Tibetan
་བདེན་པ་ནི་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་ཡིན་ལ། ཀུན་འབྱུང་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པས་དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བླ་མ་དག་འཆད་དོ། །སྔ་མ་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བསྡུས་པ་ལས། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ལ་བཞག་པའི་དུས་སུ་དེ་ལྟར་འཐད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཁམས་ན་བཅུ་ཚན་བཞིར་འགྱུར་ལ། ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ན་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པས་བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་རྣམ་ པ་དགུ་དགུར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པ་ཕྲག་གཉིས་ཏེ། ཐམས་ཅད་བསྡོམས་པས་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་དང་བཅུ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་དེ་རྣམས་མཐའ་དག་སྤངས་པས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ཉིད་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། མདོ་སྡེ་འདི་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་གསུམ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་གསུངས་ཤེ་ན། འདི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བའི་གཙོ་བོས་བསྡུས་པ་ནི་གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །ཇི་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བས་ཕུང་པོ་ལྔ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བས་སྡུག་བསྔལ་ལས་མི་འཕགས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་དེ་ནི་ལྟ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཅུང་ཟད་འཕགས་ཀྱང་ལོག་པའི་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ལྟ་བས་ཟིན་པའི་ལོག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ལམ་དེས་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བས་སོ། །གཞན་ཡང་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི། ཤེས་བྱའི་ཡུལ་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་ལྟ་བ་གསུམ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང། ཐེ་ཚོམ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཆོས་མངོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཙམ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་རྒྱུན་ལ་ཞུགས་པས་རྒྱུན་དུ
Chinese
真谛是众生出生和出生的处所。集谛被认为是业和烦恼，因此执着于我和我所等是不合理的，上师们这样解释。如前者所示，在《阿毗达磨集论》中，当苦谛和集谛被置于蕴的相续中时，这样说是合理的。如此，在欲界中有四个十个一组，而在上二界中，由于没有嗔恚，所以要知道每个真谛有九种形态。这样，三十六乘以二是七十二，总共加起来，见道所断的烦恼有一百一十二种。如果这样，那么断除所有这些烦恼不就成了入流者了吗？为什么经部和般若波罗蜜多中说，断除了三种结缚才成为入流者呢？这是为了要知道，这三者是被见道所断的结缚之主要部分所包含的。如何成为主要的呢？因为有身见对五蕴的苦处感到非常高兴，所以不能从痛苦中解脱出来。而且，它也是一切见和烦恼的根本。执着于戒律和苦行是最高的，虽然稍微从痛苦中解脱出来，但也会成为以邪道获得解脱的原因。因为执着于被不正见所控制的邪命外道等，并且努力修行。由于怀疑，对正确的道路产生怀疑，因此会成为不能从该道路获得解脱的原因。此外，有身见是对于所知境五蕴颠倒执着的因，第二种是三种见对于非真实的事物执着为真实的因，怀疑是对治法颠倒执着的因，阿毗达磨的论典中这样说到。对此，入流果的差别在于，没有特殊之处，仅仅是前者而已。因为进入了涅槃道的相续，所以入流。
English
The truth is the place of birth and rebirth for sentient beings. The origin is considered to be karma and afflictions, so clinging to self and what belongs to self is unreasonable, so the lamas explain. As shown earlier, in the Abhidharma Samuccaya, it is reasonable to say so when the truth of suffering and the origin are placed in the continuum of the aggregates. Thus, in the desire realm, there are four sets of ten, and in the two upper realms, since there is no anger, each truth should be known to have nine aspects. Thus, thirty-six times two is seventy-two, and when all are added together, the afflictions to be abandoned by seeing become one hundred and twelve. If that is so, wouldn't one become a stream-enterer by abandoning all those afflictions? Why is it said in the sutras and Prajnaparamita that one becomes a stream-enterer by abandoning the three fetters? This is to be understood as meaning that these three are included in the main part of the fetters to be abandoned by seeing. How does it become the main one? Because the view of the aggregates is very happy with the suffering of the five aggregates, it cannot be liberated from suffering. Moreover, it is the root of all views and afflictions. Clinging to discipline and asceticism as supreme, although slightly liberated from suffering, will become the cause of attaining liberation by the wrong path. Because one clings to and diligently practices the wrong ascetics and so on who are controlled by wrong views. Because of doubt, one doubts the correct path, so it will become the cause of not being able to attain liberation from that path. Furthermore, the view of the aggregates is the cause of wrongly imputing the five aggregates, which are the objects of knowledge, and the second is that the three views are the cause of imputing what is not true as true, and doubt is the cause of wrongly imputing the antidote, so it is said in the Abhidharma treatises. Regarding this, the distinction of the fruit of stream-entry is that there is nothing special, only the former. Because one has entered the continuum of the path of Nirvana, one is a stream-enterer.
