Chinese
是不合理的。所说的产生的原因也是原因的原因，所以只是假名为原因，而不是原因的实体。另外，对于那些被其他时间间隔开的事情，说“因为有这个，所以产生这个”，“因为这个产生，所以这个也产生”的缘起之义是不合理的。因为“这个”是指近处显而易见的事物。因此，对于那样的事物，只能说是“那个灭了之后，这个产生”。另外，从初禅未退失而转生到初禅的业，就是禅定的那个地方，因为业没有穷尽。就像在欲界中，转生为人的福德之业没有穷尽，寿命 खत्म हो गया，然后从那里转生，转生为人的业，就是之前的那个业一样。另外，通过禅定依靠那个，对下界进行粗略的修习，以及对那个进行寂静的修习也没有损害，因为从那里退失而转生到下界是可能的，所以必须那样转变，因此才那样修习。还有，从二禅转生到初禅时，构成那个身体的是之前的旧业，也应该知道那也是不合理的。如果说，即使业已灭尽，但由此熏染的习气，从一个传递到另一个，存在于阿赖耶识中，没有灭尽，并且紧接着从那里构成那样的身体，那么，那样的话，那个完全引发的无明，在之前的状态中也是不合理的，只是理解了意义而已。那些是从没有差别中，孩子们所分别的，意思是说，外和内的那些法，在世俗中，心是一体的，而在胜义中是空
English
is unreasonable. The stated cause of production is also the cause of a cause, so it is merely labeled as a cause, but it is not the actual cause. Furthermore, for those things that are interrupted by other times, it is unreasonable to say that "because this exists, this arises," and "because this is produced, this also arises" in the sense of dependent origination. This is because "this" refers to something that is near and obvious. Therefore, for such things, it can only be said that "after that ceases, this arises." Furthermore, the karma of being born in the first dhyana without falling from the first dhyana is the same as the place of dhyana, because the karma has not been exhausted. Just as in the desire realm, the merit karma of being born as a human being is not exhausted, and after life is exhausted, one transmigrates from there and is born as a human being, the karma is the same as the previous karma. Furthermore, there is no harm in relying on that through dhyana to roughly cultivate the lower realm, and to cultivate tranquility in that, because it is possible to fall from there and be born in the lower realm, so it is necessary to transform in that way, and therefore one cultivates in that way. Also, when being born in the first dhyana from the second dhyana, it should be understood that it is also unreasonable to say that the old karma of the past is what constitutes that body. If it is said that even if the karma has ceased, the habitual tendencies that are imbued by it, passing from one to another, exist in the alaya-consciousness and have not ceased, and that immediately from there such a body is constituted, then, in that case, the ignorance that completely arouses that is also unreasonable in the previous state, and only the meaning is understood. Those are what children distinguish from non-differentiation, meaning that those outer and inner dharmas are one in mind in conventional truth, and empty in ultimate truth.
Tibetan
ར་སྣང་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྟེ། ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དང་བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་དོན་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་ནི་སྔར་བསྟན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་མཚན་ཉིད་གྲུབ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་མཚོན་བྱའི་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའོ། །དེ་ཡང་མཚན་ཉིད་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་མཚོན་བྱའི་ཐ་སྙད་རྣམས་པར་འཇོག་པ་སྟེ། ཚ་ཞིང་སྲེག་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མེར་ཐ་སྙད་དུ་བྱར་རུང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་དབང་བར་གཏོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྟེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུས་རང་དབང་ཐོབ་པའི་ཡུལ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་བྱེད་པ་སྟེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡུལ་ཁམས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །སྣང་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའམ་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་སྐྱེས་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་སྣང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དང་ལུས་ངག་གི་བརྡ་དང༌། མར་མེ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བས་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ། །སྔར་བསྟན་པའི་སྣང་ཞིང་དམིགས་པ་ནི་བློའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། འདིར་སྣང་བ་འམ་གསལ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཆོས་སུ་ཞེན་པར་བྱས་པའོ། །ལྟོས་པའི་རྒྱུ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེད་པ་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པའི་འགལ་བས་བསྡུས་པ་སྟེ་ཇི་ལྟར་གཉེན་པོས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་ཆོས་སྤངས་ནས་དེ་དག་ལྡོག་པའི་དུས་ན་གཉེན་པོ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཤེས་པའི་རྒྱུན་གྱི་བྱ་བ་མི་འཆད་པར་བྱེད་པའོ། །གཞན་ཡང་སྤྱིར་ འདུས་བྱས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་བྱ་བ་མི་འཆད་པ་སྟེ། རིགས་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་འགགས་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་དུ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེད་པའི་རིགས་མི་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་དཔལ་གྱིས། འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེད་པའི་སྔོན་གྱི་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འདི་དག་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་རྣམས་གཞན་གྱི་དབང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་གཞག་པ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏེ། འདིར་དུས་མཉམ་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པར་ཡང་སྔར་བསྟན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཡང་མི་འཐད་པར་བསྟན་ཅིང༌། གཞན་ཡང་རིམ་གྱིས་འ
Chinese
是为使显现而缘的行相，即是识显现为境之相的因缘等。此处缘的缘和自主缘的意义如何，之前已经阐述。自性之因，是指自性成立之后，立即能使表示之名安立的，与自性相关的。也就是，从自性作为标志而安立表示之名，比如因为热且能烧，所以这个可以被称作火。作者之因，是指属于自在的行相，比如转轮王，这是说有心识的人，对于获得自在的境，能随其所欲而行，如同转轮王自在地统治国土一样。显现之因，是指对已产生的可分别或可观察之物的自性，能作显现之行相，比如以理由和身语的表示，以及灯等的光明，能使意义明显。之前所说的显现和缘是智慧的自性，而此处的显现或明亮，则是执着为境之法。待因，是指产生不共之差别，由不俱生的相违所摄持，比如如同对治道之所断法断除之后，在那些对治法退转之时，为了生起对治无分别之智慧，使识的相续之行相不间断。另外，一般而言，有为法的相续之行相是不间断的，即使某些同类的事物灭亡，但在其境中，由它们自身所生的异类事物，一个又一个地产生，相续不断。此处，学诚法师耶谢贝（梵文：Jñānaśrī）说：“生起之因，是生起内外诸法的往昔之业。”这些等等，说明那些都是他者的力量，如同幻术一般，而将之安立为真实的事物，只是孩童们的遍计而已。此处，同时存在的事物，其因果关系不合理，之前也已阐述。同样，次第产生也是不合理的，也已阐述。
English
It is the function of focusing in order to make manifest, that is, the causes and conditions by which consciousness appears as the aspect of an object. Here, the meaning of the condition of focusing and the condition of ownership has been explained before. The cause of characteristic is related to the characteristic that immediately after the establishment of the characteristic, it makes the term to be expressed established. That is, from the characteristic being set as a sign, the terms to be expressed are established, such as saying that because it is hot and burns, this can be called fire. The cause of the agent is doing the work that belongs to power, like a wheel-turning king, which means that a sentient being does as he pleases with the object he has obtained freedom over, just as a wheel-turning king exercises power over the country. The cause of manifestation is that the nature of the object to be distinguished or examined, which has already arisen, performs the function of manifestation, such as the light of reason and the expression of body and speech, and the light of lamps, etc., makes the meaning clear. The previously explained appearance and focus are the nature of intelligence, but here appearance or clarity is clung to as the dharma of the object. The dependent cause is that which produces dissimilar differences and is encompassed by non-coexisting contradictions, such as when an antidote abandons the dharma to be abandoned on the path, and when those antidotes revert, in order to generate the non-conceptual wisdom of the antidote, the activity of the stream of consciousness is not interrupted. Furthermore, in general, the activity of the continuum of conditioned phenomena is uninterrupted, even if some similar things cease, in their realm, different things of different kinds are produced one after another by themselves, and the continuum is uninterrupted. Here, the teacher Yeshe Pal (Sanskrit: Jñānaśrī) says, "The cause of arising is the previous karma that gives rise to external and internal dharmas." These and so on show that they are all like illusions of other powers, but to establish them as real things is only the imputation of children. Here, it has also been explained before that the characteristic of cause and effect is not appropriate for things that exist at the same time. Similarly, it has also been shown that sequential occurrence is not appropriate.
