Tibetan
བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བློ་གྲོས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་དག་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་ གནས་སྐབས་སམ། ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་འཐད་ཅེས་པའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། འགྲོ་བའི་ཆོས་ཀུན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །མེ་ཡི་བུད་ཤིང་ཡིན་པར་འདོད། །དེ་དག་ཇི་བཞིན་རྣམ་འབྱེད་པའི། །མེ་ཡིས་བསྲེགས་ནས་ཉེར་ཞིར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་ཤིང་གཉིས་དྲུད་པ་ལས་མེ་བྱུང་ནས་ཤིང་དེ་ཉིད་སྲེག་པ་ལྟར། གཉེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་རེ་ཞིག་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་བྱུང་ནས་དེས་མཚན་མའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ཤིང་མི་དམིགས་པས་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྒྱུན་ལྡོག་པའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སྔོན་རོལ་གྱི་གཉེན་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེས་མཚན་མའི་བུད་ཤིང་བསྲེགས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་གཞན་འབྱུང་བ་མེད་པའོ། །བསྟན་བཅོས་དག་ལས་ཀྱང༌། །གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡིས་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་དང་ལྡན་པར་ཡོད་ན་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེས་རང་ངམ་གཞན་གང་ཡང་མ་རིག་པའི་ཤེས་པ་ནི་མི་འཐད་ལ། །དེ་དག་རིག་པར་ཁས་ལེན་ཏེ། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། ཞིང་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་སྣང་བའི་ཡུལ་དེ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོར་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་བློ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་དེར་འགྱུར་དུའོ་ཞེས་ཏེ། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཁས་མི་ལེན་ལ། མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རིག་པར་བྱ་བ་རང་གི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པར་མེད་བཞིན་དུ་རིག་ཅིང་སྣང་བས་ཅིའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བརྟགས་པ་སྔ་ མ་ཉིད་མཚུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་
Chinese
是故。因此，那些颠倒错乱的智慧，圣者们的智慧会在成佛的 状态，或无余涅槃的境界中消失。其原因在于，金刚喻定证悟了有和无等一切相的法皆为空性，因为所知的对境在真实的世俗中也不存在，所以了知它的智慧是不合理的。如是说：流转的诸法都是名识的，被认为是火的薪柴。如实辨别它们的，被火焚烧后趋于寂灭。如是说之故。譬如，两木相磨而生火，焚烧木头一样。从对治金刚喻定中，暂时生起法身的智慧之火，焚烧一切相的法，因为不可得，所以缘它的智慧本身也断绝了。另一种情况是，依靠金刚喻定之前的对治力，以金刚喻定所摄的智慧之火焚烧相的薪柴后，之后不会产生其他的智慧之流。经论中也说：何时事物和非事物，不为心识所现前，彼时没有其他相，无所缘而寂灭。如是说。此外，如果佛陀的智慧具有相续，那么它本身就会变成具有错乱。如此，以它自己或他人，任何未知的知识是不合理的。如果承认了知它们，如果承认后得智是色身和刹土的显现，那么显现的对境那些外境并不存在，却显现的缘故，为什么不会变成错乱的心识呢？如果说会变成过失，所以不承认后得智，而只是安住于自证的等持智，那么即使那样，所知的自性在胜义中并不存在，却了知和显现，为什么不会变成错乱呢？与之前的观察相同。因此，佛陀的智慧是不合理的，如果这样说，这不合道理，那
English
Therefore, those with inverted wisdom, the wisdom of the noble ones, will cease in the state of Buddhahood or in the realm of nirvana without remainder. The reason for this is that the Vajra-like Samadhi realizes that all phenomena of characteristics such as existence and non-existence are emptiness, because the object to be known does not exist even in the true conventional truth, so the wisdom that knows it is unreasonable. It is said: All phenomena of wandering are of name and consciousness, and are considered to be the firewood of fire. Those who truly distinguish them are burned by fire and tend to be extinguished. It is said so. For example, just as fire is produced from rubbing two pieces of wood and burns the wood itself, from the antidote Vajra-like Samadhi, the fire of the wisdom of the Dharmakaya temporarily arises, burning all phenomena of characteristics, and because it is unattainable, the wisdom that cognizes it also ceases. In another case, relying on the antidote before the Vajra-like Samadhi, the fire of wisdom gathered by the Vajra-like Samadhi burns the firewood of characteristics, and after that, no other stream of wisdom arises. It is also said in the scriptures: When things and non-things are not present before the mind, then there is no other aspect, and it is completely pacified without an object of focus. It is said so. Furthermore, if the wisdom of the Buddha has a continuum, then it itself will become confused. Thus, it is unreasonable for it to be a knowledge that does not know itself or others. If they admit to knowing them, if they admit that the subsequent wisdom is the appearance of the Rupakaya and the Buddha-field, then why would it not become a confused mind, since those objects of appearance do not exist as external objects, but appear? If it is said that it will become a fault, so they do not admit the subsequent wisdom, but only abide in the Samadhi of self-awareness, then even so, why would it not become confused, since the nature of what is to be known does not exist in the ultimate truth, but is known and appears? It is the same as the previous examination. Therefore, the wisdom of the Buddha is unreasonable, if it is said so, this is not reasonable, that
Tibetan
