Tibetan
་བཞི་དང་སྦྱར་རོ། །ཡང་ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ལམ་ཉིད་དང༌། རིགས་པ་དང༌། བསྒྲུབས་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པ་བཞི་དང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པས་ཁམས་དེར་གཏོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་སྔ་མ་ལྟར་རྟོགས་པས་དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །སྐད་ཅིག་གིས་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་འཕགས་པ་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་རྒྱན་ལས་ཇི་སྐད་དུ། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སུ་སོ་སོར་རྟོགས། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཤེས། །འདུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཤེས་དང༌། །འདུས་པ་ལ་ནི་ཀུན་རྟོག་དང༌། །འདུས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཤེས་དང༌། །འགོག་པ་དག་ལས་ཆོས་ཤེས་དང༌། །འགོག་པ་དག་ལ་རྟོགས་པ་དང༌། །འགོག་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཤེས་དང༌། །ལམ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཤེས་པ་དང༌། །ལམ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང༌། །ལམ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཀྱང་བདེན་པ་སོ་སོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་གསུངས་པས་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་བདེན་པ་སོ་སོ་ལ་སོགས་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་པས་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་དབྱེ་སྟེ། དེ་ལ་འདོད་པའི་ཁམས་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་མ་རིག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། བདག་དེ་ཉིད་རྟག་པ་དང་ཚང་པའི་མཐའ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་ལོག་པར་ལྟ་བས་ཏེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་དངོས་སུ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། ལྟ་བ་དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་དང། དེས་སེམས་ཁེངས་པའི་ང་རྒྱལ་དང༌། དེ་དག་ལ་མཆོག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་སྟེ། ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། ལྟ་བ་དམན་པ་དེས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ལོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་མཆོག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བཞི་ནི་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཆགས་ཤིང་མཆོག་ཏུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་ལ་གཞན་གྱི་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ན་དེ་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པའི་ཁོང་ཁྲོ་ནི་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་དབང་གིས་ལོག་པར་ཞུགས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་རྒྱུ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པར་མ་རྟོགས་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང༌། དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང༌། བདག་དེ་ཉིད་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐར་འཛིན་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་དེ་འདྲ་བ་མེད་ཅེས་དངོས་སུ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ལྔ་དང༌། ལྟ་བ་དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང༌། དེ་དག་གིས་སེམས་ཁེངས་པའི་ང་རྒྱལ་དང༌། སྔ་མ་ལྟར་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལྟར་བཞི་ནི་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའོ། །ལོག་པར་ཞུགས་པའི་དབང་གིས་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡིན་པ་ལ། འགོག་པའི་བདེན་པ་ནི་ཕུང་པོ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཙམ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་ཅིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཐར་འཛིན་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བདེན་མོད་ཀྱི་འདིར་འགོག་པ་ནི་ཕུང་པོ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཙམ་གྱི་མེད་པར་དགག་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ། འོན་ཀྱང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་པས་དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང༌། བདག་དེ་ཉིད་རྟག་པ་དང་ཆང་པའི་མཐར་འཛིན་པ་འཐད་དོ། །ཡང་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་མེད་པར་དགག་པ་ཙམ་ལ་འགོག་པར་འདོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། བསྡུ་བ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས་ལྟ་བ་གཉིས་པོ་དེ་དག་འགོག་པ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་མ་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་ལྟ་བ་གཉིས་པོ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ། ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་མ་གསུངས་པ་ཡང༌། དེར་སྡུག་བསྔལ་གྱི
Chinese
将四者结合起来。此外，关于道，在道上证悟法智忍等四者，即在道的真谛上证悟道本身、理、成就、决定出离，应将四种行相依次结合。另一种方式是，在欲界所摄的苦谛上，以无常等四种行相的方式证悟，因此，对于属于该界的苦，通过见而应断的烦恼，生起断除烦恼的无间道，是苦法智忍。断除烦恼后的解脱道，是苦法智。对于上二界所摄的苦谛，如前一样证悟，因此，对于彼等所摄的苦，通过见而应断的烦恼，生起断除烦恼的无间道，是苦类智忍。断除彼等烦恼后的解脱道，是苦类智。同样，对于集，也应将法智忍等其余结合起来，如是宣说。刹那间的差别，如圣者《密集排列庄严经》中所说：“苦之法性知，苦之自性各别知，苦之自性随知。集之诸法知，集之总相知，集之随行知。灭之诸法知，灭之体悟知，灭之随行知。道之法性知，道之各别知，道之随行知。”就像这样所说。此处，见道的智慧刹那，也说是各自真谛的对境，因此，由其所断的烦恼也进入各自的真谛等，因此依靠真谛来区分。其中，在欲界中，对于苦谛，对于无常等、痛苦等自性未证悟的无明，以及对于无常等产生怀疑，以及对于作为果的五取蕴执著为我和我所的坏聚见，以及执著该我为常和断的二边，以及痛苦……
English
