Tibetan
་རྣམས་ནི་རྒྱུན་དུ་གནས་པ་ལ་འཆད་དོ་ཞེས་དགོངས་པའི་དོན་དུ་བརྟག་གོ །སེམས་ནི་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཡི། །རྒྱུ་ནི་མ་རིག་དེ་ཡིན་ཏེ། །ཇི་སྲིད་གཟུགས་དག་མི་ཤེས་པ། །དེ་སྲིད་བར་དུ་དེ་གནས་ཅི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་འདི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱེད་པ་པོར་འབྲེལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་གྲོ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་གཡོ་བ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མ་རིག་པ་སྟེ། བྱེད་པ་པོར་རང་དབང་ཅན་གྱིས་གནས་པའི་ལས་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱེད་པ་དང༌། བྱེད་པ་པོར་རྟོག་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་རྟག་པ་དང༌། བདག་དང༌། བྱེད་པ་པོ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་གདགས་སོ། །སྐད་ཅིག་ཏུ་འཇིག་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ནི་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་མེད་པར་འགྱུར། བདག་ཏུ་ཆགས་པ་མེད་ན་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་དོན་དུ་ལས་མི་བྱེད་དོ། །སེམས་རྣམས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་བསླད་པས་བདེ་བ་ དང། སྡུག་བསྔལ་དུ་འབྱེད་པས་དབྱེ་བ་ན་སྐད་ཅིག་ཏུ་འཇིག་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་བོ། །དེར་གླེངས་པ། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ཏུ་འཇིག་ན་དུས་གཞན་དུ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པར་ཇི་ལྟར་ན་འགྱུར། དེ་ནི་འདྲ་བའི་སྐད་ཅིག་པ་གཞན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་འཇུག་སྟེ། སྐྲ་དང་རྩྭ་ལ་སོགས་པ་བཅད་ནས་ཡང་སྐྱེ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི་སེ་གོལ་གྱི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འདྲ་བའི་སྐད་ཅིག་པ་གཞན་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་པ་དང༌། སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མཚམས་སྦྱོར་གནས་སྟོན་པར་མཛད་པ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་དང༌། །གསེར་དང་རྒྱལ་བའི་རིང་བསྲེལ་དང༌། །འོད་སྣང་གནས་ཀྱི་གཞལ་མེད་ཁང༌། །འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་ཡིས་འཇིག་པ་མེད། །ཅེས་པ་སྟེ། རྒྱུས་བཏབ་པ་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་དུ་བསྐལ་པར་འཁོར་བར་ཡང་གནས་ཏེ། ཇི་ལྟར་གསེར་དང༌། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་རིང་བསྲེལ་དང༌། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་དང༌། འོད་སྣང་བའི་གཞལ་མེད་ཁང་དང༌། འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་བསྐལ་པའི་གནས་བསྟན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ནི་སྐད་ཅིག་པ་གཞན་དུ་སྡོད་པ་མེད་པར་སྐད་ཅིག་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེ་གོལ་གྱི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་འཇིག་གོ །གནས་པ་རྣམས་དང་ཐོབ་པའི་ཆོས། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །དགེ་སློང་ཉིད་དང་ཤེས་ཐོབ་རྣམས། །སྐད་ཅིག་མར་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་རྒྱུན་རྟག་པས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་དགོངས་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་པ་གཅིག་ཏུ་གནས་སུ་ཟིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་ཁོ་ན་དང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་དང་དགེ་སློང་ནི་དགེ་སློང་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའི་གླགས་སུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདྲི་བའི་སྐད་ཅིག་པ་གཞན་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེས་ན་སྐད་ཅིག་པའི་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དགོངས་པས་སྐད་ཅིག་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ལ། མུ་སྟེགས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལྟ་བུར་རྟག་པའི་དངོས་པོར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་མ་སྐྱེས་པས་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྱུ་མ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ལ་སོགས། །གཟུགས་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་པ། །འབྱུང་བ་མ་ཡིན་གཟུགས་རྣམས་དང༌། །འབྱུང་བ་དེ་དག་གང་དུ་སོང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པས་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་རྣམས་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང་སྒྱུ་མ་དང༌། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་དབང་གི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་སྐྱེས་པས་ན་དེར་སྐད་ཅིག་པ་དང༌། སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་ཅི་ཡོད། སྔར་བཤད་པ་བཞིན་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་དེ་ལྟར་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་རྟག་པ་དང༌། བདག་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མངོན་པར་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང༌། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལས་ལྷག་པར་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་བོ། །བཙུན་གཙོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་ལ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་མཆོག་ཆོས་དང༌། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སའི་དབང་པོ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག་པར་སྒོམ་པ་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པས་མཛེས་པ་དང༌། མི་མཛེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག་པའི་ངང་ཚུལ་དུ་བྱེད་དེ། ནམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་སྦོམ་པོ་དང་ཕྲ་མོ་རྣམ་པར་གཞིགས་ཏེ་མི་དམིགས་པ་དེ་ན། གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའོ། །གང་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ནི་མི་འཇུག་པར་བཟོད་པ་དེ་ནི་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛི
Chinese
