Tibetan
་མ་ལྟ་བུའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གང་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའོ། །མཐའ་བཞིའི་ཕྱི་རོལ་ནི་དེ་རྣམས་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་བྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཚིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ ནི་དོན་དམ་པར་བསམས་ན་ཚིག་ཙམ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དོན་གཞན་གྲུབ་པ་མེད་པའོ། །ཚིག་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་མེད་ཅེས་སྔར་བསྟན་ནོ། །གལ་ཏེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཐར་ལྟུང་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྟོག་པའི་གཟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི། དེའི་རང་བཞིན་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ནི་མཐའ་བཞིར་ལྷུང་བ་མ་ཡིན་པའོ། །མཁས་པ་རྣམས་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡོད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་བཀག་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཚད་མའི་བློ་ཡིས་འདི་དང་འདི་འདྲའོ་ཞེས་ཡུལ་དུ་བྱར་མེད་པའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གཞན་ལ་སྦྱར་བར་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་མྱོང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་པའི་བདག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་མེད་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། སྣང་བ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་དོན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ཞེས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རྟ་དང་བ་ལང་གི་དངོས་པོ་ནི་ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་གཅིག་མ་ཡིན་ལ། རང་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་བཞིན་དུ་སྣང་ཞིང་མྱོང་བའི་ཆོས་དང༌། བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཕན་ཚུན་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་གཅིག་མ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་ཙམ་པོ་རང་གི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཅན་ཉིད་དགག་བྱ་མ་ཡིན་པར་སྔར་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས། གཟུགས་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་པོས་སྟོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། གཞན་ཡང༌། གཟུགས་ནི་གཞིག་ཅིང་གཞོམ་དུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ཡང་གཟུགས་སམ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་ངོ་བོ་བདེན་པར་བརྟགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཀྱི། དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་སྟོང་པ་
Chinese
犹如是也。所谓“大慧”等等，宣说了其自性远离戏论。如来是就胜义谛而言，超越了因果等一切戏论。四边之外，是与彼等分离。彼等是世间颠倒错乱的行境。所谓“唯是名言”，若就胜义谛而思，则唯是名言，除此之外，没有成立其他意义。名言本身也只是如此显现，而无自性成立，如前已示。若谓：莫邪之子等岂非堕入边见耶？彼乃“无有分别之所取”之语义，其自性超离心识之境，故不堕入四边。所谓“于智者非量”，是遮破有之增益，除此之外，不能以量之识，对此与彼相似而作为对境。所谓“大慧”等等，宣说了将其自性施于他者，其义即是，所有显现与体验之法，皆是就胜义谛之事物等而假立的，空性即是无我的意义。并非是仅就显现之自性而言的空性，如是则显现与空性双融之义，犹如幻化一般，即是无我的意义。譬如，马与牛之事物，彼此并非一体之自性，然于各自之体性成立而显现与体验之法，以及假立之自性，亦彼此并非一体之自性，唯是显现之法，于自性不成立。是故，唯是显现之法性，并非是否定之对境，如前已示。若谓：如是，则于圣《般若波罗蜜多经》中，“色以色之体性而空”等等，以及其他，“色是坏灭与可毁坏之相，如来于此无相而现证菩提”等等所说，岂非相违耶？无过失。彼亦是就显现为色或色之相，以如是之体性而真实假立为空性而宣说，并非仅就如此显现而空。
English
It is like that. The so-called "Great Wisdom" and so on, declares that its nature is free from elaboration. The Tathagata, in terms of ultimate truth, transcends all elaborations such as cause and effect. Beyond the four extremes is separation from them. They are the realm of the world's inverted perceptions. The so-called "merely words," if considered in terms of ultimate truth, are merely words, and apart from that, no other meaning is established. Even the words themselves are only appearances, and there is no inherent existence, as previously shown. If it is said: Are the sons of Moye and others not falling into extremes? That is the meaning of the phrase "without the object of conceptualization," and its nature, which transcends the realm of consciousness, does not fall into the four extremes. The so-called "not a valid means for the wise" is the refutation of the imputation of existence, and apart from that, it cannot be made an object by the consciousness of valid cognition, saying, "This is like that." The so-called "Great Wisdom" and so on, declares that its nature is applied to others, and its meaning is that all phenomena that appear and are experienced are empty of a self that is imputed to be ultimately real things, and emptiness is the meaning of selflessness. It is not emptiness merely in terms of the nature of appearance, for in that case, the meaning of the union of appearance and emptiness, like an illusion, is the meaning of selflessness. For example, the entities of a horse and a cow are not of the same nature as each other, but while the phenomena that appear and are experienced are established in their own essence, and the imputed self is also not of the same nature as each other, only the appearing phenomena are not established in their own essence. Therefore, the very nature of appearing phenomena is not the object of negation, as previously shown. If it is said: If so, then in the holy Prajnaparamita Sutra, "Form is empty of the essence of form," and so on, and also, "Form is characterized by being destructible and perishable, and the Tathagata has perfectly awakened to enlightenment without characteristics," and so on, are these not contradictory? There is no fault. That is also said to be empty of the true imputation of such an essence that appears as form or the characteristic of form, but not empty merely in terms of such appearance.
