Tibetan
་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གཞན་པ་དང༌། གཞན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བ་ལང་གི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། རྨ་བྱའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། ཐལ་བའི་གནས་སུ་འཁོད་པ་དང༌། ཆུ་སྟན་དང་མེ་ལྔའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། གྲང་བ་དང་དྲོ་བ་དང༌། ཚེར་མ་ལ་ཉལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། བཀྲ་ཤིས་དང་བཀྲ་ཤིས་མ་ཡིན་པ་དང༌། འོ་མ་དང་འོ་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཆུ་དང༌། རླུང་དང༌། ཏིལ་དང༌། འབྲས་དང༌། རྒོད་དང༌། འབྲས་བུ་དང་མེ་ཏོག་དང༌། རྩ་བའི་ཟས་ལ་སོགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དེ་ལ་གང་དག་གིས་ཐར་པ་རྣམ་པར་རྟོག་གོ །ཁྲུས་དང༌། སྦྱིན་སྲེག་དང༌། ཐལ་བས་སྐུད་པ་དང༌། རལ་པ་ལ་སོགས་པ་འཕྱང་བ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་བསྙེམས་པས་འཁོར་བར་འཇུག་གོ །ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པ་དང་མི་ལྡོག་པར་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མངོན་པར་མི་ཤེས་པའི་ ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཐར་པ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་ཀློག་གོ །དེ་དག་རང་ཡང་ཞིག་ལ་ལོག་པའི་ལྟ་བས་གཞན་དག་ཀྱང་ཞིག་པར་བྱེད་དོ། །བཀྲ་ཤིས་དང༌། བ་ལང་གི་ལྕི་བ་དང༌། གཅིན་དང་ཚོད་མ་དང༌། ཤ་ལུ་ག་དང༌། བིལ་བའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པས་ཐར་པ་རྟོག་གོ །གལ་ཏེ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་དེ་དག་གི་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ལྡོག་ན་ནི་ཐར་པར་རུང་ངོ༌། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྷུང་བའི་བསམ་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་རྟོག་གོ་ཞེས་པ་ནི་འདི་ནི་མེད་ཅེས་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་སྤྱད་དོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཐར་པ་ནི་མི་ཤེས་སོ། །ཇི་ལྟར་བདུན་བརྒྱ་པ་ལས་འབྱུང་བ། འདི་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ་གང་འདི་བསམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་མཛད་པ། ཇི་ཙམ་དུ་ཡིད་ཀྱིས་འགྲོ་ཞིང་གཡོ་བ་དེ་ཙམ་དུ་གང་ལ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་སྟེ། གོང་ན་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་རྟོག་གོ ། འདི་ལ་གང་ཡང་འཇུག་པ་ཡང་མེད། ལྡོག་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་སུ་གང་དུ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་དུ་འཕགས་པས་ན་སུ་ཡང་ཡུལ་གཞན་དུ་འམ་དུས་གཞན་དུ་འཇུག་པ་མེད་དོ། །རྟག་པའི་བདག་དང་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་གང་ཡང་འཇུག་པ་ཡང་མེད་ལྡོག་པ་ཡང་མེད་པ་ནི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟག་པ་དང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཐར་པར་མི་རུང་ངོ༌། །བདག་ཏུ་ཆགས་པས་དེ་དག་ལ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ངོ༌། །ཐར་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཡང་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཉིད་ལས་འདོད་པས་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཇི་ལྟར་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར། བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་བདག་ཏུ་ཆགས་པས་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདའོ། །ཇི་ལྟར་དབུ་མ་ལས། མྱ་ངན་འདས་པ་རྣམ་རྟོག་མེད། །གང་ན་འཁོར་བ་བསལ་མེད་པ། །གང་དེར་འཁོར་བ་བཞེད་པ་ དང། །མྱ་ངན་འདས་པར་རྣམ་རྟོག་མེད། །ཅེས་པ་སྟེ། དེས་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཐར་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་དགོངས་པར་བརྟག་གོ །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་བཤད་པ་ཡེ་ཤེས་དཔལ་བཟང་པོས་སྦྱར་བའི་ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་ཐར་པ་དཔྱད་པའི་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་གིས་བདག་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བྱས་པའམ། མ་བྱས་པའམ། རྒྱུའམ། འབྲས་བུའམ། མཚན་ཉིད་དམ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཞིའམ། རྗོད་པའམ། བརྗོད་པར་བྱ་བའམ། བློའམ། རིག་པར་བྱ་པའམ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ངེས་པའི་སྒྲར་ནི་གཅིག་གམ་ཐ་དད་དམ་ཅི་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའོ་ཅོག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འགྱུར་བས་ན་ཞེས་པའོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ཅིར་དགོངས་ཤེ་ན། འཛིན་པ་དང་གཟུང་བ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནོར་ཏེ། བྱ་བ་དང་བྱེད་པར་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཀུན་རྟོག་གོ །ངེས་པའི་ཚིག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུའོ། །བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་ན་སྐད་ཅིག་པ་དེའི་ཚེ་ན་སྐད་ཅིག་པ་གཉི་ག་མེད་དེ། དེས་ན་སུས་ཀྱང་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དེ། སྔ་མའི་འོག་ན་འདི་ཡོད་པས་ན་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་པས་ན་ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ནི། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་པ། །མི་བརྟན་བྱེད་པ་ག་ལ་ཞིག །གང་བྱུང་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དེ། །བྱེད་པ་པོར་ཡང་དེ་ཉིད་བརྗོད། །ཅེས་པར་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་མངོན་པར་འབྲེལ་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་བྱས་སོ། །གཉིས་ཀྱི་རྣམ
Chinese
由于完全了解差别，就会变成一切智者。像这样，所谓“他”和“他我”等等，如牛禁行、孔雀禁行、安住于灰烬处、水座和五火禁行、寒冷和炎热、睡在荆棘上等等的禁行，以及吉祥和不吉祥，牛奶和非牛奶等等，水、风、芝麻、稻米、青稞、果实和花朵，以及根食等等的禁行，那些人以什么来分别解脱呢？沐浴、火供、用灰线、头发等披散下来，以戒律和禁行自夸，会进入轮回。因为不以智慧观察，也不了知不退转的退转之因，所以不仅这些人没有解脱，而且金刚鬘中说众生会堕入地狱。这些人自己也被邪见所毁坏，也毁坏其他人。吉祥物、牛粪、尿液和蔬菜、芜菁、木橘子等能分别解脱吗？如果完全了解法无我，就能阻止对它们的执着，那么才能解脱。那些大智慧者都以堕入两边的思想来分别涅槃，也就是说，通过认识“这是没有的”这种有和无的两个极端来进行分别。对于不分别有和无的解脱是不了解的。如七百颂中所说：“这就是涅槃，也就是没有思想的状态。”一切智者就是为了成就这个而努力的。只要心还在游动，就没有什么涅槃可言。上面有去有来，那里就有生有死，怎么能分别涅槃呢？“这里什么进入也没有，什么返回也没有。”也就是说，谁在哪里出生，就在那里证悟，所以谁也不会进入其他地方或其他时间。恒常的我和众生等等，任何恒常的东西既没有进入也没有返回，因为恒常的自性没有其他。
English
By fully understanding the differences, one becomes omniscient. Thus, practices such as considering "other" and "self," cow-vow, peacock-vow, dwelling in ashes, water seat, five-fire vow, enduring cold and heat, sleeping on thorns, considering auspicious and inauspicious, milk and non-milk, water, wind, sesame, rice, barley, fruits, flowers, and root foods—how do those who practice these distinguish liberation? Bathing, fire offerings, wearing ash threads, letting hair hang loose, and boasting of morality and vows lead to samsara. Because they do not examine with wisdom and do not know the cause of irreversible regression, not only do they not attain liberation, but the Vajramala states that beings fall into hell. They themselves are destroyed by wrong views and destroy others. Can auspicious signs, cow dung, urine, vegetables, turnips, bilva fruits, etc., distinguish liberation? If one fully understands the selflessness of phenomena and prevents attachment to them, then liberation is possible. All those of great intellect who think of falling into extremes imagine nirvana, that is, they practice discrimination by recognizing the two extremes of existence and non-existence as 'this is not.' They do not know the liberation that does not discriminate between existence and non-existence. As it appears in the Seven Hundred Verses: 'This itself is nirvana, which is the state of no thought.' The Omniscient One strives to accomplish just that. As long as the mind moves and wanders, there is no nirvana anywhere. Where there is going and coming, there is birth and death, so how can one imagine nirvana? 'Here, there is no entering and no returning.' That is, whoever is born wherever, is enlightened right there, so no one enters another place or another time. The permanent self and sentient beings, etc., whatever is permanent, neither enters nor returns, because the permanent nature has no other.
