Tibetan
འི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་བ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འཐད་ཅེས་སྟོན་པའོ། །བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་པར་རྟོགས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་འཐད་པའོ། །བརྟགས་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ཁོ་ན་ནི་སྐྱེ་ཞིང་འགགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་གཞག་པ་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མི་འཐད་ཅེས་པའོ། །ཡང་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་འབྲེལ་བ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ནི་བཟློག་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ལྟར་བྱིས་པའི་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཉིད་བཟློག་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི། བག་ཆགས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པའི་སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་གི་བདེན་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་མེད་ཅེས་པའོ། །རྐྱེན་རྣམས་དང་ནི་གང་དག་ཀྱང༌། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གསུམ་ནི་རྐྱེན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། ཡུལ་དང་དུས་དང་སྦྱར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡང་མེད་ཅིང༌། ཡུལ་གང་དག་དང་འབྲེལ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དུས་གང་གི་ཚེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །སྤྱོད་པ་ནི་སྣང་བ་དང་ བཅས་པ་བློའི་ཡུལ་ཏེ། བློའི་ངོན་དེ་ལྟར་སྣང་ཞེས་པའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་བས། །ཡི་གེ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་གསུངས། །ཞེས་པ་འམ། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་གང་གིས་སྐྱེད། །ཅེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་སྣང་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་ཚིག་དང༌། ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་ཏེ། ཞུ་བའི་སྐབས་སུ་ཚིག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཐ་དད་པའི་བྱེ་བྲག་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པ་གང་གིས་ཞེས་པ་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའི་སྙིང་པོ་ནི་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་རྟོགས་པས་བདག་དང་གཞན་རྣམས་རྗོད་པ་དང༌། བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་གོམས་པས་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ནས། གཞན་ལ་ཡང་དེ་འདྲ་བའི་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །དོན་གཉིས་ཞེས་པ་ནི་དགག་བྱ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་བཅོ་བརྒྱད་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཐ་དད་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ནི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོའི་མཚན་མ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་
Chinese
因此，外境的产生甚至也不符合真实的世俗，这是要说明的。因为考察的缘故而产生分别，是指认识所认识的缘起仅在世俗中是合理的。只有考察的因缘才会生起和灭亡，这是说，从胜义谛的角度安立因缘生灭是考察，否则是不合理的。此外，与世间相关的产生，转变为心之自性的世俗，不是要遣除的，如同先前一样，要遣除的是孩童的分别所考察的。为了详细地阐述这一点，从“习气等”开始，被习气染污的心本身显现为各种各样，但真实的实有并不成立。从“因缘等”开始的三句经文，是与因缘的自性，处所和时间相结合的。意思是说，自性什么也没有，与任何处所也没有关联，在任何时间也不存在。行相是与显现一起的心的对境，心的现分是那样显现的。然后，从“世尊”等开始问：“没有文字是如何宣说的？”或者问：“以何种言语产生？”回答说，能显现缘起差别的因的差别是语言，语言所要表达的自性即是真如。在请问的时候，“以何种方式能够彻底领悟语言分别的体性的本质差别？”意思是说，作为能表达的语言，显现为分别，是分别的体性，而它的本质是真如的差别。像这样，通过领悟，我和他人就能通达语言和所表达的意义的空性法性，并且通过串习，迅速成佛，也会为他人宣说同样的法。所谓“二义”，是指观待所要否定的二者而进行安立，比如十八空性。不同的差别是指与他者不共有的。其中，体性的词语是指具有体性的事物的特征，比如色和声。
English
Therefore, the arising of external objects is not even in accordance with the true conventional, which is to be explained. Because of investigation, conceptualization arises, which means that the interdependence of what is known is only reasonable in the conventional. Only the investigated causes arise and cease, which means that from the perspective of the ultimate truth, the establishment of arising and ceasing by causes is investigation, otherwise it is unreasonable. Furthermore, the arising related to the world, which is transformed into the nature of mind, the conventional, is not to be eliminated, just as before, what is to be eliminated is what is investigated by the conceptualization of children. In order to explain this in detail, starting from "habits, etc.," the mind itself, defiled by habits, appears in various ways, but the true reality is not established. The three verses starting from "causes, etc." are combined with the nature of causes, place, and time. It means that there is no self-nature at all, there is no connection with any place, and it does not exist at any time. The behavior is the object of the mind together with the appearance, and the appearance of the mind is how it appears. Then, starting from "Bhagavan, etc.," he asked, "How did you preach without letters?" Or he asked, "What kind of expression gives rise?" He replied that the difference of the cause that manifests the difference of dependent arising is language, and the nature to be expressed by language is suchness. At the time of asking, "In what way can one thoroughly understand the essential difference of the nature of linguistic distinctions?" It means that as the language that can express, it appears as distinction, which is the nature of distinction, and its essence is the difference of suchness. In this way, through understanding, I and others can understand the emptiness of language and the meaning to be expressed, and through familiarity, we will quickly become Buddhas and will also preach the same Dharma to others. The so-called "two meanings" refers to the establishment in relation to the two to be negated, such as the eighteen emptinesses. The different difference is what is not common with others. Among them, the word of nature refers to the characteristics of things that have nature, such as form and sound.