Tibetan
་པ་དང༌། སྲེད་པ་དང༌། ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ངམ། དེ་སྟེ་རྒྱུ་མེད་པས། ཀྱེ་བྲམ་ཟེ་འདི་གཉིས་ཀ་ཡང་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པའོ་ཞེས་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པ་ཡིན་ཞིང་དེར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དགོངས་པ་ཅི་ཞིག །ཇི་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲེལ་བར་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ལས་མེད་པས་མི་ཤེས་པ་དང༌། སྲེད་པ་དང༌། ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སྲིད་པ་གསུམ་འབྱུང་བ་མེད་དོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །ཞེས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་སྔ་མའི་འོག་ཏུ་འདི་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་ཆོས་སུ་བཏགས་པ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ནི་འབྱུང་བ་མེད་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྐད་ཅིག་པ་ལས་གུད་ན་མེད་དོ། །བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག་གོ །འདི་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གཉིས་རྣམ་པ་ལ་ཆོས་སུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྟུང་བའོ་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་གྱི་རྒལ་བ་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་སྤོང་པ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དང༌། ནང་གི་དྲོ་བ་དང༌། གྲང་བ་དང༌། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་བརྟག་གོ །དེས་ན་ནོར་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། །ཇི་ལྟར་དབུ་མ་ལས། མཚོན་བྱ་མཚན་ཉིད་གལ་ཏེ་གཞན། །མཚན་ལ་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །གཅིག་ན་དེ་གཉིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། །ཐ་དད་ན་ཡང་གཞན་དུ་མེད། །ཅེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ནང་དང་ཕྱིའི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས་པ། བྲམ་ཟེ་ཇི་ཙམ་དུ་ཡིད་ལས་རྣམ་པར་གཡོས་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཆགས་ཤིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། ཇི་ཙམ་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཆགས་ཤིང་འཛིན་པ་དང་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པའོ། །ཡིད་ལ་རྣམ་པར་གཡོས་པ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པའོ། །གང་ཡང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པ་མི་གཉིས་པའི་ཡང་དག་པར་རིག་པ
Chinese
或者贪欲，或者业的因所生吗？若彼无因，嘿，婆罗门，此二者也是世间边执者啊。此二者如何是世间边执者呢？于彼一切智者的意趣为何？如实地，与因的作者相关联而普遍分别，如是，于一切法无业，故不了解，以及贪欲，以及业的因，三有不生。非从无因，非从我，非从他，非从二者，非从无因。如是说。然而，在前者之下，若此有则此有，如是安立为法，即是缘起，是无生，从生等刹那之法之外无有。不可言说且无二的刹那相续，亦不容许分别。此有则此有，是于他之自在二相安立为法的分别。一切事物堕入自相和共相中，是世间边执的争论。一切智者所舍弃的自相和共相，是于二相的识，对外和内的温暖和寒冷，常和无常的事物进行分别。因此，于错误增益的一切相，说为自相和共相。如《中论》云：所诠示和体性若异，则名无体性。若一则二者不成立，若异则亦非异。如是。因此，于内外无体性而分别，为此一切智者宣说遍及世间边执之理。婆罗门，于意如何动摇，以及于外境显现贪执且仅是分别，即是世间边执。于外境如何显现贪执，且能取和所取的分别各自显现的识，是颠倒识。于意如何动摇，即是于常等相的趣入，仅是彼一切是世间边执者。任何胜义谛的智慧，是无思且无显现的无二之真实觉性。
English
Or from desire, or from the cause of karma? If that is without cause, hey, Brahmin, these two are also world-affirming extremists. How are these two world-affirming extremists? What is the intention of the all-knowing one in that? As it is, universally discriminating in relation to the agent of cause, thus, in all dharmas, there is no karma, therefore there is no understanding, as well as desire, and the cause of karma, the three existences do not arise. Not from no cause, not from self, not from other, not from both, not from no cause. Thus it is said. However, under the former, if this exists then this exists, thus it is established as a dharma, that is, dependent arising, is unborn, there is no other than the momentary dharma of arising and so on. In the momentary continuum that is inexpressible and non-dual, discrimination is not allowed either. This exists then this exists, is the discrimination of establishing as dharma in the two aspects of other's independence. All things fall into their own characteristics and general characteristics, which is the argument of world-affirming extremism. The self-characteristics and general characteristics abandoned by the all-knowing one are the discrimination of external and internal warmth and cold, constant and impermanent things in the consciousness of two aspects. Therefore, in all aspects of erroneous superimposition, it is said to be self-characteristics and general characteristics. As the "Middle Way" says: If the signified and the nature are different, then the name becomes without nature. If they are one, then the two are not established, if they are different, then they are also not different. Thus. Therefore, since there is no nature inside and outside, there is discrimination, for this reason, the all-knowing one proclaimed the principle of pervading world-affirming extremism. Brahmin, to what extent the mind is shaken, and to what extent there is manifest attachment to external objects and it is only discrimination, that is world-affirming extremism. To what extent there is manifest attachment to external objects, and the consciousness in which the discrimination of grasper and grasped appear separately, is inverted consciousness. To what extent the mind is shaken, that is, the entry into the aspects of permanence and so on, only that all are world-affirming extremists. Whatever the wisdom of ultimate truth is, is the non-dual true awareness that is without thought and without appearance.