Chinese
因此，执着于常和我的那些人，不可能获得解脱。由于执着于我，他们会遭受轮回的痛苦。如果想要从解脱和涅槃中也执着于我的状态中解脱出来，那么执着于我怎么可能被扭转呢？那些宣说无我的人，因为不执着于我，所以凭借智慧而获得涅槃。正如《中论》所说：涅槃无有分别，哪里没有轮回的止息，哪里就认为有轮回，涅槃中没有分别。因此，诸佛以不分别有和无的解脱来衡量。这是耶谢华桑波所著的《入楞伽经释》第三品中，关于解脱的第十四品。然后，菩萨摩诃萨大慧向薄伽梵请教说：薄伽梵，以谁为我和其他菩萨等等？薄伽梵，如来、阿罗汉、正等觉是已作、未作、因、果、体性、体性的基础、言说、所言说、智慧、所知，或者像这样的词语，在确定的声音中，是一还是异？薄伽梵回答说：大慧，如果如来是已作，那么就是无常。因为无常，所以一切果都将成为如来。诸佛的想法是什么呢？是对能取和所取二者之相的意识的错误，是对与行为和作者相关的因和果的虚构。因为对确定之词的分别，所以因为行为的缘故是果，因为作者的缘故是因。但当它们是刹那的时候，两个刹那都不存在。因此，谁也不做什么。因为前者的后面有这个，所以有这个，仅仅因为这个而被命名为法。一切行都是刹那的，不稳固，作者在哪里？所生即是作者，作者也被称为那个。行为和作者是明显相关的，所以如来不是已作。二者的相
English
Therefore, those who cling to permanence and self cannot attain liberation. Because of clinging to self, they experience the suffering of samsara. If one desires to cling to self even in liberation and nirvana, how can clinging to self be reversed? Those who proclaim no-self, because they do not cling to self, attain nirvana through wisdom. As it says in the Madhyamaka: Nirvana has no distinctions, where there is no cessation of samsara, there one considers there to be samsara, there are no distinctions in nirvana. Therefore, the Buddhas contemplate with the liberation that does not distinguish between existence and non-existence. This is the fourteenth chapter on liberation from the third chapter of the Explanation of the Lankavatara Sutra by Yeshe Pal Zangpo. Then, the Bodhisattva Mahasattva Mahamati asked the Bhagavan: Bhagavan, by whom are self and other Bodhisattvas, and so on? Bhagavan, are the Tathagata, Arhat, Samyak-sambuddha made, unmade, cause, effect, nature, the basis of nature, speech, what is to be spoken, wisdom, what is to be known, or such words, in the definitive sound, one or different? The Bhagavan replied: Mahamati, if the Tathagata were made, then he would be impermanent. Because of impermanence, all fruits would become the Tathagata. What is the thought of all the Buddhas? It is a mistake in the consciousness of the two aspects of the grasper and the grasped, it is a fabrication of cause and effect related to action and agent. Because of the distinction of definitive words, therefore, because of action it is the fruit, because of the agent it is the cause. But when they are momentary, both moments do not exist. Therefore, no one does anything. Because this exists after the former, therefore this exists, and it is named as dharma only because of this. All actions are momentary, unstable, where is the agent? What arises is the agent, and the agent is also called that. Action and agent are manifestly related, so the Tathagata is not made. The aspect of the two