Tibetan
ཉིད་བསྙད་ཅིང་ཆོས་བསྟན་ཞེས་པ་སྟེ་རྣམ་གྲངས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའོ། །ཡང་ན་ཟབ་མོ་དེ་ཉིད་བསྙད་ཅིང་གསུང་རབ་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་ཞེས་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་སྒྲ་དང་རྣམ་པར་རྟེག་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པས་བསྙད་ཅིང་སྟོན་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟར་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་སྟོན་པའི་སྐུ་དང་གསུང་སྣང་བ་བྱུང་ཞིང༌། དེ་ལས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་འགའ་ཞིག་གིས་སྤྱིའི་རྣམ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང་བ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ལས་བརྒྱུད་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ། འགའ་ཞིག་གིས་ནི་ཆོས་སྟོན་པའི་སྒྲར་སྣང་བས་རྐྱེན་བྱས་ཤིང་སྔར་བསྒོམས་པའི་རྒྱུ་ལས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཟབ་མོ་འདི་བསྟན་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲངས་འདི་སྙེད་ཅིག་ནི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲེལ་བ་ཐོབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་གནོད་སྦྱིན་འབོད་འགྲོགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤའི་ཟས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ། སེམས་ཅན་འཚེ་བའི་བསམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་ཟབ་མོ་བསྟན་པའི་ སྣོད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འབོད་འགྲོགས་དང་ནོར་བུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་བོ་རྣམས་ནི་སྔོན་རྒྱལ་བ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ཤིང་ཚོགས་ཡོངས་སུ་བསགས་པ། སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཐོབ་པ། །གནས་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ། ས་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་སའི་ལྷག་མ་རྣམས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཟབ་མོ་སྟོན་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་འབོད་འགྲོགས་ཀྱིས་རང་གི་ལུས་རགས་པ་སྤངས་ནས། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མགོ་གླད་ཅན་གྱི་པི་ཝང་གི་ཁོག་པར་རང་ཉིད་ཞུགས་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་དཔལ་བཟང་པོས་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་ལང་ཀའི་བདག་པོ་གནས་ཤིན་ཏུ་གྱུར་ཞེས་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅེས་གསུངས་པས་འདི་ས་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་གཏོགས་འདོད་དགའ་བ་ཅན་ཞེས་པར་ཡང་གྲགས་པ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་རཱ་མ་ཎས་སྲིན་པོའི་རྒྱལ་པོ་འབོད་འགྲོགས་བསད་དོ་ཞེས་གཏམ་རྒྱུད་རྙིང་བདག་ལས་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་པས་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ནི་གཏོགས་འདོད་ཀྱིས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་དྲག་པོ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་
Chinese
所谓的“宣说自身并开示佛法”，即是于名相本身中证悟。或者说，是对甚深之法宣说，并开示经典之佛法。如果说，此法超越了声音和分别的对境，因此宣说和开示是不合理的，那么，虽然是这样，但为了调伏所化众生，示现了开示者的身和语。并且，有些所化众生通过听闻和思维的智慧，以共相的方式显现，从而如实地证悟了真如。还有些众生，以佛法开示的声音显现为缘，并由先前串习之因，使各自自证的真如得以现前。正如经中所说：“在开示此甚深法门时，有如此数量的菩萨获得了对诸法无有法尘、无垢且无染的法眼。”如果说，夜叉拥护等是特别喜欢肉食，具有损害众生之心的，怎么能成为开示甚深佛法的法器呢？并非如此。拥护和诺布桑波（藏文：ནོར་བུ་བཟང་པོ།）等夜叉之主，往昔曾供养诸佛，圆满积聚资粮，获得幻化解脱，具有于三处获得胜利等功德，是八地等的大自在者。因此，为了使尚余之地的菩萨们证悟，才为他们开示甚深佛法。其理由是，拥护舍弃了自己的粗大身体，“进入了以因陀罗尼罗为首的琵琶之中”等语，耶谢华桑波（藏文：ཡེ་ཤེས་དཔལ་བཟང་པོ།）论师如是说。此外，经中还说“楞伽之主，安住于极度之处”，以及“已领悟获得无生法忍”，由此可知，此乃八地等菩萨。如果这样，那么在过去被称为“贪欲喜乐者”的，也被称为天王罗摩纳杀死了罗刹之王拥护，这个古老的故事已经广为人知并被证实，这不合理啊。没有过失。这是因为贪欲喜乐者特别喜欢调伏凶猛的众生。
English
