English
If one asserts that the objects of the earth realm truly exist, then one negates the objects of cause and effect, because for truly existing objects, the fault of annihilationism mentioned earlier would apply, and one would not accept birth as being like an illusion. Furthermore, causes and conditions would also not exist, and the nature of the commonly known world would become something that arises from no cause, which is unreasonable. To abide in non-existence refers to the fact that when śrāvakas and pratyekabuddhas have not yet generated the antidote, if they assert that the objects to be abandoned, such as desire, truly exist, then later, when the antidote arises, they will conceptualize that those objects are non-existent, which is also unreasonable. Why? Because it is said, "Great Wisdom," and so forth. Those of the Madhyamaka school do not accept that all afflicted and purified objects are truly existent, because when objects appear, they are empty of their own intrinsic nature, and they do not accept that objects that were previously truly existent are later abandoned by the antidote and become empty, and therefore they do not accept that they exist. If this is the case, it is equivalent to saying that something existed before but does not exist later. As previously stated, the Madhyamikas say that things are empty of inherent existence. Between these two statements, which is the view that destroys objects? This should be examined. The meaning of "Great Wisdom," and so forth, has been explained clearly. Merely non-existence is not completely destructive, meaning that the objects to be abandoned that were previously non-existent, this negation of
Tibetan
ཅས་པའི་ལུས་རིས་སུ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་མི་དམིགས་པའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྐབས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བའོ། །བཅིང་བར་བྱ་བ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཉིད་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་དེ་འདྲ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་བཅིང་བར་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང༌། བཅིང་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཅིངས་པ་མེད་པས་དེ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་གྲོལ་བ་ཡང་མེད་དེ། དེས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བའི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཡང་བྱང་ཆུབ་གསུམ་འཇིག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བས་བསྡུས་པའི་བདེན་པ་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་འདི་ཉིད་སྔར་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ངས་དེ་ལ་དགོངས་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ཙམ་ཡང་བླའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཆེན་པོ་ནི་དེའི་ཡུལ་རགས་པ་རྟོགས་པར་སླ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མྱུར་དུ་དེ་ལས་བཟློག་པར་ནུས་པས་ཐར་པའི་ གེགས་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ལ། འདི་འདྲ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་ལྡོག་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐར་པའི་གེགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའོ། །མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་རྒྱུ་མ་ཐོབ་བཞིན་དུ་ཐོབ་པར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཁེངས་པའོ། །ཡང་ཞེས་པ་ནི་ཕན་ཚུན་བསྡུ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་ནི། །སེམས་ཀྱང་ཡང་དག་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། །ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་མཐའ་གཉིས་སུ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་སྤངས་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་བཅས་པའི་སེམས་འགག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་སོགས་པ་འགོག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོད། །ཅེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གནས་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་དོན་དམ་པར་རྐྱེན་གྱིས་ཡོད་པ་སྟེ། སྔར་མ་བྱུང་བ་
Chinese
因为在恰斯的身体图画中没有完全的分割，所以在内和在外都不可得。智慧广大等词句是总结此时的意义。束缚等词句是从其他角度来展示它，在胜义谛中，像这样的烦恼所束缚的有情之因，以及没有束缚之因，因此没有束缚，因为这是先前的，所以也没有解脱，因此自性解脱且寂灭。因此，说束缚和解脱的事物也是摧毁三种菩提。这样一来，安住于有和无的双方，都是摧毁了包含遍计烦恼和清净的谛实，这个意义之前也已经阐述过了。智慧广大，我考虑到这一点等词句的意义是，在圣宝积经中说：执著于人我见如须弥山，且具有显现为有和无的慢心者，并非是观空性者。如同人我见大，因为容易了悟其粗略的对境，所以能够迅速地从中返回，因此不是解脱的巨大障碍。像这样执著于空性是颠倒的，而且难以返回，因此成为解脱的巨大障碍。具有显现的慢心者，是指尚未获得真正的见解，却以获得的心态而感到满足。又，是指相互包含的意义。如果那样，那么圣者们如何断除烦恼等呢？经中说：舍弃行境而住，心亦完全止息。如果仅仅在世俗谛中舍弃了执著二边的对境，那么包含遍计烦恼的种子之心也会止息，因此并非没有阻碍对境的颠倒执著等，因为在世俗谛中，一切都存在。因此，舍弃二边，如实之性，圣者的行境是如实真谛。除此之外，在胜义谛中，是由因缘而有的，先前未曾生起。
English
Because there is no complete division in the body diagram of the chas, it is not discernible internally or externally. The words "great wisdom" and so on summarize the meaning of the occasion. The words "to be bound" and so on show it from another angle, in the ultimate truth, the cause of sentient beings bound by such afflictions, and the absence of the cause of binding, therefore there is no binding, because this is prior, so there is no liberation either, therefore it is naturally liberated and tranquil. Therefore, speaking of the objects of bondage and liberation also destroys the three bodhi. In this way, abiding on both sides of existence and non-existence, both are destroying the truth that includes pervasive affliction and purification, this meaning has been explained before. Great wisdom, I considered this, etc., the meaning of the words is, in the Holy Jewel Heap Sutra, it is said: Those who cling to the view of self as Mount Sumeru, and who have pride in appearing as existence and non-existence, are not those who view emptiness. Just as the view of self is great, because it is easy to understand its coarse object, it can quickly return from it, therefore it is not a great obstacle to liberation. Holding onto emptiness like this is inverted, and it is difficult to return, therefore it becomes a great obstacle to liberation. Those with manifest pride are those who have not yet obtained the true view, but are content with the attitude of having obtained it. Also, it refers to the meaning of mutual inclusion. If so, how do the noble ones abandon afflictions, etc.? The Sutra says: Abandoning the object of practice and abiding, the mind will also completely cease. If only in the conventional truth, abandoning the object of clinging to the two extremes, then the mind containing the seeds of pervasive affliction will also cease, therefore it is not that there is no obstacle to the inverted clinging to the object, etc., because in the conventional truth, everything exists. Therefore, abandoning the two extremes, the state of suchness, the object of practice of the noble ones is the truth of suchness. Apart from that, in the ultimate truth, it exists by conditions, and has not arisen before.
Tibetan
ལས་རྐྱེན་གྱི་རྗེས་ཐོགས་སུ་གང་ཞིག་སྐྱེ་ཞིང༌། ཡང་རྐྱེན་གྱིས་མེད་པ་སྟེ་བྱུང་ནས་འགལ་རྐྱེན་གྱིས་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་ངའི་བསྟན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བློ་གྲོས་མི་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པའོ། །འདིར་གླེགས་བམ་འགའ་ཞིག་ལས། མ་བྱུང་བ་ལས་གང་བྱུང་ཞིང༌། །བྱུང་ནས་ཀྱང་ནི་རྣམ་འཇིག་པ། །རྐྱེན་ལས་ཡོད་དང་མེད་དེ་དག །ང་ཡི་བསྟན་ལ་དེ་མི་གནས། །ཞེས་འབྱུང་བ་དེར་ནི་ཚིག་གི་དོན་ཤིན་ཏུ་ཡང་འགྲིག་པར་འགྱུར་བའོ། །རྐྱེན་གྱིས་ཡོད་པར་མ་བསྒྲུབ་ཅེས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་མཐུ་མེད་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་མེད་པ་ཡང་མི་འཐད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དོན་གོ་བར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་བཀག་པ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་ཉིད་དུ་གསུངས་པས་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །འདིར་དགོངས་པ་དང་ལྡེམ་ པོར་དགོངས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཞིབ་ཏུ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ལས་གསུངས་བས་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བསྟན་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང༌། བཤད་པའི་ཚུལ་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང༌། ཁྱོད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་པ་དུ། །ལྟ་བ་དག་ཀྱང་རྣམ་པ་དུ། །ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཞིབ་ཏུ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་བསྒྲུབ་པའི་མཐའི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་གེ་པ་དང༌། མུ་སྟེགས་བྱེད་པ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་རག་མ་ལས་པ་སྟེ། སྟོན་པ་གཞན་ལ་མི་རྟེན་པའོ། །སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད་དེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང༌། གཟུང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་སྒྲ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་མཐའི་ཚུལ་ཡིན་ལ། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ནས་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིའོ། །ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་རྟོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སོ་སོ་རང་རང་གིས་མི་སློབ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ
Chinese
如果承认某种事物在业和缘的后续中产生，又因缘而消失，即产生后因违缘而毁灭，那就是不领会我的教义的究竟实义，即没有证悟究竟实义。这里有些书上说：“从未生中生出，生出后又毁灭，缘起有和无，不合我的教义。”那里面的词义非常贴切。所谓“没有用缘来成立有”，是因为没有能力成立胜义谛的实有。因此，说“先有后无”等也是不合理的，总之就是理解意思。这样遮止了对空性的执着，因为是作为不了义而宣说的，所以如前所说，一切法的自性空性才是究竟的、颠扑不破的真实义。这里关于不了义和权巧不了义的详细区分，在《大乘经庄严论》等中有宣说，应当追随它们的解释来理解。然后，又以另一种方式来说明前面所说的菩萨的宗派和解释的方式，也就是，可以作为对“你的宗派有多少种？见解有多少种？”这个问题的回答。详细的将在后面说明。这里，由于如实地证悟了所成立的宗派的差别，因此诸佛的论师和外道等不依赖于其他教义，即不依赖于其他导师。所谓各自以智慧来区分的特征等的意思是，声闻和独觉们所成立的宗派的特点是，各自以智慧来证悟法界的部分内容，即证悟人无我和所取无自性，这种证悟超越了言语和分别的范畴；而诸佛的特点是，如实地、彻底地证悟心的法性，这是证悟的究竟意义。获得证悟无漏界的方法是各自获得无学果位。
English
If one acknowledges that something arises in the aftermath of karma and conditions, and that it disappears due to conditions, that is, it arises and is destroyed by adverse conditions, then that is not understanding the ultimate meaning of my teachings, that is, not realizing the ultimate meaning. Here, in some texts it says: "What arises from the unborn, and having arisen, is completely destroyed, existence and non-existence from conditions, that does not abide in my teachings." There, the meaning of the words is very fitting. The so-called "not establishing existence by conditions" is because there is no power to establish the truly existent in the ultimate sense. Therefore, saying "non-existence preceded by existence" and so on is also unreasonable, in short, it is just understanding the meaning. Thus, refuting the view of emptiness is said to be provisional, so as previously explained, the emptiness of the nature of all phenomena is the definitive meaning, not mistaken. Here, the detailed distinction between provisional and expedient provisional is explained in texts such as the Ornament of the Great Vehicle Sutras, and should be understood by following their explanations. Then, again, the previously explained tenets of the Bodhisattva and the manner of explanation are shown in another way, that is, it can be applied as an answer to the question, "How many kinds of tenets do you have? How many kinds of views?" The details will be shown below. Here, because the differences of the established tenets are realized as they are, the logicians of the Buddhas and the Tirthikas etc. do not depend on other teachings, that is, they do not rely on other teachers. The meaning of the characteristics distinguished by individual wisdom etc. is that the characteristic of the tenets established by the Hearers and Solitary Buddhas is that they individually realize some aspects of the sphere of reality, that is, they realize the selflessness of persons and the non-inherent existence of what is apprehended, this realization transcends the realm of words and concepts; while the characteristic of the Buddhas is that they realize the nature of mind as it is, completely in all respects, this is the ultimate meaning of realization. Obtaining the realization of the uncontaminated sphere is obtaining the fruit of no more learning individually.