Combine the four. Furthermore, regarding the path, the four, such as the forbearance of knowing the Dharma on the path, are the realization on the truth of the path itself, reason, accomplishment, and definite liberation. The four aspects should be combined sequentially. Another way is that on the truth of suffering included in the desire realm, realizing in the manner of the four aspects such as impermanence, therefore, for the suffering belonging to that realm, through seeing, the uninterrupted path that eliminates the afflictions to be abandoned is the forbearance of knowing the Dharma of suffering. The path of liberation after abandoning it is the knowledge of the Dharma of suffering. For the truth of suffering included in the upper two realms, realizing as before, therefore, for the suffering included by them, through seeing, the uninterrupted path that eliminates the afflictions to be abandoned is the forbearance of knowing the subsequent knowledge of suffering. The path of liberation after abandoning those is the subsequent knowledge of suffering. Similarly, for the origin, the remaining ones such as the forbearance of knowing the Dharma should also be combined, as it is said. The distinction in an instant, as the noble "Dense Arrayed Adornment Sutra" says: "Knowing the Dharma nature of suffering, Knowing the self-nature of suffering separately, Knowing the self-nature of suffering accordingly. Knowing the Dharma of the aggregates, Knowing the general characteristics of the aggregates, Knowing the subsequent conduct of the aggregates. Knowing the Dharma of cessation, Knowing the realization of cessation, Knowing the subsequent conduct of cessation. Knowing the Dharma nature of the path, Knowing the distinctness of the path, Knowing the subsequent conduct of the path." It is like what is said. Here, the moments of wisdom of the path of seeing are also said to be the objects of each truth, therefore, the afflictions to be abandoned by it also enter each truth, etc., therefore, they are distinguished based on the truth. Among them, in the desire realm, for the truth of suffering, the ignorance of not realizing the nature of impermanence, etc., suffering, etc., and doubting impermanence, etc., and the view of the destroyed collection of clinging to the five aggregates as the fruit as self and mine, and clinging to that self as the two extremes of permanence and annihilation, and suffering...
Chinese
认为没有痛苦的真理，这是错误的观点。这样，五种方式是直接错误地进入痛苦的真理。对这些观点产生贪恋的欲望，以及由此产生的骄傲自满，并将这些观点视为至高无上和最重要的等等，即执着于观点，以及被低劣观点完全占据的错误戒律和苦行，也视为至高无上和最重要的等等。这样，四种方式是错误地进入了错误。因此，当指责那些贪恋和视为至高无上的事物时，对那件事感到极度痛苦的愤怒，是由于错误进入而导致的错误进入。同样，对于作为起源的真理，对于作为原因的五蕴，不理解原因和起源等等，以及怀疑，以及执着于其为自我和自我所拥有，以及执着于自我本身为常恒和断灭的极端，以及直接错误地认为没有这样的起源的真理，这五种方式，以及对这些观点的贪恋，以及由此产生的骄傲自满，以及像之前一样将它们视为至高无上，这两种方式，这样，四种方式是错误地进入了错误。由于错误进入而导致的错误进入，也应该像之前一样理解。同样，也应该应用于止息和道路的真理。如果说，坏聚见是将五蕴执着为自我和自我所拥有，而止息的真理仅仅是五蕴的寂灭，因此对它来说，错误进入是不合理的，并且因此执着于极端也是不合理的。如果是这样，那是真实的，但在这里，止息仅仅是否定五蕴的寂灭是不合理的，然而，因为它是远离污垢的心之状态，所以执着于它为自我和自我所拥有，以及执着于自我本身为常恒和断灭的极端是合理的。此外，一些声闻部派认为仅仅是否定就是止息，因此，在《摄类分别决定》中，没有说这两种观点对止息是错误进入。另外，在那本书中，也没有说这两种观点对痛苦和起源的真理是错误进入，因为在那里，对于痛苦的
English
To wrongly view that there is no truth of suffering. Thus, the five aspects are directly entering wrongly into the truth of suffering. The desire to be attached to those views, and the pride that fills the mind with them, and to regard them as supreme and principal, etc., that is, to cling to views, and to regard the wrong discipline and asceticism that are completely seized by inferior views as supreme and principal, etc. Thus, the four aspects are wrongly entering into wrong. Thus, when blaming others for what is cherished and held supreme, the anger that torments one with complete suffering is wrongly entering due to the power of wrongly entering. Similarly, with regard to the truth of the origin, not understanding the five aggregates that have become the cause as cause and origin, etc., and doubting, and clinging to them as self and belonging to self, and clinging to the self itself as eternal and nihilistic extremes, and directly entering wrongly by saying that there is no such truth of origin, these five aspects, and attachment to those views, and the pride that fills the mind with them, and the two aspects of regarding them as supreme as before, thus, the four aspects are wrongly entering into wrong. Wrongly entering due to the power of wrongly entering should also be understood as before. Similarly, it should also be applied to the truths of cessation and path. If it is said that the view of the perishable collection is clinging to the five aggregates as self and belonging to self, but the truth of cessation is merely the pacification of the five aggregates, therefore it is not reasonable to wrongly enter into it, and it is also not reasonable to cling to extremes by that very fact. If that is so, it is true, but here, it is not reasonable to negate cessation as merely the pacification of the five aggregates, however, since it is a state of mind free from defilements, it is reasonable to cling to it as self and belonging to self, and to cling to the self itself as eternal and nihilistic extremes. Furthermore, some Hearer schools consider mere negation as cessation, therefore, in the Compendium of Determinations, these two views are not said to be wrongly entering into cessation. Moreover, in that very text, these two views are not said to be wrongly entering into the truths of suffering and origin, because there, with regard to suffering,