The so-called "declaring oneself and teaching the Dharma" means realizing it in the name itself. Or, it is to declare the profound Dharma and teach the Dharma of the scriptures. If it is said that this Dharma transcends the objects of sound and discrimination, therefore declaring and teaching are unreasonable, then, although this is the case, in order to tame the beings to be tamed, the body and speech of the teacher are manifested. Moreover, some of the beings to be tamed, through the wisdom of hearing and thinking, appear in the form of a common image, thereby truly realizing Suchness. There are also some beings who, with the sound of the Dharma teaching appearing as a condition, and from the cause of previous habituation, make their own self-realized Suchness manifest. Just as it is said in the sutra, "When this profound Dharma gate is taught, so many Bodhisattvas obtain the Dharma eye that is free from Dharma dust, stainless, and without defilement in all Dharmas." If it is said that yakshas such as protectors are particularly fond of meat and have the intention of harming sentient beings, how can they become vessels for teaching the profound Dharma? It is not so. The lords of yakshas such as protectors and Norbu Sangpo (Tibetan: ནོར་བུ་བཟང་པོ།) have in the past made offerings to the Buddhas, fully accumulated merits, attained illusory liberation, possessed the qualities of gaining victory in the three places, and are great masters of the eighth ground and so on. Therefore, in order to enable the remaining Bodhisattvas of the grounds to realize, the profound Dharma is taught to them. The reason for this is that the protector abandoned his gross body and "entered the lute headed by Indra Nila," etc., as stated by the teacher Yeshe Palsangpo (Tibetan: ཡེ་ཤེས་དཔལ་བཟང་པོ།). Furthermore, the sutra also says, "The lord of Lanka abides in the extreme place," and "has realized the attainment of the forbearance of non-arising Dharmas," from which it can be known that this is the eighth ground and so on. If this is the case, then in the past, the one called "the lover of desire and joy" was also known as the king of gods, Ramanas, who killed the king of rakshasas, the protector. This old story is well known and has been proven, which is unreasonable. There is no fault. This is because the lover of desire and joy is particularly fond of taming fierce sentient beings.
Tibetan
རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་གཏོགས་འདོད་ཉིད་དུ་འམ་དེ་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གསང་བའི་བདག་པོ་དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་དྲག་པོའི་གཟུགས་ཉིད་དུ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་སྟོན་པ་དང་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་འབོད་འགྲོགས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུ་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པས་དེ་ལ་འབོད་འགྲོགས་ཀྱིས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ལྷ་མོ་ཨུ་མ་དང་རོལ་ཅིང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་བག་མེད་པར་སྤྱོད་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། །སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་དེ་ལྟར་འཕྲུལ་བ་སྟོན་པ་མི་ འགལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞོན་ནུ་རོལ་རྩེད་མཛད་པ་ལ་སོགས་བར་སྟོན་པ་དང་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་སྨྲས་པའི་གཞུང་ལས། དངོས་པོ་མེད་ལས་ཐར་བར་སྨྲས། །འཆིང་བ་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ལས། །དེ་བས་དངོས་པོ་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། །སྟོང་པའི་དངོས་པོས་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་ཟབ་མོའི་དོན་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དྲང་སྲོང་འབལ་མི་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཨུ་མའི་བདག་པོ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་ཤིང་རོལ་བ་མཐུ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་རང་དགར་བརྟགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་རྒྱལ་པོ་ཟས་གཙང་གི་སྲས་ས་འཚོ་མའི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང་འབལ་མི་ཀའི་ཚིག་