Tibetan
འི་རང་བཞིན་ནི་མཚན་མ་ལས་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་པ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །གཞན་གྱི་དབང་མཚན་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པར་མཛད་པ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཅེས་པ་དང་གསུངས་པ། དངོས་པོའི་མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །དངོས་པོར་སོ་སོར་སྣང་བ་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་དང༌། དམའ་བ་དང་མ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པར་དེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལ་དངོས་པོའི་མཚན་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་ཞེས་པ་དང༌། དེ་ཉིད་གསུངས་པའི་མིང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། དངོས་པོའི་མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལ་དངོས་པོའི་ མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ནང་དང་ཕྱིའི་ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །མིང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་དག་ཉིད་ལ་སྟེ། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་གོ །རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སྲ་བ་དང༌། རླན་པ་དང༌། དྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཚན་མ་དང་མིང་གི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །མཚན་མ་ནི་འཇུག་པའི་མཚན་མ་སྟེ། རིགས་དང་ཡོན་ཏན་དང༌། བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དེར་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལམ་ཡང་བ་དཀར་མོ་འགྲོའོ་ཞེས་སྒྲ་བརྗོད་དོ། །ནུ་མ་དང༌། སྐྲ་དང་ལྡན་པ་ནི་བུད་མེད། ཅེས་པ་དང༌། ཁྲེ་སེར་སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་འཇུག་པའི་མཚན་མའི་དངོས་པོ་དང་མིང་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །བྱེད་པ་པོ་དང༌། ལས་དང་བྱེད་པ་དང༌། རྗོད་པ་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། འཛིན་པ་དང༌། གཟུང་བ་དང༌། ཡོད་པ་དང༌། མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྣང་བ་མེད་པ་དང༌། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མི་གཉིས་པར་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མིང་དང་མཚན་མ་དང༌། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་རྟག་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་གི་རང་བཞི
Chinese
的自性是从相而生，即从蓝色和黄色等相而生。为了成立他性是相而作，称为彼等。他性的自性是怎样的呢？如所说，如事物的相之体性。事物各别显现时，如色等的相之体性，以及低下和不低下等，善和不善等，如是这般之相是他性的自性。大慧，于彼事物之相之体性而现行执著等。如何二相，以及彼所说之名而现行执著之体性，以及于事物之相而现行执著之体性。其中，于事物之相而现行执著之体性，即于内外之法而现行执著。于名而现行执著之体性，即于内外之生处彼等本身，于自相和共相之体性之差别体性中而分别。自相即坚硬、潮湿、温暖等。共相即无常、无我等。圆成实性等，相和名之事物体性，远离分别即是不成立之如是性。相是进入之相，即种姓和功德和作用之体性。不进入事物之体性，如是分别道路亦是白色行走之声宣说。乳房和头发具有者是女人等，以及黄褐色等，如是这般进入之相之事物和名中，远离分别即是如是性。作者和业和作用和言说和所言说和执取和所执取和有和无之分别，远离一切，如是无相和无显现和胜义谛无二中，如实了知之自性即是如是性。名和相和周遍分别即是常和，他性的自性
English
The nature of is born from characteristics, that is, from characteristics such as blue and yellow. To establish that otherness is a characteristic, it is called those and so on. What is the nature of otherness? As said, like the nature of the characteristics of things. When things appear separately, like the nature of the characteristics of form, etc., as well as low and not low, etc., good and not good, etc., such a form is the nature of otherness. Mahamati, the nature of those things is manifested in the nature of characteristics, etc. How are the two aspects, and the nature of manifesting attachment to the name spoken by him, and the nature of manifesting attachment to the characteristics of things. Among them, the nature of manifesting attachment to the characteristics of things is to manifest attachment to the inner and outer dharmas. The nature of manifesting attachment to names is to manifest attachment to the birthplaces of the inner and outer themselves, and to distinguish them in the nature of the difference between the nature of self-characteristics and common characteristics. Self-characteristics are hardness, dampness, warmth, etc. Common characteristics are impermanence, selflessness, etc. The perfect nature, etc., the nature of the characteristics of things of form and name, being free from distinction, is the unestablished suchness. The characteristic is the characteristic of entering, that is, the nature of caste, merit, and action. It does not enter the nature of things, and thus the sound of the white walking road is also declared. Those with breasts and hair are women, etc., as well as tawny, etc. In the things and names of the characteristics that enter in this way, being free from distinction is suchness. The distinction between the author, karma, action, speech, what is spoken, grasping, what is grasped, being, and non-being, being free from all, thus without characteristics and without manifestation, and in the non-duality of the ultimate truth, the nature of truly knowing is suchness. Name, form, and pervasive distinction are constant, and the nature of otherness.
