Tibetan
་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་འཐོབ་བོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་རྩེ་མོ་ཉི་ཤུ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་བདག་གོ་བར་ཀུན་ཏུ་མཐོང་བ་དང༌། བདག་གཟུགས་ཅན་པ་དང༌། བདག་གི་གཟུགས་དང༌། བདག་ལ་གཟུགས་ཞེས་པར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་བཞི་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རྨི་ལམ་དང་མིག་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདིར་གཟུང་བ་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས་འབྱུང་བ། རབ་འབྱོར་བདག་གིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པོ་ཞེས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཅི་སྟེ་སྙམ་དུ་འགྱུར་རམ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལགས་སོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཞེས་བགྱི་བའི་ཆོས་དེ་གང་ཡང་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་ཏེ། དེ་དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་སྟོང་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མི་གཉིས་པར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པས་ན་འབྲས་བུའི་ཚིག་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཚིག་གོ །འགོག་པའི་ཚིག་དང༌། འགོག་པ་མེད་པའི་ཚིག་ནི་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གདགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་པས་ན། འགོག་པའི་ཚིག་ནི་འགོག་པ་མེད་པའི་ཚིག་གོ །ཕུང་པོ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་འགོག་པར་བདག་གི་སྐྱེ་བ་ཟད་པ་དང༌། ཚངས་པའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་དང༌། འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་ཏེ། འདི་ལྟ་བུར་བདེན་པ་བཞིར་བསྒྱུར་བ་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་རྣམས་ལ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཤེས་པ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་གཉིས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོག་ཅིང༌། སེམས་མེད་པ་ལ་མི་སྣང་སྟེ། དེ་བས་ན་འགོག་པའི་ཚིག་ནི་འགོག་པ་མེད་པའི་ཚིག་གོ །འགོག་པ་ལས་ལྡང་བའི་ཚིག་དང༌། །འགོག་པ་ལས་ལྡང་བ་མེད་པའི་ཚིག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འགོག་པ་བདེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལྡང་བ་སྟེ། མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། གཙང་བ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་དག་འཇིག་རྟེན་གྱི་བསམ་གཏན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་རྨི་ལམ་དང༌། །མིག་འཕྲུལ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པས་སྟོང་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་མི་སྣང་བས་ན་འགོག་པ་ལས་ལྡང་བའི་ཚིག་ནི་འགོག་པ་ལས་ལྡང་བ་མེད་པའི་ཚིག་གོ །ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཚིག་དང༌། ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཚིག་ནི་འདི་ཅི་ལྟར་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ལ་མོས་པར་འགྱུར་གྱི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཕུང་པོར་གནས་པ་མེད་པ་དང༌། འཇིག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། རྟག་པ་དང༌། བདག་དང༌། ཕྱིའི་དོན་དུ་འཁྲུལ་བ་སྤངས་ཏེ། བསམ་པ་དང་བྲལ་ཞིང་སྣང་བ་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མི་གཉིས་པར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། དོགས་པ་དང་བྲལ་པ་གཉིས་གནས་ སོ། །མཚན་གྱི་ཚིག་དང༌། མཚན་མེད་པའི་ཚིག་ནི་ཆོས་དང༌། ཆོས་ཅན་དང༌། ཡོན་ཏན་དང༌། ལས་དང༌། སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པའི་བརྟག་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གོ །གང་དེའི་གཞི་ཡིན་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སྒྲའི་དོན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྤྱིའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སློབ་དཔོན་དྷ་རྨ་ཀཱིརྟིས་སྨྲས་པ། དོན་དམ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །སྦྱོར་བ་མེད་ཅིང་ཐ་དད་མེད། །གཟུགས་ནི་གཅིག་དང་ཐ་དད་པར། །དེ་དག་བློ་ཡི་འཁྲུལ་པའོ། །ཇི་ལྟར་དབུ་མ་ལས་འབྱུང་བ། །མཚོན་བྱ་མཚན་ཉིད་གལ་ཏེ་གཞན། །མཚན་ལ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །གཅིག་ནའང་དེ་གཉིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། །ཐ་དད་ན་ཡང་གཞན་དུ་མེད། །དེ་བཞིན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཏེ། །དེས་ན་མཚན་གྱི་ཚིག་ནི་མཚན་མེད་པའི་ཚིག་གོ །ཡན་ལག་གི་ཚིག་དང༌། ཡན་ལག་མེད་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཡན་ལག་ནི་ལུས་ཏེ། ཕྱིའི་དོན་མེད་པས་ན། དེ་ཡང་མེད་དེ་དེས་ན་ཡན་ལག་གི་ཚིག་ནི་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཚིག་གོ །སྒྱུ་རྩལ་རིག་པའི་ཚིག་དང༌། སྒྱུ་རྩལ་རིག་པ་མེད་པའི་ཚིག་ནི་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཚིག་གོ །སྒྱུ་རྩལ་གྱི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་དེ་མི་སྣང་ངོ༌། །བསམ་གཏན་གྱི་ཚིག་དང༌། བསམ་གཏན་མེད་པའི་ཚིག་ནི་བསམ་གཏན་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དུ་བྱ་བ་དང༌། བསམ་གཏན་དང་དེ་གསུམ་ནི་ཕྱིའི་དོན་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། མི་མཛེས་པར་བསྒོམ་པ་ལ་སྣང་ངོ༌། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་སྦོམ་པོ་དང༌། ཕྲ་མོ་གཞིགས་ཏེ། མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་མི་གཉིས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ནོར་པའི་ཚིག་དང༌། ནོར་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་ནི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ནོར་བའི་ཚིག་སྟེ། དེ་གཉིས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པ་ན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ནོར་བ་དང་བྲལ་བ་ནོར་པ་མེད་པའི་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །སྣང་བའི་ཚིག་དང༌།
Chinese
将会明显地获得那个果实。所谓的二十个顶点，是指在所有情况下都将色蕴视为“我”，将“我”视为有色蕴者，将“色蕴”视为“我的”，以及将“色蕴”视为“在我之中”。同样，也应将其应用于其余的四个蕴。如同梦境和幻术等，所有二元显现的意识都是空性的。如同这里所说，被执著的阿罗汉是心的幻觉。正如《金刚经》中所说：“善现，如来说有阿罗汉者，是为阿罗汉耶？”“不也，世尊。如来说有阿罗汉者，实无有法名为阿罗汉。”因此，如果通过智慧进行分析，对补特伽罗的无我以及二元显现的智慧也将变成空性。因为对法的无我，以及对胜义谛的无二元性的正确认识，不会对事物和非事物进行分别，所以果的语言就是无果的语言。止息的语言和无止息的语言，因为没有能取和所取，所以也没有可以安立的事物。因此，止息的语言就是无止息的语言。在有余依的止息中，我的生已尽，梵行已立，不再知道有其他轮回。像这样，将四圣谛转化为有学和无学，应将其应用于知识和认知等方面。两种显现，即所有意识都是非二元的，正确认识胜义谛，不会对事物和非事物进行分别，并且对无心者来说是不可见的。因此，止息的语言就是无止息的语言。从止息中生起的语言和无从止息中生起的语言，是从烦恼止息的谛定的三摩地中生起的。无常、痛苦、无我和不净的显现，如同世间禅定二禅的显现，如同梦境、幻术和影像等意识一样，胜义谛是空性的。因为对无二元的胜义谛的正确认识是不可见的，所以从止息中生起的语言就是无从止息中生起的语言。
English
That fruit will be visibly obtained. The so-called twenty peaks refer to seeing form as "I" in all circumstances, seeing "I" as having form, seeing "form" as "mine," and seeing "form" as "in me." Similarly, it should also be applied to the remaining four aggregates. Like dreams and illusions, all dualistic appearances of consciousness are empty. As it is said here, the apprehended Arhat is a mental delusion. As it appears in the Diamond Sutra: "Subhuti, what do you think? Does the Tathagata have the idea that 'I have obtained the fruit of Arhatship'?" Subhuti said, "No, O World Honored One. Why? Because there is no dharma called Arhat." Therefore, if analyzed with wisdom, the wisdom of the absence of self in persons and dualistic appearances will also become empty. Because the absence of self in phenomena and the correct understanding of the non-duality of ultimate truth do not discriminate between things and non-things, the language of the result is the language of no result. The language of cessation and the language of no cessation, because there is no grasper and grasped, there is also nothing to be established. Therefore, the language of cessation is the language of no cessation. In the cessation with remainder, my birth is exhausted, the holy life has been lived, and I no longer know another existence. Like this, transforming the four noble truths into learners and non-learners, it should be applied to knowledge and cognition, etc. The two appearances, that is, all consciousness is non-dual, correctly understanding the ultimate truth, do not discriminate between things and non-things, and are invisible to the mindless. Therefore, the language of cessation is the language of no cessation. The language arising from cessation and the language not arising from cessation arise from the samadhi of the truth of the cessation of afflictions. The appearances of impermanence, suffering, selflessness, and impurity, like the appearances of the second dhyana of worldly meditation, like consciousness such as dreams, illusions, and reflections, are empty of ultimate truth. Because the correct understanding of the non-dual ultimate truth is invisible, the language arising from cessation is the language not arising from cessation.
