Tibetan
ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུ་མཆོག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དྲིས་པ་ལ་ཁྱོད་གང་ལ་ལྟོས་ཏེ་འདྲི་ཞེས་སླར་ཕ་རལ་དྲིས་ནས་ཅི་རིགས་པར་ལུང་སྟོན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཅང་མི་སྨྲ་བར་བཞག་པས་ལུང་བསྟན་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་ཁ་ཅིག་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཅི་དགེ་བ་ཞིག་གམ་འོན་ཏེ་མི་དགེ་བ་ཞིག་ཅེས་འདྲི་བ་དང༌། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མདོག་དཀར་བ་ཞིག་གམ་འོན་ཏེ་གནག་པ་ཞིག་ཅེས་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་བཞག་པས་ལུང་བསྟན་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་འགྲེལ་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཞན་ཡང་རྒྱ་ཆེར་ནི་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་དང༌། འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཅི་ཡང་མི་སྨྲ་བར་བཞག་པས་ལུང་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞིང༌། གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་ན་སྔར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་རེ་ཞིག་ལ་བཞག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་འདྲ་བའི་དྲི་བ་ལ་མི་སྨྲ་བར་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་ཅེས་དེ་འདྲ་བའི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་ཅང་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་ལུང་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་ལི་ཙྪ་བཱི་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པ་ལ་འཕགས་པ་འཇམ་ དཔལ་གྱིས་རིགས་ཀྱི་བུ་བདག་ཅག་གིས་ནི་རང་རང་གི་རྟོགས་པ་བརྗོད་ཟིན་གྱིས། ཁྱེད་ཀྱང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་བསྟན་པ་ལ་སྤོབས་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་དྲིས་པ་དང༌། དགེ་བསྙེན་ཆེན་པོས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྒྲའི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཤིང༌། གཞན་ལ་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་བཞུགས་པ་དང༌། འཇམ་དཔལ་གྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ནས་རིགས་ཀྱི་བུ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་སྟོན་པར་འགྱུར་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་བཞག་པ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་མེད་པའོ། །གཞན་ཡང་གང་དག་རྣམ་པར་བརྩད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དྲི་བ་ལ། དེ་ལྟ་ན་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལན་འདེབས་པ་ཡང་མགོ་གཅིག་ཏུ་ལུང་བསྟན་པའོ། །འདིར་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་སྨྲ་བ་གང་ཞེ་ན། ཡོད་དང་མེད་ལས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བློ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞིགས་ན་ཡང༌། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གཞན་གྱིས་འདོད་པ་དངོས་པོའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་བློས་གཞིགས་ན་དངོས་པོར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་མེད་ཅིང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མེད་ཅེས་པས་ཏེ། མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཚན་མའི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་ཅེས་པའོ། །དེ་ནས་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པའི་ལམ་དང༌། གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་རྒྱས་པར་སྟོན་ཏེ། འདི་ཡང༌། བཅིངས་པ་སུ་ལགས་གང་གིས་དགྲོལ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྲིད་གསུམ་ཆོམས་གནས་པ་དེ་སུ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དྲིས་པའི་ལན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འགྲོ་བ་ནི་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་རོ། །རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པའོ། །ཐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་རྣམས་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་མངོན་པར་རྟོགས་པས་ཀྱང་རང་དང་གཞན་གྱི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འགྲོ་བ་ལ་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་ བུ་ལ་གནས་པ་ནི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་ལས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་པ་མན་ཆོད་ནི་འབྲས་བུ་དེ་ལ་ཞུགས་པའོ། །ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པ་བཞི་དང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་དང༌། རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་འགོག་པ་དང༌། ཞི་བ་དང༌། གྱ་ནོམ་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ
Chinese
有些人这样问：菩萨的十地是最高的吗？或者不是，等等。当被问到时，反问对方：你是根据什么来问的？然后根据情况给予预言。像这样，保持沉默也是一种预言，例如，有些人问：我所说的“我”这个东西，是善的还是不善的？或者问：寡妇的儿子是白色的还是黑色的？对于这些问题，保持沉默也是一种预言。就像《圣佛地经》的解释中所说的那样。此外，更广泛的内容可以从《瑜伽行地论》和《圣般若波罗蜜多经》的解释等文献中了解。 如果什么都不说也算是预言，那怎么可能呢？而且，如果是那样的话，之前所说的“在任何情况下都应该保持沉默”是不合理的，因为这只是一种暂时的沉默，针对某些特定的人。如果这样说，那没有问题。对于这样的问题，保持沉默本身就意味着基础没有成立，因此不会进行特殊的分析。因为会意识到这样的法没有成立，所以沉默本身就变成了预言。就像《圣·离车毘·无垢称经》中，圣文殊菩萨问离车毘：种姓之子，我们已经各自陈述了自己的证悟，你也请勇敢地展示不二之法的门径。大护法居士意识到真如的意义是无法用语言表达的，为了向他人展示，他保持了沉默。文殊菩萨也同样意识到了这一点，并说：种姓之子，好啊，好啊！等等。像这样，保持沉默本身就能表达意义，因此与“不是在任何情况下都应该展示，也没有沉默”的说法并不矛盾。 此外，对于那些以辩论的方式提问的人，回答说：如果是那样的话，你自己的宗派也会变成那样吗？这也是一种笼统的预言。这里外道所说的是什么呢？就是“从有和无”等等。即使用心去分别观察。