Tibetan
བྱུང་བའི་ཕྱོགས་ལ་རྒྱུར་ཐ་སྙད་གདགས་པའི་དོན་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པ་ལས་འབྲས་བུ་མ་སྐྱེས་བའི་དུས་ན་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་མི་འཐད་པས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱང་གང་ལས་འབྱུང་ཞེས་པའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བུ་མ་སྐྱེས་པར་ཕའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་མི་འཐད་ལ། དེ་མ་གྲུབ་ན་བུ་ཉིད་ཀྱང་འབྱུང་བ་མི་འཐད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ནི་རྟོག་གི་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་ཅེས་པའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས་རྐྱེན་བཞིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་གཞན་དབང་ལ་དགོངས་ནས་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སྐྲག་པ་སྤང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རིགས་མཐུན་པའི་ས་བོན་དུ་གྱུར་བ་འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་རང་སྣང་བའི་ཡན་ལག་དང༌། སྐྱེད་བར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ་འདིར་མཚན་ཉིད་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་འཇོག་པའོ་ཞེས་བྱེད་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྦྱར་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དེ། རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་ པར་འདུག་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཆར་རྒྱུད་གཅིག་གིས་བསྡུས་ཤིང་བར་དུ་མ་ཆོད་པ་དང༌། སྔ་མ་འགགས་པས་གོ་ཕྱི་ནས་ཕྱི་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ནས་དེའི་ལས་ཀྱང་གོ་འབྱེད་པ་དང༌། རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེད་པ་སྟེ། རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་རྐྱེན་གསུམ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་ཤེས་དོན་ལ་འཛིན་ནུས་སུ་སྐྱེད་པའོ། །རིམ་གྱིས་འཇུག་བས་མི་སྐྱེད་ཅེས་པ་ནི་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་ཤིང་གསུང་རབ་དག་ལས་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དོན་དམ་པ་མི་འཐད་ཅེས་པའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གཏོགས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་དངོས་པོ་ཡང་དག་པར་གཞག་པ་ཡང༌། བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་མི་སྐྱེ་ལ། སེམས་སྣང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཕྱི་རོལ་མེད་པ
Chinese
对于已生之方，施设“因”之名称的意义，是观待于果而安立的，因为在果未生之时，没有观待，所以“因”之名称的意义不合理，因此果本身也是从何而生的呢？这就像儿子未出生时，父亲的名称的意义不合理一样，如果父亲不存在，儿子本身也不可能产生。因此，这种因果关系是分别者们所臆测的，并不是真实存在的。如果有人问：难道《法蕴经》中没有说四缘产生了识吗？答：那是考虑到如幻的依他起性，为了使有执著的众生消除恐惧而说的，并非是胜义谛。其中所说的意义是，因缘是转变为识的同类种子，产生果的自性；所缘缘是具有自显现的支分和产生作用的支分，是安立为识的行相的。此处“体相是安立为识的行相”这样说，即使与能表示的体性相连也没有矛盾，因为理性的论典中是这样阐述的。等无间缘是自己的自性存在于识中，因和果两者都被一个相续所包含且没有间隔，前一刹那灭尽后，后一刹那产生，然后它的作用也显现，并且产生证悟的自性。在理性的论典中也说，等无间缘的识，产生眼识为证悟的自性等等。增上缘是与前三种缘不同的，能使识能够执取对境。所谓次第生是不产生的，是指凡夫所臆测的以及经典中所说的，像那样真实的产生是不合理的。所谓大慧等等，是指将属于智慧自性的因果事物如实安立，也仅仅是对所分别的自性显现执著而已，因此在胜义谛中是不产生的，除了心显现之外，没有外境。
English
The meaning of applying the term "cause" to the side of what has arisen is established in relation to the effect. Since there is no relation when the effect has not arisen, the meaning of the term "cause" is not reasonable. Therefore, from what does the effect itself arise? Just as the meaning of the term "father" is not reasonable when a son has not been born, and if the father does not exist, the son himself cannot arise. Therefore, this principle of cause and effect is speculated by those who conceptualize; it is not established as the ultimate truth. If someone asks, "Didn't the Abhidharma Sutra say that the four conditions produce consciousness?" The answer is that it was spoken with the dependent nature of illusion in mind, for the purpose of dispelling the fear of those with attachment, but it is not the ultimate truth. The meaning spoken therein is that the causal condition is the seed of the same kind as consciousness, which causes the self-nature of the effect to arise. The objective condition is that which possesses both the branch of self-appearance and the branch of causing to arise, and it establishes the aspect of consciousness. Here, there is no contradiction even if the characteristic is connected to the characteristic that can be expressed by saying, "The characteristic is established as the aspect of consciousness," because it is explained that way in the treatises of reasoning. The immediately preceding condition is that one's own nature exists in consciousness, both cause and effect are included in one continuum without interruption, and when the former ceases, the latter arises, and then its function also manifests, and it produces the nature of realization. In the treatises of reasoning, it is also said that the consciousness of the immediately preceding condition produces eye consciousness as the nature of realization, and so on. The dominant condition is different from the previous three conditions, and it causes consciousness to be able to grasp objects. The statement that gradual arising does not occur means that the actual arising, as speculated by ordinary people and explained in the scriptures, is not reasonable in the ultimate sense. The term "great wisdom" and so on refers to the fact that even the cause-and-effect phenomena that belong to the nature of wisdom are truly established, but it is only attachment to the appearance of what is conceptualized. Therefore, it does not arise in the ultimate sense, and there is no external world apart from the appearance of the mind.