ལྟ་ན་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཡེ་ཤེས་དེའི་དོན་དམིགས་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ལ་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ནས་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མཚན་མའི་ཆོས་དེ་རྣམས་མེད་མོད་ཀྱི། མཚན་མ་མེད་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ། རིག་པ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་དོན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་པས་དེ་ཉིད་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཅིག་ཤེས་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་དངོས་པོར་མེད་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་སུ་སྦྱོར་བ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་འདི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་མེད་ཅིང་སེམས་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་བདེན་པའི་དངོས་པོའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྣང་ཞིང་རྟོགས་པས་ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ལུགས་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཞེས་བསམ་པའོ། །འདིར་གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དེ་དག་ཙམ་གཏན་ཚིགས་སུ་འགོད་ན་ཡང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་རང་གི་བདག་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ། དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་ཡོད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་སུ་སྦྱོར་ན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། དོན་དམ་པ་མེད་པར་ཤེས་ཤིང་མྱོང་བ་ཙམ་མ་འགགས་པ་རིག་པ་དང་སྟོང་བ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་སྣང་ཞིང་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་སུ་འགོད་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་འདི་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ལུགས་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ལ། འཁྲུལ་པ་ལས་བཟློག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་དེ་ལྟར་སྣང་ཞིང་རིག་པ་ཙམ་དུ་གཏན་ཚིགས་སུ་གཏོང་ན་ཡང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའོ། །གཞན་ཡང་འདི་སྐད་སྨྲ་བ་ནི་མདོ་སྔ་ དང་རྒྱུད་སྡེ་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བར་སྣང་ངོ༌། །དེ་དག་ཇི་བཞིན་རྣམ་འབྱེད་པའི། །མེ་ཡིས་བསྲེགས་ནས་ཉེར་ཞིར་འདོད། །ཅེས་པའི་དོན་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་མཚན་མ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དོན་ལ་བཞེད་པར་གསལ་བ་ཉིད་པས་ཁུངས་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་གདུལ་བྱའི
Chinese
以见道所摄持的等持之智慧，也因了悟有无等一切法之相皆为空性之故，彼智慧之义，所缘之法相，于世俗中亦无有之故。缘彼等之智慧，于彼时即会断绝。假设彼等法相虽无，然无相乃各自以自性而可认知者，认知与空性双融之义安住于世俗中，故认知彼之智慧不应断绝，若如是言。则与了知后时之境相同之故。又，于后得之智慧，显现色身等之外境事物本无，却显现为外境事物之故，若作为理由，则此理由不成。若问：如何显现耶？外境事物本无，唯是心性如是显现。彼亦显现及了悟为真实事物之空性，故知晓所知如是之体性而显现，如何会错乱耶？作如是思惟。于此，假设仅以显现色等作为理由，亦不成遍。如是，智慧自性于胜义中本无，反之，以显现为有之故，若作为理由，则不成。仅是了知及体验胜义中无有，然不间断，显现及知晓为认知与空性双融之自性之故，若作为理由，则此理由相违。于所知如是之体性而显现，以周遍与错乱相违之法之故。总的来说，仅以如是显现及认知作为理由，亦不成遍。此外，如是说者，似与旧经
English
The wisdom of equipoise, which is encompassed by the path of seeing, also realizes that all characteristics of phenomena, such as existence and non-existence, are emptiness. Therefore, the meaning of that wisdom, the characteristics of the objects to be focused on, do not exist even in conventional truth. Because of this, the wisdom that focuses on them will cease from that very moment. If it is said that although those characteristic phenomena do not exist, the absence of characteristics is to be known individually by oneself, and that the meaning of the union of knowledge and emptiness abides in conventional truth, therefore it is not reasonable for the wisdom of knowing that to cease, then this is the same as knowing a later state. Furthermore, in the wisdom of subsequent attainment, the appearance of the form body and so on, although there are no external objects, it appears as external objects, so if you apply it as a reason, then this reason will become unestablished. If you ask, how does it appear? There are no external objects, and the mind itself appears as such. It also appears and realizes as the emptiness of true objects, so how can it be mistaken when it appears according to how things are known? Think like this. Here, if you only put the appearance of form and so on as a reason, then the pervasion will not be established. Similarly, the self-nature of wisdom does not exist in the ultimate sense, but conversely, if you apply it as a reason because it appears to exist, then it will not be established. Only knowing and experiencing that there is nothing in the ultimate sense, but without interruption, it appears and knows as the nature of the union of knowledge and emptiness, so if you put it as a reason, then this reason will be contradictory. It appears in accordance with how things are known, because it is pervaded by the dharma that contradicts delusion. In general, even if you only give such appearance and cognition as a reason, the pervasion will not be established. Furthermore, saying this seems to contradict the old sutras.