Tibetan
རང་སེལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཚད་མ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་པ་ནི་བརྟགས་པའི་བདག་གིས་སྟོང་པའི་དངོས་པོ་སྟེ། སྣང་ཚོད་ཙམ་དུ་དངོས་པོར་གྲུབ་པའོ། །དེ་བས་ན་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྣང་ཞིང་མྱོང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ་བས་ན། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པར་རྟོག་ཅིང་བརྟགས་པ་ཉིད་དགག་བྱའི་རང་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས། དེ་འདྲ་བའི་བདག་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློ་ལ་སྣང་བ། སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དབེན་པའི་སྒོ་ནས་བདག་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པའི་གཟུང་བ་དེ་ལ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་སྣང་ཚོད་ཙམ་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྒྲ་འཇུག་པ་ཉིད་ཕྱིར། །ཡོད་ཅེས་ཐ་སྙད་རྟེན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང༌། སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་དོན་སྤངས་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་ཉིད་དགག་བྱ་གང་གིས་དབེན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྟག་པ་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པར་བྱིས་པས་བརྟགས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་དབེན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གོ་བར་ཟད་དོ་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་ཉིད་གསལ་བར་གསུངས་པའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གཅིག་དང་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་པའོ། །རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་དུ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་བསྡུས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །གཉིས་ཡོད་ན་ཞེས་པ་ནི་བདེན་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཡོད་ན་ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདྲ་བས་ན། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་རིང་བ་དང་ཐུང་དུ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཡང་ཐར་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐ་དད་ན་ཐར་པ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལོག་པ་ན། དེ་འདྲ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའོ། །ཡང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ནས་ཐར་པ་དང་གཅིག་ན་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ ཅན་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་བྱེ་བྲག་མེད་པར་འགྱུར
Chinese
自己遣除不是，因为这被量等所损害的缘故。所谓无我的事物，是指以被考察的“我”所空的事物，仅仅在显现的程度上成立为事物。因此，像“孩童各自的补特伽罗”等等，所有显现和体验的法都仅仅存在于显现的自性中，因此，孩童们将事物的自性等等执着和考察为应遮遣的自性而接近，应当如此通达无我，而不是在不分别的智慧中显现，通过远离显现的自性来显示无我。同样，在分别的所取上，显现的自性也不是仅仅在显现的程度上不存在，因为这也是词语使用的原因。“称‘有’是安立名言”，这样说过，并且说“各自以自己的智慧不应舍弃的意义是法性”。那么，这本身是远离什么应遮遣的呢？是远离外道的常恒和自在等，被孩童考察的法。同样，一切法空性等等也应当结合起来。像“理解就足够了，像那样”等等，是清楚地阐明了恰当的意义。这些的意义也是，在真如中，从一和异等等中解脱，远离一切戏论。仅仅在假立上，是无漏蕴聚集的自性。如果存在二，是指如果存在真实的二事物。对此，一切事物在真如空性中是相同的，因此不是他异的。而且，仅仅在世俗中，长和短等等成立为互相违背的体性，依赖于此而称为他异。同样，有漏的蕴等等，以及如来也应当观察。而且，如果解脱和如来是他异的，那么解脱是超越有漏色法自性的，如果如来与此相异，就会变成具有如此色法自性的。而且，如果从一切自体上解脱和一是相同的，那么声闻等等瑜伽士们获得果位的自性就没有差别了。
English
Self-elimination is not the case, because it is harmed by valid cognition and so on. What is meant by 'selfless entity' is an entity that is empty of an 'I' that has been investigated; it is established as an entity merely to the extent of appearance. Therefore, like 'individual children' and so on, all phenomena that appear and are experienced exist merely in the nature of appearance, and therefore, children cling to and investigate the nature of things, etc., as the nature to be negated. One should understand selflessness in this way, not that it appears to non-conceptual wisdom, and selflessness is shown by means of being devoid of the nature of appearance. Likewise, the nature of appearance on that which is grasped by conceptualization is not non-existent merely to the extent of appearance, because that is also the reason for the use of words. It is said, 'To call 'existent' is to rely on designation,' and it is said, 'The meaning that each individual should not abandon with their own wisdom is the dharma nature.' So, what is it that is devoid of what is to be negated? It is devoid of the eternal and the chief, etc., of the outsiders, the dharmas investigated by children. Likewise, all dharmas, emptiness, etc., should also be combined. Like 'understanding is enough, like that,' etc., it is clearly explained the appropriate meaning. The meaning of these is also that in suchness, it is liberated from one and different, etc., and is free from all elaboration. Merely in imputation, it is the nature of the collection of uncontaminated aggregates. 'If there are two' means if there are two truly existent things. In this regard, all things are the same in suchness, emptiness, and therefore are not different. Moreover, merely in convention, long and short, etc., are established as mutually contradictory entities, and depending on this, it is called different. Likewise, the contaminated aggregates, etc., and the Tathagata should also be observed. Moreover, if liberation and the Tathagata are different, then liberation is beyond the nature of contaminated form, and if the Tathagata is different from that, then it will become possessed of such a nature of form. Moreover, if liberation and one are the same from all self-natures, then the nature of the attainment of the fruit of the Hearers, etc., yogis will be without distinction.