Tibetan
་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེས་ནི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མི་འཇུག་གོ །གྲུབ་པའི་མཐའ་འདི་ནི་བདེན་བར་གཤེགས་པའི་ཡིན་ཏེ། མུ་སྟེགས་ བྱེད་ཐམས་ཅད་ལ་མ་གཏོགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །སྐད་ཅིག་པའི་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་བས་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་པའི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་གྱི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ལས་ལོག་ཅིང་རིག་པར་ཞུགས་པ་སྟེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ལ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཏེ། དེས་ན་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་དགག་པ་བསྒྲུབ་པར་རྗེས་སུ་དཔག་གོ །ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་སྦོམ་པོ་དང་ཕྲ་མོ་རྣམ་པར་གཞིགས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང༌། འོན་ཀྱང་བསམ་པ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་ངེས་པར་འཇུག་པ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་མོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་འདི་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མ་ཡིན་ལ་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་ལ་གྲགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པ་འདི་ཡང་སྟོན་ཏོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དགོངས་པ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པ་མདོར་རིག་པར་བྱའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྱུང་བར་སྒྲོ་འདོགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ནམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པ་དེ་ནི་མི་དམིགས་ཤིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྡོག་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདུག་གོ །ཆུད་པ་འཁྲུགས་པ་ནི་དེ་འཁྲུག་གོ །ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པས་ནོར་པ་ལྡོག་གོ །ཆུད་པ་གནས་ལས་བྱུང་བ་ན་གཞན་གྱི་དབང་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཇུག་གོ །མཚན་མ་མི་དམིགས་པ་ན་རང་གི་གནས་སུ་ཆུད་པ་ཙམ་དུ་འདུག་གོ །དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བཤད་པའོ། །ཟང་ཟིང་སྡུད་པ་ནི་སྲེད་པ་སྡུད་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དོན་ཏོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་ནི་དག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་གྱི་སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་སྤོང་ཞིང་དག་པའི་ཆོས་ཐོབ་པར་བརྩོན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ཡེ་ཤེས་དཔལ་བཟང་པོས་བཤད་པ་སྦྱར་བའི་ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་དཔྱད་པའི་ལེའུ་སྟེ་ བཅུ་གཉིས་པའོ།། །།དེ་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་ཆོས་སྡུད་པ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། རང་གི་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་
Chinese
对事物和非事物进行分别，因此，一切二取分别的相都不存在。这种宗见是如实逝者的宗见，除了所有外道，可以安立。因为是刹那的相续生起，所以不是与外道的常法等相符的法。因为没有外境，所以背离了顺世外道的生起之因，而趣入了智慧，即从善与非善之业的习气圆满成熟所生，以及串习智慧等资粮所生的心。因此，可以推知驳斥顺世外道是成立的。以智慧观察，分析粗大和微细，无二虽然可以作为对境，然而，正确了知无念无相的无二自性的相续，则必定趣入与此相异的，如正确了知根识一样是现量。这种宗见不是外道之见，也不是顺世外道所称道的。世尊也宣说了这种宗见，应当简略地理解为广大的世尊密意。由于对外境的生起妄加臆测，因此产生分别。何时以智慧观察，那时便不可得，分别也止息，安住于自性中。迷乱是由于它迷乱。以智慧观察，错乱便止息。迷乱从处所生起时，便产生依赖于他者的二取之相的分别。当相不可得时，便仅仅安住于安住于自处。这是由一切智者亲自明说的。积聚杂染是积聚贪欲，也就是痛苦之义。痛苦完全止息，是通过清净之法而获得的。因此，应当完全舍弃顺世外道的言论，努力获得清净之法。这是圣者入楞伽经智慧祥妙所说结合之第三品中，关于顺世外道观察之第十二章。 于是，大慧，什么是法之集聚？即是说，以自心之法
English
Discriminating between things and non-things, therefore, all aspects of dualistic discrimination do not exist. This tenet is that of the Truthful Gone One, and can be established apart from all non-Buddhists. Because it arises as a momentary continuum, it is not a dharma that agrees with the eternal etc. of non-Buddhists. Because there is no external object, it turns away from the cause of arising of the Lokayata and enters into knowledge, that is, the mind born from the complete maturation of the habits of virtuous and non-virtuous actions, and born from familiarizing oneself with the accumulations of wisdom etc. Therefore, it can be inferred that refuting the Lokayata is established. Although the non-duality of analyzing the gross and subtle by examining with wisdom can be taken as an object, however, correctly knowing the continuum of the non-dual nature of no-thought and no-appearance, then it is certain to enter into something other than that, just as correctly knowing sense consciousness is manifest. This tenet is not that of the non-Buddhists, nor is it praised by the Lokayata. The Tathagata also taught this tenet, which should be understood briefly as the vast intention of the Tathagata. Because of falsely conjecturing the arising of external objects, discrimination arises. When one examines with wisdom, then it is not found and discrimination ceases, abiding in its own nature. Confusion is because it is confused. By examining with wisdom, error ceases. When confusion arises from a place, then the discrimination of the aspect of the two graspers that depends on others arises. When the sign is not found, then it merely abides in abiding in its own place. This is clearly explained by the All-Knowing One himself. Accumulating impurity is accumulating desire, which is the meaning of suffering. The complete cessation of suffering is attained through pure dharma. Therefore, one should completely abandon the speech of the Lokayata and strive to attain pure dharma. This is the twelfth chapter on the examination of the Lokayata from the third chapter of the Holy Lankavatara Sutra, explained and combined by Yeshe Pal Zangpo. Then, Mahamati, what is the collection of dharmas? It is like this: with one's own mind, dharma