这些是常住不变的，是出于这种想法而说的。心是生起之因，因就是无明。如果不能认识色，它会持续存在多久呢？这指的是通过“此物做此事”与作者相关联，对事物进行区分和思考的活动，这是众生的无明。作者以自主的方式执行行为，或者说是对作者的思考。因此，由于对常、我、作者的执着，才会被安置在轮回中。完全了解事物是刹那毁灭的，就不会执着于我。如果不执着于我，就不会为了享受而造业。心被各种各样的情绪所污染，区分快乐和痛苦，这种区分证明了刹那毁灭是显而易见的。那里提到，如果一切都是刹那毁灭的，那么在其他时间，怎么会说“这就是那个”呢？这是因为相似的刹那不断产生，所以产生了认知。就像剪断头发和草后又重新生长一样。不像铃铛的声音等，没有其他相似的刹那连接，所以一切都不是刹那的。同样，考虑到刹那和非刹那，全知者展示了连接之处。瑜伽士的等持，黄金和胜者的舍利，光明宫殿，不会被世间之因所摧毁。也就是说，由因产生的刹那相续，即使在劫末轮回中也会存在。就像黄金、善逝的舍利、金刚宝石、光明宫殿以及入于灭定的身体等，都显示了劫末的存在。有些人认为，刹那不会停留在其他地方，而是在刹那本身像铃铛的声音一样完全毁灭。存在的事物和获得的法，佛陀圆满的智慧，比丘本身和证悟者，怎么能被看作是刹那的呢？这指的是全知者认为常住不变就是常住不变。
English
These are permanent and unchanging, and it is said with this intention. The mind is the cause of arising, and the cause is ignorance. If one cannot recognize form, how long will it continue to exist? This refers to the activity of distinguishing and thinking about things through "this thing does this," which is related to the author, and this is the ignorance of sentient beings. The author performs actions in an autonomous way, or rather, it is the thinking of the author. Therefore, due to attachment to permanence, self, and the author, one is placed in samsara. Completely understanding that things are momentarily destroyed will eliminate attachment to self. If there is no attachment to self, one will not create karma for the sake of enjoyment. The mind is defiled by various emotions, distinguishing between happiness and suffering, and this distinction proves that momentary destruction is obvious. It is mentioned there that if everything is momentarily destroyed, then how can one say "this is that" at other times? This is because similar moments constantly arise, so cognition arises. It is like cutting hair and grass and then growing again. Unlike the sound of a bell, etc., there are no other similar moments connecting, so everything is not momentary. Similarly, considering the momentary and the non-momentary, the All-Knowing One shows the place of connection. The samadhi of yogis, gold and the relics of the Victorious Ones, the palace of light, are not destroyed by worldly causes. That is to say, the momentary continuum produced by causes will continue to exist even in the kalpa-ending cycle. Just like gold, the relics of the Sugatas, vajra jewels, the palace of light, and the body entering cessation, etc., all show the existence at the end of the kalpa. Some people think that the moment does not stay in other places, but is completely destroyed in the moment itself, like the sound of a bell. Existing things and the Dharma that is attained, the Buddha's perfect wisdom, the bhikshu himself and the enlightened ones, how can they be seen as momentary? This refers to the All-Knowing One considering that permanence is permanence.
Chinese
如果心安住于一境，那么那时，离欲就是不离欲，一切智就是非一切智，比丘就是非比丘的机会。如果提问的刹那没有与其他相连接，那么刹那的相续就会断绝。因此，您的意思是，既不是只有刹那，也不是像外道所说的因那样是常有的事物。 因为它没有产生，所以就像死者的骨灰等一样。如幻术、乾闼婆城等。色等如何是刹那的呢？不是产生的色等，那些产生的又到哪里去了呢？这是因为外境不存在，所以显现为地、水、火、风以及由地、水、火、风所形成的色等，就像乾闼婆城、幻术、梦等显现一样，由于不是由其他自在的各种形象所产生，所以那里有什么刹那和非刹那呢？应当像前面所说的那样理解。这样，通过了悟法和补特伽罗的无我，由于没有对常、我、外境产生执着，所以超越了外道和声闻，圆满了布施波罗蜜多，获得了菩萨的极喜地。对于高贵的菩萨瑜伽士来说，瑜伽士是指，由于了悟了外道和声闻的瑜伽所没有的法和补特伽罗的无我，所以地的自在者们才是殊胜瑜伽的瑜伽士。对于所缘境不生起分别念而禅修，那就是戒律，所谓波罗蜜多，是因为没有外境的色法，所以不生起美与不美等分别念的状态，当以智慧观察，分析粗大和微细而不见时，完全了知二无所有，那就是戒律，那就是他的戒律波罗蜜多。如果完全了知所取和能取，那么分别念就不会产生，安忍，那就是安忍波罗蜜多，
English
If the mind abides in one object, then at that time, being free from desire is the same as not being free from desire, omniscience is the same as non-omniscience, and a bhikshu is the same as a non-bhikshu. If the moment of questioning is not connected to anything else, then the continuum of moments will be cut off. Therefore, your meaning is that it is not only momentary, nor is it a permanent thing like the cause asserted by the tirthikas. Because it is not produced, it is like the ashes of the dead, etc. Like illusions, cities of gandharvas, etc. How are forms momentary? Forms are not produced from the elements, and where have those elements gone? This is because external objects do not exist, so the appearances of earth, water, fire, wind, and forms arising from them, are like the appearances of cities of gandharvas, illusions, dreams, etc. Since they are not produced from various forms of other's power, what is the point of momentariness and non-momentariness there? It should be understood as explained before. Thus, by realizing the selflessness of phenomena and persons, since there is no attachment to permanence, self, and external objects, one surpasses the tirthikas and shravakas, perfects the paramita of generosity, and attains the stage of a bodhisattva, the Joyful One. For noble bodhisattva yogis, a yogi is one who, because of realizing the selflessness of phenomena and persons that is not found in the yoga of tirthikas and shravakas, the lords of the earth are yogis of supreme yoga. Meditating without engaging in conceptual thought on the object of focus is morality. The so-called paramita is the state of not engaging in conceptual thought such as beauty and ugliness because there is no external object of form. When one examines with wisdom, analyzes the gross and subtle, and does not see them, then completely knowing the absence of two, that is morality, and that is his morality paramita. If one completely knows the grasped and the grasper, then conceptual thought will not arise, and patience, that is the patience paramita.