Tibetan
ན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གཏོགས་སོ། །ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་ནི་གྲུབ་པར་གཏོགས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ནི་མིང་དང༌། མཚན་མ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་དུ་གཏོགས་སོ། །ལམ་དང་འགོག་པའི་བདེན་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །སློབ་དཔོན་བ་སུ་བན་དྷུས་དབུས་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པར་བསྡུས་སོ། །བདག་ཅག་གིས་ནི་ཆོས་ལྔ་བསྡུ་བ་ལ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། དེ་བཞིན་པ་ཉིད་དོ། །རིམ་པའི་ ཁྱད་པར་དུ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་བ་ཉིད་དར་ལ་ཕྲ་མོའི་སྒྲིབ་པས་གཡགས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་བཤད་པ་སྟེ། དེས་ན་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། སྣང་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འབྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་དེ་བཞིན་པ་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེའོ་ཞེས་དམ་པའི་ཆོས་རྒྱས་པའི་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་དགོངས་པར་བརྟག་གོ །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདག་དང་བདག་གི་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་རྟག་པར་མི་རུང་སྟེ། རྟག་པ་མ་སྐྱེས་པས་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་དོ། །རྟག་པ་ལ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་དོན་བྱེད་པར་འགལ་ཏེ། རིམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་ན་བྱེད་ལྟོས་པའི་རྒྱུ་མེད་པས་ན་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིག་ཅར་ཡང་དོན་བྱེད་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཐང་ཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དུས་གསུམ་དུ་བྱ་བ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིག་ཅར་དུ་བྱས་ན་ཡང་དུས་གཞན་དུ་བྱེད་པ་མེད་པར་གནས་པར་མི་རུང་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དུས་ཀྱི་རིམ་པར་དབྱེ་བ་ན་ཤིང་དང་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །སྐྲ་དང་རྩྭ་ལ་སོགས་པ་བཅད་ནས་ཕྱིར་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་སོ་སོར་བཤེས་པའི་དོན་རབ་ཏུ་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་སོ་སོར་བཤེས་པས་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་མི་རིགས་སོ། །གང་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐད་ཅིག་པ་སྟེ། སེ་གོལ་གྱི་སྒྲ་དང༌། གློག་དང༌། མེ་ལྕེ་དང༌། ཆུའི་རྒྱུན་འབྲེལ་པ་དང༌། རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་
Chinese
属于二种相。真实智慧和真如是属于成就。痛苦和集谛的真谛是属于名、相和分别这三者。道和灭谛的真谛是真实智慧和真如。论师婆薮槃豆的《中边分别论》是将大乘的世俗和胜义谛都概括了。我们对于五法的概括也是真实智慧和真如。次第的差别是，如《般若波罗蜜多》和《解深密经》中所说，声闻乘的道之遍知，以及菩萨乘的遍知，如同被薄雾遮蔽，而诸佛世尊的诸相遍知是没有遮蔽的。因此，为了弘扬圣法，全知者认为应该考察有相和无相的禅定之分别，从而区分真实智慧和真如的差别。此外，大慧菩萨摩诃萨应该精通于善于区分两种无我的体性之知识，等等。所谓我和我所的无我，是指我不可能恒常，因为恒常是不生的，所以如同兔角一样，是不存在的。对于恒常来说，次第和同时产生作用是相违的。次第如何起作用呢？因为没有依赖的因，所以没有其他的差别。同时也不可能起作用，因为在刹那间完成，所以在三时中无法确定作用。如果同时完成，也不可能在其他时间没有作用地存在。同样，在区分时间的次第时，会变得像木头和灰烬一样无常。对于剪断后又长出来的头发和草等，分别认识的意义非常重要。因此，通过分别认识来证明恒常是不合理的。凡是存在的，都是刹那性的，如同钹的声音、闪电、火焰、水的连续流动和连续不断等等。因此，
English
Belongs to the characteristics of the two. True wisdom and suchness belong to accomplishment. The truths of suffering and its origin belong to the three: name, sign, and conceptualization. The truths of the path and cessation are true wisdom and suchness. The "Distinguishing the Middle from the Extremes" by Master Vasubandhu summarizes the Mahayana's conventional and ultimate truths. Our summary of the five dharmas is also true wisdom and suchness. The difference in sequence is that, as stated in the "Perfection of Wisdom" and the "Saṃdhinirmocana Sūtra," the path-related knowledge of the Śrāvakas and the omniscience of the Bodhisattvas are like being obscured by a thin veil, while the complete knowledge of all aspects of the Buddhas, the Blessed Ones, is said to be without obscuration. Therefore, in order to propagate the holy Dharma, the All-Knowing One considers that the distinction between meditative states with and without appearances should be examined, thereby differentiating the distinctions between true wisdom and suchness. Furthermore, the great wisdom Bodhisattva Mahāsattva should be skilled in thoroughly distinguishing the knowledge of the characteristics of the two non-selves, and so on. The so-called non-self of self and what belongs to self means that the self cannot be permanent, because the permanent is unborn, so it is non-existent like a rabbit's horn. For the permanent, it is contradictory to act sequentially and simultaneously. How does the sequential act? Because there is no dependent cause, there is no other difference. It is also impossible to act simultaneously, because it is completed in an instant, so the action cannot be determined in the three times. If it is completed simultaneously, it is impossible to exist without acting at other times. Similarly, when distinguishing the sequence of time, it becomes impermanent like wood and ashes. For hair and grass that are cut and grow back, the meaning of separate recognition is very important. Therefore, it is unreasonable to prove permanence through separate recognition. Whatever exists is momentary, like the sound of cymbals, lightning, flames, the continuous flow of water, and the continuous flow, and so on. Therefore,