Tibetan
རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་བརྩོན་པ་ཡང་བྱེད་དོ། །དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྲི་བ་དང་འཕེལ་བ་མི་དམིགས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་དགེ་བ་ལ་ཡི་རང་ནས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་ཞིང་སྨོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང་རྟོགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་སུ་གྱུར་པའམ། ཁྱད་པར་དུ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པའོ། །འདི་འདྲ་བའི་ཚིག་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གོང་ནས་གོང་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་མཁས་ཞེས་པ་ནི་ས་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཏེ། འདི་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་བྱེ་བྲག་ལ་སོགས་པ་ནི་འོག་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། །སེམས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། །སེམས་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས། །ངར་སེམས་ཉིད་ནི་ཡིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་རིག །ལྔ་པོས་སྣང་བ་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཀུན་གཞི་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་དྲུག་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཤིང༌། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་དང༌། རྒྱུད་གསུམ་ཆད་པར་ལྟ་བ་སྟེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་གནས་པ་རྣམ་པར་གསུམ་དང་བྲལ་བར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་ལ། གཞན་ཡང་མ་རིག་པ་དང་སྲེད་པ་དང་ལེན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུན་མི་འཆད་པའོ། །འདུ་བྱེད་དང་སྲིད་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྒྱུན་མི་འཆད་པའོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ལམ་གྱི་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའོ་ཞེས་འཕགས་པ་ས་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དོན་ནི་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་མདོར་བསྡུས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུད་གསུམ་རྣམ་པར་ཆད་ཅིང༌། དེ་འདྲ་བའི་ཟད་པ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །གཞན་ཡང་འགྲོ་བ་ཐམས་ ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱུར་ལྟ་བ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་བའི་མུ་སྟེགས་ཅན་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པའི་བློ་གྲོས་ཅན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད
Chinese
也恆常勤奮地使一切有情成熟。真實中，雖不見一切法的減少和增長，然於世俗中，隨喜有情的善根，並將由此產生的善根迴向和發願於圓滿菩提等等，如是宣說。通達和證悟等等，是為異名，或特別以各自自證的方式證悟。此類詞語於下文出現者，亦應如是理解。精於由上而上恆常證悟自性，是指如實體驗證悟初地等等的智慧之差別，此等之體性和完全淨治之差別等等，將於下文宣說。心等，其中：心是阿賴耶識，我心即是意，由識而了別，五者能見顯現。如是所說，依次第，阿賴耶和染污意及意的識等等六者，證悟其各自本性為空性，且對如是自性極為歡喜，並視三系斷絕，即視有為法的體性生、滅、住三者分離。如是亦有先德宣說。此外，無明、愛、取是不斷煩惱之流。行和有是不斷業道之流。其餘則是苦道之流不間斷而作區分，如是《聖十地經》中所說，此意是指簡而言之，十二有支即煩惱之雜染、業之雜染和生之雜染三系斷絕，以及如是了知滅盡的智慧。此外，一切有情
English
Also, one constantly strives to ripen all sentient beings. In reality, although the decrease and increase of all dharmas are not perceived, in conventionality, one rejoices in the merit of sentient beings, and dedicates and aspires the merit arising from it to complete enlightenment, and so on, as it is said. Comprehension and realization, etc., are synonyms, or especially realized in the manner of individual self-awareness. Such words that appear below should also be understood in the same way. Being skilled in realizing one's own nature from above and above at all times means experiencing the distinctions of the wisdom of realizing the first ground, etc., as they are. The nature of these and the distinctions of complete purification, etc., will be explained below. Regarding mind, etc.: Mind is the alaya-consciousness, the ego-mind is the intellect, discrimination is by consciousness, and the five see appearances. As it is said, in order, the six, such as the alaya, the afflicted mind, and the consciousness of the mind, etc., realize that their respective natures are emptiness, and are extremely delighted with such a nature, and regard the three lineages as severed, that is, they regard the nature of conditioned phenomena as separate from arising, ceasing, and abiding. As such, it has also been said by previous scholars. Furthermore, ignorance, craving, and grasping are the uninterrupted stream of afflictions. Formation and existence are the uninterrupted stream of the path of karma. The remainder are distinguished by the uninterrupted stream of the path of suffering, as stated in the Holy Ten Bhumi Sutra. The meaning of this is that, in brief, the twelve links of dependent origination, namely the three lineages of affliction, karma, and birth, are severed, and such is the wisdom of knowing exhaustion. Furthermore, all sentient beings
Tibetan