Tibetan
་ཞུགས་པ་ཞེས་པའོ། །འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་འདིར་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དབང་པོ་ཐ་མར་གྱུར་བ་ནི་དེ་ལྟར་ཐོགས་ན་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཚེའི་སྲིད་པ་ལན་བདུན་བླངས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་སྟེ་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་མཐར་བྱེད་པའོ། །དེའི་དོན་ ཡང་དང་པོར་མིའི་རྟེན་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ནས། དེ་ནས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷའི་རིས་དྲུག་དུ་ཚེའི་སྲིད་པ་ལན་དྲུག་བླངས་ནས། ཡང་དང་པོའི་རྟེན་མིའི་སྲིད་བ་དེ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་བླངས་ཏེ། རྟེན་དེ་ཉིད་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷའི་རིས་དྲུག་པོ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྟེན་ལ་དང་པོར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ཐོབ་ནས། དེ་ནས་དེ་ལས་གནས་གཞན་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བ་བླངས་ཏེ། ཡང་དང་པོ་དེ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ནས་གཉེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའོ། །དེ་ལྟ་ན་སྐྱེ་བ་བདུན་ཕྲག་དུ་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ནི་གང་ཟག་དུ་མའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། གང་ཟག་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྐྱེ་བ་ལན་བདུན་ལས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འདིར་ཁམས་གསུམ་གྱི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རིམ་གྱིས་སྤོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དང་པོར་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ནས་འབྲིང་གི་ཆེན་པོའི་བར་དུ་སྤངས་པ་ནི་མི་དང་ལྷའི་རིགས་ནས་རིགས་སུ་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་ཆོས་མངོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་བཤད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིར་སྐྱེ་བ་ལན་བདུན་གྱི་བར་ལ་ཅི་རིགས་པར་དེ་རྣམས་སྤངས་ནས་བདུན་གྱི་ཐ་མར་གྱུར་པ་ལ་སྔ་མ་ལྟར་གཉེན་པོ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའོ། །བར་མ་དང་མཆོག་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་དེ་ཉིད་ལ་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོད་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤངས་པ་དང་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པའི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་དབྱེ་བར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དང་པོར་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པར་རྟོགས་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལས་མ་འཕོས་པས་དེ་རྣམས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་དབྱེ་བར་བསྟན་པའོ། །ཡང་གལ་ཏེ་ཚེའི་སྲིད་པ་བདུན་བའམ། ལྔ་པ་ལ་སོགས་པའི་བར་ལ་སྔ་མ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་པའམ་བཞི་པའི་བར་དུ་སྤངས་ནས་དེ་ནས་སྤང་བྱའི་ཉོན
Chinese
名为入流者。此处的殊胜果有三种。权位最低者，若如是获得，则于欲界天人之中，取七次有生，而得涅槃，即自之痛苦至终尽。其义为，最初于如人身之所依上，获得入流果，其后于欲界六天之中，取六次有生，复于最初之所依人身之中受生，于彼所依之上，断除三界修断之一切烦恼，而现证阿罗汉果。如是，于六天之任何一处所依上，最初获得入流，其后从彼处取六次异生，复于最初之处受生，现证如金刚之对治，断除三界修断之一切。若如是，则岂非成多七生耶？无过失，彼乃就多补特伽罗而说，若就一补特伽罗而说，则不取七次以上之生故。于此，就渐次断除三界修断之烦恼而说，最初断除欲界修断之烦恼，从大之大至中之大之间，乃于人及天之族类中受生，如是乃诸法聚论中所说。如是，于此处，于七生之间，随其所应断除彼等，于七之最后者，如前现证对治而得涅槃。中间及最上者，亦应随彼理而了知。若如是，则于彼补特伽罗，一次返照等之断及获得功德圆满之入流差别，岂非不应理耶？无过失，于最初证悟入流之时，未从彼处退转，故彼等乃显示入流之差别。又，若于七有生，或第五等之间，如前断除第三或第四之烦恼之间，其后应断之烦
English
It is called entering the stream. There are three kinds of special fruits here. The lowest power, if obtained in this way, will take seven lifetimes among the gods and humans of the desire realm, and then attain Nirvana, that is, the end of one's own suffering. Its meaning is that, initially, on a basis like a human body, one obtains the fruit of entering the stream, and then takes six lifetimes in the six realms of desire realm gods. Then, one takes birth in the same initial basis of human existence, and on that basis, one abandons all the afflictions to be abandoned by the meditation of the three realms, and manifests the fruit of an Arhat. Similarly, on the basis of any of the six realms of gods, one initially obtains entering the stream, and then takes birth in six other places from there. Then, one manifests a vajra-like antidote from the very first birth, abandoning all that is to be abandoned by the meditation of the three realms. If so, wouldn't it become many seven births? There is no fault, because it is said in terms of many individuals, but if it is said in terms of one individual, then one does not take more than seven births. Here, it is said that the afflictions to be abandoned by the meditation of the three realms are gradually abandoned. Initially, the afflictions to be abandoned by the meditation of the desire realm are abandoned, from the greatest of the great to the middle of the great. It is said in the treatises of Dharma Abhidhamma that one is born from the human and divine lineages. In this way, here, during the seven births, one abandons them as appropriate, and in the last of the seven, one manifests the antidote as before and attains Nirvana. The intermediate and the supreme should also be understood by following the same principle. If so, wouldn't it be unreasonable to distinguish between the abandonment of one reflection and the perfection of the qualities obtained by entering the stream for the same person? There is no fault, because when one initially realizes entering the stream, one does not retreat from that place, so these are shown as the differences of entering the stream. Also, if during the seven lifetimes, or the fifth, etc., one abandons the third or fourth affliction as before, then the afflictions to be abandoned