Tibetan
་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་དང་མིག་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་གཞན་ཐམས་ ཅད་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མི་གཉིས་པའི་སྐད་ཅིག་པ་དེ་མ་ཐག་པ་ལ་འདི་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མི་འབྱུང་ཡང་དེའི་སྤྱིའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་ཆོས་སུ་གདགས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟ་བུར་བྱས་པ་བསྟན་ཏོ། །མ་བྱས་པའི་རྟག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་མའི་སྐད་ཅིག་མའི་འོག་ཏུ་ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་བས་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་མ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗོད་པ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། རིག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་དད་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་འབྱུང་གི །བསམ་པ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མི་གཉིས་པར་སྨྲ་བ་ཡང་དག་པ་རིག་པ་ལ་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་མེད་དོ། །དེས་ན་གཞན་པ་དང་གཞན་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཐ་སྙད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཚུན་དུ་ལྟོས་ཏེ། ཡོད་པ་དང༌། མེད་པ་དང༌། འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་སྟེ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མི་འཇུག་གོ །ཇི་ལྟར་དབུ་མ་ལས། སྤྲོས་ལས་འདས་པ་མི་གཉིས་པ། །གང་དག་སངས་རྒྱས་སྤྲོས་པར་བྱེད། །སྤྲོས་ཉམས་གླེན་པ་དེ་དག་གི །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་པ་སྟེ། དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བའོ། །མཚན་མའི་གཞི་དང་མཚན་མ་དང༌། །ཆོས་དང༌། ཆོས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་དུ་མེད་པར་བསྟན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དབུ་མ་ལས། མཚོན་བྱ་མཚན་ཉིད་གལ་ཏེ་གཞན། །མཚན་ལ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །གཅིག་ན་དེ་གཉིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། །ཐ་དད་ན་ཡང་གཞན་དུ་མེད། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གལ་ཏེ་མེ་ལས་ཚ་བའི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་མེ་ལས་ཚ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཅིག་ན་མཚན་མའི་གཞི་ཡང་མེད་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཐ་དད་པ་དང༌། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་བསམ་ པ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་སྨྲ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཅན་བརྗོད་དུ་མེད་ལ། ཆོས་ཅན་ལས་ཐ་དད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་མེད་དོ། །གཞིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཞིག་གིས་སྤྱིར་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་ཐ་སྙད་དུ་འཇུག་གོ །འོན་ཏེ་དེ་དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་དང་གཟུགས་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་གྱུར་དུ་ཟིན་ན་ནི་གཟུགས་ཅན་ནི་གཟུགས་མེད་པ་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གཅིག་ན་ནི་མཚན་མའི་གཞི་དང༌། མཚན་མ་ཉིད་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །ཐ་དད་ན་ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡང་བཙལ་དགོས་སོ། །དེ་དེ་ལྟར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པ་དང༌། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པ་ན་ཡང་རང་བཞིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དེ་དག་ཐ་དད་པར་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མ་རྟོགས་པར་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་བསྟན་མི་ནུས་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་དག་གི་སྤྱིར་བརྟགས་པའི་དོན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་འཇུག་གོ་ཞེས་ལན་མང་པོར་བཤད་པ་དེའི་ཕྱིར་མི་གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཆུད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན། རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན། མཚན་མའི་གཞི་ཡང་མ་ཡིན། མཚན་མ་ཡང་མ་ཡིན། རྗོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན། བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན། མ་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན། བློ་ཡང་མ་ཡིན། རིག་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་པ་དང་གཞན་པ་མ་ཡིན་པར་ཕན་ཚུན་དུ་ལྟོས་པའི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་ལས་འདས་ཤིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ནི་སྨྲ་བ་མེད་དོ། །གཉིས་ཀ་ཡང་ཉེས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གལ་ཏེ་བྱས་པ་ཞིག་ན་ནི་དེའི་ཚེ་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་འཁོར་བའི་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་ལོ་ཅོག་དང་འདྲའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་གཞན་གྱི་ དབང་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་འདྲེས་པའི་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་བ་དང༌། འཆི་བ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུའི་སྣང་བ་ལས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་དབང་མ་རིག་པ་མཉམ་པར་མི་འཇོག་པ་དང༌། ལས་ཀྱི་མཐུ་ལས་འབྱུང་བ་ལ་འདིས་བྱེད་དོ། །ཞེས་མ་རིག་པས་གློངས་པའི་འཁོར་བ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའོ། །དེས་ན་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆུད་པ་མ་བྱས་པས་ན་བྱས་པའི་སྒྲ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མའི་སྐད་ཅིག་གི་འོག་ཏུ་བརྗོད
Chinese
亦非有作者，犹如梦幻及幻术等，与一切其他果相同之故。如何耶？若于圆满成就无二之刹那后，此有则彼有，是不可说之自性，于体性上，虽无因果等之名言，然于彼总相上假立，而施设为法。如何施设者，是为显示。以无作者之常法不可能之故，以前刹那之后，后刹那不生，如石女之子等。是故如来非无作者。言说及所言说，与所应知等之差别，是从二相之识生起。无思惟且无显现，说为胜义谛无二者，于正智上，亦无差别相之名言。是故于异与非异之分别念之名言者，互相观待，有与无，过去与未来，事物与非事物等之分别念，是为遍计所执，一切戏论皆已超越，不入于不可说之如来。如云：“超越戏论无二者，何人于佛作戏论，戏论衰败彼愚者，不见如来。”故如来是解脱一切分别念者。以不能显示体相之基与体相，及法与法性之名言之一切分别念，是不可说之故。如云：“若所诠与体性异，则体性于名相无，若一则二者不成立，若异亦无他。”若法与法性等，如火之热性是异者，则火无热性。若一则体相之基亦无，体性亦无。如是于法与法性等，思惟为异与非异时，即是空性。以不能说不可说之自性之故，以离法之法性不可说，且以离法性之法等，