་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་གཞག་ཅིང་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བློའི་མེ་ལོང་དང་བ་ལ། ནམ་མཁའ་དང་བའི་ནང་ནས་སངས་རྒྱས་སྐུར་སྣང་ཞིང་གསུང་ཐོས་པ་སྟེ། ཐོས་པའི་གསུང་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ལང་ཀའི་བདག་པོ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ལ་ངོ་མཚར་བས་ལན་གཉིས་སྨོས་པའོ། །ཡང་ལང་ཀའི་བདག་པོ་ཁྱོད་ནི་ལེགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་གདུལ་བྱ་གཞན་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་པ་ན་པར་འགྱུར་བས་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ་ཞེས་པའོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལྟར་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཉེ་བར་གདམས་པའོ། །དེ་ལྟར་མདོ་སྡེ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང༌། ཁྱེའུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་དང༌། ཟབ་མོའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བཞི་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ལ་ཆོས་ཉིད་དུ་མཐོང་གི་གཟུགས་སུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མཐོང་གི་ཡི་གེ་དང་ངེས་པའི་ཚིག་ཏུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དགེ་འདུན་ལ་འདུས་མ་བྱས་སུ་མཐོང་གི་ཚོགས་སུ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། བཞི་པོ་དེ་དག་གོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་གསུང་དབྱངས་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་བལྟས་ན། དེའི་རང་བཞིན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐར་ལྷུང་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ལ། ཡང་ད་ལྟར་སྣང་བ་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་བའམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ལྟ་ན་ནི། དེ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་ཆད་པའི་མཐར་འགྱུར་བའོ། །ཁྱོད་ ཀྱིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གདུལ་བྱའི་གཙོ་བོ་ལ་གདམས་པ་སྟེ། ཀུན་གཞི་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་དང༌། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་གནས་གྱུར་ཞིང་ནང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །ཚིག་གི་དོན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ལྷུང་བའི་ལྟ་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི། བརྗོད་པ་སྣ་ཚོགས་དང་འདྲེས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མར་རྟོག་པའི་ལྟ་བ་དང༌། དེ་འདྲ་བའི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་
Chinese
远离戏论且光明澄澈的，那即是佛的境界，是与其同类之因。于彼，以各自自证的方式安住，以此为因，如智慧之镜清澈，从虚空清澈之中，显现佛身，听闻佛语。所听闻的佛语为何？是“楞伽之主，善哉！善哉！”。为了表达对其证悟的赞叹，说了两次。又说“楞伽之主，你真好！”，是因为对其他所化众生也有利益，所以说“非常好！”。告诫说，其他人也应如你所证悟的那样学习。如是，在其他经部中也说：童子菩萨具足四法，则迅速现证无上圆满菩提，且能获得对甚深之法的忍耐。何为四法？于佛，见为法性而非色身；于法，见为离欲而非文字和决定之词；于僧，见为非造作而非僧团；智慧之眼得以完全清净。即是这四者。等等如是说。除此之外，若观佛之身相、妙相等，以及六十支分等事物，则会堕入执着其自性的边见，而无法见到佛性。如前所示。又，若认为现在所显现的，是所化众生之心的体性，或是佛之智慧恒常相续的显现，仅仅是名言也不存在，则是对其诽谤，会堕入断见边。以“你”等语，是对所化众生之主的教诲。即是说，应修习转依，远离阿赖耶未完全清净的状态，以及行相识。应修习内心之法性，即是汇集一切法之义。落入言辞之义的行境之见，以及非为禅定，即是说，与各种言说混杂，于各种意义的形象中分别的见解，以及安住于如此种种相的专注禅定。
English
That which is free from elaboration and is clear and luminous is the realm of the Buddha, which is the cause that is homogeneous with it. In that, abide equally in the manner of individual self-awareness, and because of that, the mirror of the mind becomes clear, and from within the clear sky, the Buddha appears as a form and hears the voice. What is the voice that is heard? It is "Lord of Lanka, well done, well done!" Because of the wonder of expressing its realization, it is mentioned twice. Again, "Lord of Lanka, you are good!" is because it will also be beneficial to other disciples, so it is said, "Very good!" It is advised that others should also learn as you have realized. Thus, in other sutras, it is also said: If a boy bodhisattva possesses four qualities, he will quickly manifest the supreme and perfect complete enlightenment, and will also be able to obtain patience with the profound dharmas. What are the four? In the Buddha, seeing as the nature of Dharma and not as form; in the Dharma, seeing as free from desire and not as letters and definite words; in the Sangha, seeing as unconditioned and not as a community; the eye of wisdom will become completely pure. These are the four. And so on. Other than that, if one looks at the form of the body, the signs and marks, and the sixty branches of the voice, etc., then one will fall into the extreme of imputing its own nature, and one will not see the Buddha-nature, as previously shown. Also, if one thinks that what appears now is the nature of the minds of the disciples, or that the continuous manifestation of the Buddha's wisdom is not even a mere convention, then it is a slander against it, and it will turn into the extreme of annihilation. With "you," etc., it is an instruction to the chief of the disciples. That is to say, one should practice transformation, away from the state of the Alaya that is not completely pure, and away from the manifesting consciousness. One should meditate on the nature of the inner mind, which is the meaning of collecting all dharmas. The view that falls into the realm of the meaning of words, and that is not samadhi, that is to say, the view that distinguishes in the images of various meanings mixed with various expressions, and the concentrated samadhi that abides in such various signs.