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་མི་རུང་སྟེ། དེའི་གཙུག་ལག་ལས་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་ཁྱབ་འཇུག་གི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་རཱ་མ་ཎས་འབོད་འགྲོགས་ཀྱིས་དེ་ལ་དམག་དྲངས་པ་ན། རཱ་མ་ཎའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་སྤྲེའུའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་སྲིན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་དུམ་བུར་བརླགས་པ་བརྒྱ་བྱིན་ལྷའི་དབང་པོའི་སྨོན་ལམ་གྱིས་སོས་བར་གྱུར་ཅིང༌། གནོད་སྦྱིན་དང་སྲིན་པོའི་ཕྱོགས་མཚོན་གྱིས་སྨྲས་པ་རྣམས་ནི་ཤི་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་བརྒྱ་བྱིན་རང་ཡང་སྲིན་པོས་བཟུང་ཞིང་བཅིངས་ན། དེའི་སྨོན་ལམ་གྱིས་སྲིན་པོ་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་མི་གསོད་དེ། དེས་ན་དེའི་ཚིག་ནི་བརྫུན་པའོ། །ཡང་གཏོགས་འདོད་ཉིད་ཀྱང་རྣམ
Chinese
为了摄受的缘故，属于乐欲本身或者不同于此的佛和菩萨们所作的化现，如同秘密主吉祥金刚手，以及夜叉之主等，以猛烈的形象向所化众生显现一样。如果这样，那么以呼唤伴随的方式对世间的大神进行供养等是不合理的，如果这样认为。并非如此，获得十地菩萨果位的人们显现为大自在天的形象，因此以呼唤伴随的方式对其进行供养等没有相违之处。如果这样，那么与女神乌玛嬉戏，并且肆无忌惮地享用欲妙是不合理的，如果这样认为。为了摄受有情，如此显现化身没有相违之处，如同如来自己显现为少年嬉戏等一样。此外，如此的原因是大自在天所说之经中说：从无事物中说解脱，束缚从事物中觉悟，因此完全舍弃事物，以空性的事物而安住。因为说了甚深之义。在此，持伞仙人等外道们，对乌玛之主贪恋并且享用欲妙，随意认为具有威力，并非如此，如同对如来认为是净饭王的儿子，大地之主等，与那不是他的自性相同。此外，不应相信持伞仙人的话语，因为他的论典中说，以前的时代，属于遍入天一方的罗摩，以呼唤伴随的方式向其发动战争时，属于罗摩一方的猴子国王们，被罗刹一方摧毁成碎片，凭借帝释天神的祈愿而复活，夜叉和罗刹一方用武器说话的人们都死了。这不合理，如果这样，那么在某个时候，帝释天自己也被罗刹抓住并束缚，那么他为什么不一开始就用他的祈愿杀死罗刹呢？因此，他的话是虚假的。还有，乐欲本身也是各种
English
For the sake of subduing, the emanations of Buddhas and Bodhisattvas who belong to the desire itself or are different from it, are like the secret lord, glorious Vajrapani, and the lord of the Yakshas, etc., who appear to the beings to be subdued in the form of fierce ones. If that is the case, then it is not appropriate to make offerings to the great worldly gods by means of invocation and accompaniment, if you think so. It is not so, because those who have attained the tenth Bhumi of Bodhisattva show themselves in the form of the Great Lord, so there is no contradiction in making offerings to them by means of invocation and accompaniment. If that is the case, then it is not appropriate to play with the goddess Uma and to recklessly enjoy the qualities of desire, if you think so. In order to subdue sentient beings, it is not contradictory to show such transformations, just as the Tathagata himself shows himself as a young man playing, etc. Furthermore, the reason for this is that in the scriptures spoken by the Great Lord, it is said: Liberation is spoken of from the absence of things, bondage is realized from things, therefore, completely abandon things, and abide in the emptiness of things. Because it speaks of profound meaning. Here, the Tirthikas such as Dīrgha Tapas, etc., arbitrarily consider the lord of Uma to be powerful, clinging to and enjoying the qualities of desire, but it is not so, just as considering the Tathagata to be the son of King Śuddhodana, the lord of the earth, etc., is the same as that which is not his nature. Furthermore, one should not trust the words of Dīrgha Tapas, because his scriptures say that in ancient times, when Rāma, who belonged to the side of Vishnu, waged war against him by means of invocation and accompaniment, the monkey kings who belonged to the side of Rāma were destroyed into pieces by the side of the Rakshasas, and were revived by the prayer of Indra, the lord of the gods, and those who spoke with weapons on the side of the Yakshas and Rakshasas died. This is not reasonable, if that is the case, then at some time, Indra himself was also captured and bound by the Rakshasas, then why didn't he kill the Rakshasas with his prayer in the first place? Therefore, his words are false. Also, desire itself is also various.