Chinese
疑惑的词和没有疑惑的词，对于“这是什么，是还是不是”这两种形态的意识会倾向，但对于无二的则不是。当智慧进行观察，认识到空性中蕴含着没有常住的蕴，并且是坏灭的自性时，那时，舍弃了对常、我、外境的错觉，远离思虑且没有显现，如实证悟到非二的胜义谛，对事物和非事物不作分别，安住于远离疑惑的二者之中。有相的词和无相的词，是对法、有法、功德、业、总相、别相等等的分别，这是有相的词。而作为其基础的自相，则是将声音的意义附加于声音之上，以总相的方式来表达。如学士法称所说：胜义谛是自性，没有结合且没有差别，色是一体和各异，这些都是心的错觉。如中观中所说：所诠和能诠如果相异，则名相就没有自性。如果是一体，则二者不能成立，如果是他体，则没有其他。法和有法也是如此。因此，有相的词就是无相的词。有支的词和没有有支的词，有支就是身体，因为没有外境，所以身体也没有，因此有支的词就是没有有支的词。工巧明处的词和没有工巧明处的词就是没有有支的词。会成为工巧明的词，但在无二中则不显现。禅定的词和没有禅定的词，禅定者、所禅定的事物和禅定这三者，对于外境的无常、痛苦和不净的观修中会显现。当智慧进行观察，观察粗大和微细，当无所缘时，那时无二的自性就会安住。错误的词和没有错误的词，二取分别识是错误的词，当以智慧观察二取时，远离二取分别的错误，就会转变为没有错误的词。显现的词和
English
Words of doubt and words without doubt: one tends to have consciousness in the form of "what is this, is it or is it not?", but not towards the non-dual. When wisdom examines and realizes that emptiness contains aggregates that are not permanent, and that it is the nature of destruction, then, abandoning the illusions of permanence, self, and external objects, being free from thought and without appearance, one correctly realizes the non-dual ultimate truth, without discriminating between things and non-things, and abides in the two that are free from doubt. Words with characteristics and words without characteristics are discriminations of things like dharma, possessor of dharma, qualities, actions, generalities, particularities, etc., these are words with characteristics. The self-characteristic that is the basis of that is the expression of the general form by attributing the meaning of sound to sound. As the scholar Dharmakīrti said: The ultimate truth is self-nature, without combination and without difference, form is one and different, these are illusions of the mind. As it appears in the Madhyamaka: If the signified and the signifier are different, then the name has no self-nature. If they are one, then the two cannot be established, if they are other, then there is no other. The same is true for dharma and the possessor of dharma. Therefore, words with characteristics are words without characteristics. Words with limbs and words without limbs: limbs are the body, because there is no external object, so there is no body, therefore words with limbs are words without limbs. Words of skillful arts and sciences and words without skillful arts and sciences are words without limbs. It becomes a word of skillful arts, but it does not appear in the non-dual. Words of meditation and words without meditation: the meditator, the object of meditation, and meditation, these three appear in the contemplation of impermanence, suffering, and impurity of external objects. When wisdom examines, examines the gross and the subtle, when there is no object, then the non-dual self will abide. Erroneous words and non-erroneous words: dualistic consciousness is an erroneous word, when dualistic grasping is examined with wisdom, being free from the error of dualistic grasping, it will be transformed into a non-erroneous word. Words of appearance and