩萨们，即使在菩萨的第八地等阶段，也会因为跟随以前的习惯，长时间地入于灭尽定的安乐。就像长时间观看蚂蚁的壳等东西，然后被人的努力拉伸一样。
English
Having arisen from that samadhi, the mind is extremely pacified, not attached to anything, and dwells in bliss, so it is said. In other sutras as well, it is said that a great Bodhisattva, by entering samadhi once, can prevent even ten intermediate kalpas. If that is the case, in the five perfections that are taught, how does the Bhagavan, the great Bodhisattva, truly see the power of meaning, and not enter into the cessation samadhi? The Bhagavan said: Son of Sharadvati, because of the fear that this great Bodhisattva might fall into the ground of a Shravaka or a Pratyekabuddha, he does not enter into the bliss of the cessation of perception and feeling. If he were to enter into the cessation of perception and feeling, it should be known that he would manifest the fruit of an Arhat. Son of Sharadvati, having truly seen this meaning, the great Bodhisattva does not enter into the cessation of perception and feeling. And, in this very sutra, it is said that one enters into samadhi for only a short time. If this is the case, how can these statements not contradict each other? There is no fault. The meaning of teaching in that way is for Bodhisattvas with sharp faculties who have not previously attained the Bodhi of Shravakas and Pratyekabuddhas, in order to quickly perfect the accumulation of maturing sentient beings and so forth, desiring to become Buddhas. If they were to enter into the bliss of cessation for a long time, they would lose the activity of maturing sentient beings, and would temporarily become like the Bodhi of Shravakas and so forth. Therefore, it is taught with the consideration of not entering samadhi for a long time. What is said elsewhere is that Bodhisattvas who have previously attained the inferior Bodhi of Shravakas and so forth, and having arisen from that, have generated the mind of supreme Bodhi, even in the stage of the eighth Bodhisattva ground and so forth, enter into the bliss of cessation for a long time because they follow their previous habits. It is like stretching things like ant shells and so forth that have been watched for a long time, by the effort of a person.
Tibetan
ལས། སླར་བཏང་བ་ན་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་རྣམས་གནས་སྐབས་དེར་ཡང་སྤྲུལ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཅུང་ཟད་བྱེད་ཅིང༌། ཕྱིས་དེ་ལས་ལངས་ཏེ་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་དུས་རིང་མོ་ན་མངོན་བར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བའོ། །འཕགས་པ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་མི་སློབ་པའི་ས་མཐར་ཐུག་བ་ཐོབ་པ་ན། མྱུར་དུ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་བྱ་སྙམ་པའི་སྒོ་ནས་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་མི་འཇུག་ཀྱང༌། སློབ་པའི་གནས་སྐབས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་སེམས་ཐོབ་པ་རྣམས་ནི་གནས་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །བདུན་ལ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་བར་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ནི་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་སྐད་ཅིག་སྟེ། དུས་ཅུང་ཟད་ཙམ་མཚོན་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་གོ །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསལ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ པས་དེ་འདྲ་བའི་མཚན་མ་དང༌། སྤྲོས་པ་བཀག་པའོ། །ཉན་ཐོས་དང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཅན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྟུང་བ་སྟེ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དེའི་ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་རགས་པས་སྐྱོ་ནས་འབད་པ་དང་རྩོལ་བའི་སྒོ་ནས་དེ་འདྲ་བ་འགོག་པ་སྟེ། ཐལ་བས་གཡོགས་པའི་མེ་བཞིན་དུ་གཟུང་འཛིན་དུ་རྟོག་པའི་ས་བོན་དང་བཅས་པའོ། །དེ་བས་ན་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་སུ་གཅིག་ཅིང༌། དོན་དམ་བར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་མ་རྟོགས་པའོ། །མི་རུང་ཞེས་པའི་དོན་ནི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ན། དེ་དག་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ས་བདུན་ལ་ཁྱད་པར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་མི་ནུས་པའོ། །དེ་ལས་དྲུག་དང་བདུན་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། དཀར་པོ་རྣམ་པར་མཐོང་བའི་ས་དང༌། རིགས་ཀྱི་ས་དང༌། བརྒྱད་པ་དང་མཐོང་བ་དང༌། བསྲབས་པའི་ས་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ས་དང༌། བྱས་པ་རྟོགས་པའི་ས་དང༌། དེ་ལྟར་བདུན་དུ་འགྱུར་ལ། ཡང་གསུང་རབ་དག་ལས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་བདུན་པོ་དེ་དག་ཏུ་འདུས་པའམ། དེ་ལས་ཐ་དད་བར་ཡང་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལ་དཀར་པོ་རྣམ
Chinese
ལས། 再次放回时，就像遵循之前一样。即使如此，他们也在那个时候以化身的方式稍微利益众生，之后从那里起身，圆满资粮，经过漫长的时间，最终现证圆满菩提。圣者独觉佛们在获得无学地的究竟时，虽然不会以想要迅速现前无余涅槃的心态而入于灭尽定，但在有学阶段获得有顶天心者，则以住立的想而入于灭尽定。七地等是为了显示菩萨和声闻等的差别。其中，心的刹那是指行为圆满的刹那，是表示短暂时间的词语。一切事物的自性之相明显，是指由于证悟了他们的自性是空性，所以遮止了那样的相和戏论。声闻和佛陀们是具有显现造作者，堕入能取和所取的相中，由于没有证悟入定的识及其对境是空性，所以因粗大的想和感受而厌倦，通过努力和勤奋来遮止那样的状态，就像被灰烬覆盖的火焰一样，是具有能取所取之分别的种子。因此，他们将一切法在名言上视为心，在胜义上没有空性的差别之相，也没有证悟各种法的无相之性。不容许的意思是，如果变成没有各种相之性等，那么他们与已成立的宗义相违的过失就会消失。因此，他们不能特别入于七地。从六地和七地等来说，如果是就声闻而言，则是白净现见的土地，种姓的土地，第八和见道，薄地的土地，离欲的土地，已作解脱的土地，这样就变成七种。而且，有些经文中提到的声闻地，是指包含在那七种之中，或者与那七种不同，这样就有八种。其中，白净现
English
Subsequently, when released again, it follows the previous pattern. Even so, they still benefit sentient beings to some extent through emanations during that time, and later, arising from that, complete the accumulations and, after a long time, eventually attain complete and perfect enlightenment. When the noble Pratyekabuddhas attain the ultimate stage of non-learning, they do not enter into cessation with the intention of quickly manifesting nirvana without remainder. However, those who have attained the mind of the peak of existence during the stage of learning enter into it with the perception of abiding. The seven grounds, etc., are to show the difference between Bodhisattvas and Shravakas, etc. Among them, the moment of mind is the moment of complete action, which is a word that represents a short period of time. "The characteristic of the nature of all things is clear" means that because they realize that their nature is emptiness, such characteristics and elaborations are prevented. Shravakas and Buddhas are those who manifestly engage in activity, falling into the characteristics of grasping and being grasped. Because they do not realize that the entering consciousness and its object are emptiness, they become weary of coarse perceptions and feelings, and prevent such a state through effort and diligence, like a fire covered with ashes, possessing the seeds of grasping and being grasped. Therefore, they consider all dharmas to be one in mind in conventional terms, and in ultimate terms, there is no distinction in emptiness, and they do not realize the nature of the absence of various dharmas. The meaning of "not permissible" is that if it becomes the nature of the absence of various characteristics, etc., then the fault of contradicting their established tenets will disappear. Therefore, they are not able to particularly enter into the seven grounds. From the sixth and seventh grounds, etc., if it is in terms of Shravakas, then it is the ground of white clear vision, the ground of lineage, the eighth and the path of seeing, the ground of thinness, the ground of detachment from desire, the ground of accomplished liberation, and thus it becomes seven types. Moreover, the Shravaka ground mentioned in some scriptures refers to being included in those seven, or being different from those seven, and thus there are eight types. Among them, the white clear