Tibetan
ཅན་དང༌། ཡོན་ཏན་དང༌། ལས་དང༌། སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་དང༌། འབྲེལ་པ་དང་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་ཏུ་འབྲུམ་བུ་ཟབ་པ་རྣམས་རྟོག་གོ །ཚད་མ་དང༌། གཞལ་བ་མ་གཏོགས་པ་དོགས་པ་དང༌། དགོས་པ་དང༌། གྲུབ་པའི་མཐའ་དང༌། དཔེ་དང༌། ཡན་ལག་དང༌། རྟོག་པ་དང༌། ངེས་པ་དང༌། རྩོད་པ་དང༌། ཟུག་ཟུག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང༌། མཐོ་བ་བཙམས་པ་དང༌། རྒྱུར་སྣང་བ་དང༌། ཀླན་ཀ་དང༌། རིགས་དང་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་རྣམས་རྐང་མིག་གི་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མེད་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ནི་མེད་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །སྐྱེས་བུའི་རང་བཞིན་ནི་ཚོར་བ་ཅན་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པས་ན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་གཟུགས་ལ་རྟག་པ་མི་རིགས་སོ། །སེམས་ཅན་དང༌། རྡུལ་དང༌། མུན་པ་རྣམས་མཉམ་པའི་དུས་ན་གཙོ་བོ་སྟེ། དེ་ཡང་རྟག་ཅིང་མ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་པ་རིམ་པའི་ཁྱད་པར་དུ་དབྱེ་བས་ན་ཤིང་དང་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གཙོ་བོ་རིག་པ་མེད་པས་བློ་དང༌། ཡིད་དང༌། ང་རྒྱལ་ཆུད་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་མི་རུང་ངོ༌། །སྤྱིའི་དོན་མེད་པར་ཡང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དེ་ཙམ་ལྔ་དང༌། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང༌། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་མི་རུང་བ་ནི་རྨི་ལམ་དང་མིག་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཆུད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྫས་དང༌། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་བུར་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཀྱང་ཐར་པར་མི་རུང་སྟེ། རྩྭ་སྟན་དང་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཀྵ་པ་ན་ཀ་མེད་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡང་ཐར་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དང་ མེད་པར་འགྱུར་པ་དང༌། སྤྱིའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་སྤྱིའི་བདག་ཉིད་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །སྤྱིའི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ཡོད་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ཅིག་ཅར་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཡུལ་དང༌། དུས་དང༌། རིམ་པ་དང༌། རྣམ་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཉེས་པ་མེད་དེ། སོམ་ཉི་དང་བཅས་པས་ནི་ཐར་པར་མི་རུང་ངོ༌། །རྟག་པ་དང་བདག་ལ་ཆགས་པས་བསླད་པའི་ཕྱིར
Chinese
体性、功德、业、总、差别、关系和词义这六种深奥的意义需要理解。除了量和衡量之外，怀疑、需要、成立的宗义、比喻、支分、思择、决定、争论、喋喋不休、抬高自己、显现为原因、责难和以理辩驳之处，这些都被胜论派的弟子们虚妄地安立为有。数论派则虚妄地安立二十五谛为有。补卢沙（梵文：Purusha，梵文罗马拟音：Purusha，汉语字面意思：士夫）的自性是有感知的，因为在快乐和痛苦等境中享受，所以以各种方式的相续，对于色法来说，常恒是不合理的。有情、微尘和黑暗在平等的时候是自性，那也是常恒且不生的，这样以次第的差别来区分，如同木头和灰烬等一样，自性没有觉知，因此智慧、意和慢的虚妄自性是不合理的。没有总义，声音等五境，五根和业的根也是不合理的，如同梦和幻术等一样，仅仅是虚妄自性的显现。同样，实体和功德等，像那样完全了解它们的差别也不能获得解脱，如同完全了解草垫和墙壁等的差别一样。虚妄地安立没有刹那性也不是解脱的因，因为会变成总体的自性，也会变成没有差别的自性，也会变成总体和差别的自性，以及有和没有。即使变成总体的自性，也不应说成是差别的自性。即使变成没有差别的自性，也不应说成是总体的自性。即使是总体和差别的自性，有也是有，没有也是没有，也不应同时说，而是要看处所、时间和次第以及相状，不应说一切，这样对于真如的词义来说没有过失，但伴随犹豫不决则不能获得解脱。因为被对常恒和我的执着所染污。
English
The six profound meanings of substance, quality, action, generality, particularity, relation, and word meaning need to be understood. Apart from valid cognition and measurement, doubt, need, established tenets, analogy, parts, contemplation, certainty, debate, garrulousness, self-aggrandizement, appearing as a cause, accusation, and places of logical refutation are falsely asserted as existent by the students of the Vaisheshika school. The Samkhya school falsely asserts the twenty-five principles of reality as existent. The nature of Purusha is sentient, because it enjoys objects such as pleasure and pain, therefore, with a continuous stream of various forms, permanence is unreasonable for form. Sentient beings, atoms, and darkness are Pradhana when they are equal. That is also permanent and unborn. Differentiating them by the order of their distinctions, just as with wood and ashes, since Pradhana lacks awareness, the deluded natures of intellect, mind, and ego are unreasonable. Without a universal, sound and the other five objects, the five sense faculties, and the faculties of action are also unreasonable, being merely appearances of deluded nature, like dreams and illusions. Similarly, substances and qualities, and so forth, even fully understanding their distinctions in that way, one cannot attain liberation, just as fully understanding the distinctions of grass mats and walls, and so on. Falsely asserting the absence of momentariness is also not a cause of liberation, because it would become the nature of the universal, and it would also become the nature of the non-particular, and it would become the nature of the universal and the particular, as well as existence and non-existence. Even if it becomes the nature of the universal, one should not say that it is the nature of the particular. Even if it becomes the nature of the non-particular, one should not say that it is the nature of the universal. Even if it is the nature of the universal and the particular, existence is existence, and non-existence is non-existence, one should not say it simultaneously, but rather one should consider the place, time, order, and aspect, and one should not say everything. In this way, there is no fault in the meaning of the words of Suchness, but with hesitation, one cannot attain liberation. Because it is defiled by attachment to permanence and self.