English
Some ask, "Are the ten bhūmis of a Bodhisattva supreme? Or not?" When asked such questions, one might counter-question, "According to what are you asking?" and then give a prophecy accordingly. Similarly, remaining silent is also a form of prophecy, such as when someone asks, "Is the thing called 'I' virtuous or non-virtuous?" Or, "Is the son of a widow white or black?" To such questions, remaining silent is a prophecy. This is as stated in the commentary on the *Holy Buddha-bhūmi Sutra*. Furthermore, one should learn more extensively from texts such as the *Yogācārabhūmi-śāstra* and the commentaries on the *Holy Prajñāpāramitā Sutras*. If not saying anything at all counts as prophecy, how is that possible? Moreover, if that is the case, then the previous statement that "one should remain silent in all circumstances" is unreasonable, since it is only a temporary silence for certain individuals. If one argues thus, there is no fault. For such questions, remaining silent itself implies that the basis is not established, and therefore no special analysis applies. Because one realizes that such a dharma is not established, silence itself becomes a prophecy. As it is said in the *Holy Vimalakīrti Sutra*, the noble Mañjuśrī asked the Licchavi Vimalakīrti, "Son of good family, we have each stated our own realizations. Please be brave and show the gateway to the non-dual dharma." The great lay disciple realized that the meaning of suchness is inexpressible in words, and in order to show it to others, he remained silent. Mañjuśrī also realized this and said, "Son of good family, excellent, excellent!" and so forth. In this way, remaining silent itself can express meaning, and therefore it does not contradict the statement that "one should not show in all circumstances, and there is no silence." Furthermore, to those who ask in a way that is argumentative, answering, "If that is the case, would your own tenets also become like that?" is also a general prophecy. What is the statement of the heretics here? It is "from existence and non-existence," and so forth. Even if one analyzes with the mind.
Chinese
以了知等遮止他人所欲之事物的一切方面，如实分别以智慧观察，则无实有成立之自性真谛，亦无自性，即是说，亦无于无等法中妄加增益之相之自性。然后又以菩提萨埵等开显清净如来藏之方便道，及安住于暂时果位之补特伽罗之差别，此亦应与“谁缚？谁解？”等，及“三有何处住？”等提问之答复相连。行者乃补特伽罗之差别。入流乃安住于彼之果位。方便之体性乃获得彼等之方便，或依彼而现证大乘之方便之体性。以现证彼亦能清净自他二障等。如欲受用行者乃是自在支配有情。安住于入流之果位，乃就圣者声闻而言，乃是见道所摄之十六刹那智慧相续生起，一切圆满之位，十五刹那以下乃是趣入彼果。十六刹那智慧即是于苦法智忍，苦法智，苦类智忍，苦类智，于苦谛现证无常，苦，空，无我，四相依次相配。如是于集法智忍等四者，于集谛现证因，集，生，缘，四相依次相配。如是于灭法智忍等四者，于灭谛现证灭，静，妙，离，
English
By means of understanding and so forth, all aspects of things desired by others are prevented. If one examines with wisdom, discriminating as it is, there is no true nature of things that is established as real, and there is no essence either. That is to say, there is also no nature of characteristics that are falsely imputed to phenomena such as non-existence. Then, again, by means of "Bodhisattva" and so forth, the path that purifies the essence of the Thus-Gone One is revealed, as well as the distinctions of individuals who abide in the temporary result. This should also be connected to the answers to questions such as "Who is bound? Who is liberated?" and "Where do the three realms reside?" The "goer" is the distinction of the individual. "Stream-enterer" is abiding in its result. The characteristic of means is the means by which those themselves are obtained, or the characteristic of the means by which the Great Vehicle is manifestly realized by relying on that. By manifestly realizing that, one also purifies the two obscurations of oneself and others, and so forth. To enjoy the "goer" as desired is to have dominion over sentient beings. Abiding in the result of stream-enterer is in terms of the noble Hearers, and it is the state of complete perfection from the continuous arising of the sixteen moments of wisdom included in the path of seeing. The fifteen moments and below are entering into that result. The sixteen moments of wisdom are also the forbearance of the knowledge of phenomena in suffering, the knowledge of phenomena in suffering, the forbearance of the subsequent knowledge in suffering, and the subsequent knowledge in suffering. In the truth of suffering, one manifestly realizes impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. The four aspects are applied in order. Similarly, the four aspects, such as the forbearance of the knowledge of phenomena in origination, are applied in order to the truth of origination: cause, origination, arising, and condition. Similarly, the four, such as the forbearance of the knowledge of phenomena in cessation, realize cessation, peace, excellence, and definite emergence in the truth of cessation.