English
Nor is it an agent, because it is like dreams and illusions, and is the same as all other results. How so? If immediately after the moment of perfect accomplishment without duality, this exists, then that exists, it is an unspeakable nature. In terms of essence, although there are no terms such as cause and effect, it is hypothetically established on that general aspect and designated as a dharma. How is it designated? This is to show. Because the permanent dharma without an agent is impossible, after the previous moment, the subsequent moment does not arise, like the son of a barren woman, etc. Therefore, the Tathagata is not without an agent. Speech and what is to be spoken, and the differences such as what should be known, arise from the consciousness of two aspects. Without thought and without appearance, those who speak of the ultimate truth as non-dual, on correct knowledge, there is also no term for the aspect of difference. Therefore, for those who have terms for the discriminating thoughts of other and non-other, mutually dependent, the discriminating thoughts of existence and non-existence, past and future, things and non-things, etc., are completely imputed, all elaborations have been transcended, and do not enter the unspeakable Tathagata. As it is said: "Transcending elaboration, the non-dual, whoever elaborates on the Buddha, that fool whose elaboration has decayed, does not see the Tathagata." Therefore, the Tathagata is liberated from all discriminating thoughts. Because it is not possible to show the basis of the characteristic and the characteristic, and all the discriminating thoughts of the terms of dharma and dharmata, it is unspeakable. As it is said: "If the signified and the essence are different, then the essence has no name. If they are one, then the two are not established. If they are different, there is no other." If dharma and dharmata, etc., such as the heat of fire, are different, then fire has no heat. If they are one, then there is no basis for the characteristic, and there is no essence. Likewise, when thinking of dharma and dharmata, etc., as different and non-different, it is emptiness. Because the unspeakable nature cannot be spoken, the dharmata that is separate from dharma is unspeakable, and the dharmas that are separate from dharmata, etc.,
Chinese
也没有事物。以某种基础差别的法，普遍地假立而安立为名言。然而，如果这样，有法者的色和有色的体性一旦变成各异，那么有色就变成无色，无色变成有色的过失。如果这些是一体，则不能成为相的基础和相本身。如果各异，则还需寻找体性的其他体性。如此这般，当思维法与有法的名言各异和不各异时，也是二自性空性，因为这些法与有法无法观为各异。不证悟法，则无法显示有法的自性，因为不可言说。对于事物和非事物等各种分别念和声音，都假立为对它们的共同概念进行推测的意义而存在，如是已多次宣说。因此，不可言说的无二体性的圆成实性，以光明清净的法界完全清净，即是如来。那不是果，也不是因，不是相的基础，也不是相，不是言说，也不是所言说，不是所作，也不是非所作，不是智，也不是所知。同样，超越了以他者和非他者相互观待的二相名言，如来是存在和不存在都不可说。如果说是两者都是过失等，如果说是所作，那么那时唯是无常，除此之外，与轮回的迷乱果实相似。如来圆成实性也如与他起二相混合的果实一样，无法从生、老、死等果的显现中解脱。二相的识不与他起无明平等安住，并且从业力的力量中产生，由此而作。如是，被无明蒙蔽的轮回众生的因和果的事物。因此，与能作和所作相关联，完全清净的法界因为不是所作，所以用所作的声音等在先前的刹那之后述说。
English
There is also no thing. A general term is applied and established as a designation by a certain dharma of the basis of difference. However, if it is so, once the characteristics of form and the formed of the dharmas become different, then the formed becomes formless, and the formless becomes the fault of the formed. If these are one, then it cannot be the basis of the sign and the sign itself. Even if they are different, another characteristic of the characteristic must be sought. In this way, when thinking about the designation of dharma and dharmas as different and not different, it is also emptiness of two self-natures, because these dharmas and dharmas cannot be viewed as different. Without realizing the dharma, the nature of the dharma cannot be shown, because it is unspeakable. For all kinds of discriminations and sounds such as things and non-things, they are all falsely established as the meaning of speculating on their common concepts, as has been said many times. Therefore, the perfect reality of the unspeakable non-dual nature, with the luminous and pure dharmadhatu completely purified, is the Tathagata. That is not a result, nor a cause, not the basis of a sign, nor a sign, not a statement, nor what is to be stated, not done, nor not done, not wisdom, nor what is to be known. Similarly, transcending the designation of the two aspects of mutual dependence as other and non-other, the Tathagata cannot be said to be existent or non-existent. If it is said that both are faults, etc., if it is said to be done, then at that time it is only impermanent, and apart from that, it is similar to the confused fruits of samsara. The perfectly established nature of the Tathagata, like a fruit mixed with the two aspects of other-dependence, cannot be liberated from the appearance of fruits such as birth, old age, and death. The consciousness of the two aspects does not equally abide with other-dependent ignorance, and arises from the power of karma, and thus acts. Thus, the cause and effect of the beings of samsara obscured by ignorance. Therefore, associated with the doer and the done, the completely pure dharmadhatu is not done, so it is described after the previous moment with the sound of done, etc.