Tibetan
་བ་སྟེ། འཁོར་བ་དང༌། ཐར་པའི་རིམ་པས་ནོར་པ་དང༌། ནོར་པ་མེད་པ་རྣམས་སོ། །ནམ་ནང་འཁྲུགས་ཏེ་མགོ་འཁོར་བ་དང༌། བརྒྱལ་བའི་གཟུགས་དང༌། རབ་རིབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྟར་ཐུན་མོང་དུ་སྐྱེས་པའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦོམ་པོ་དང༌། ཕྲ་མོ་ཀུན་བརྟགས་པ་ཁང་པ་དང༌། སྡེ་དང༌། ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ན་དེའི་ཚེ་བསམ་པ་མེད་ཅིང་ སྣང་བ་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ཡང་དག་པར་རིག་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་མ་སྐྱེས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེར་ནི་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། བྱས་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་དང༌། ནང་དང༌། འཛིན་པ་དང༌། གཟུང་བ་དང༌། བྱེད་པ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང༌། བསྐྱེད་པ་དང༌། སྐྱེད་པ་པོ་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། རྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་ཉིད་མི་སྣང་ངོ༌། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟག་པ་དང༌། གཅིག་པུ་དང༌། བདག་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦོམ་པོ་ལ་སོགས་པར་དོན་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྣང་ངོ༌། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མི་མཛེས་པ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀྱི་མེད་པ་ལ་འཇུག་གོ །དེས་ན་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དོན་དམ་པ་མི་གཉིས་པ་ལ་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་མི་སྣང་ངོ༌། །གཞན་གྱི་དབང་ཡང་རྨི་ལམ་དང༌། མིག་འཕྲུལ་དང༌། རབ་རིབ་དང༌། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་དང་གཟུང་བའི་དངོས་པོར་མ་སྐྱེས་སོ། །དེས་ནི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན། འདུས་བྱས་ཀྱང་མ་ཡིན། འདུས་མ་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན། སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན། མ་སྐྱེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་སྟོན་པས་བཏགས་པའི་ཚིག་གོ་ཞེས་པ་སྟེ། སྒྱུ་མའི་གཟུགས་ལྟར་འདུས་བྱས་སུ་དཔྱད་པའམ། འདུས་མ་བྱས་སུ་ཡང་རུང་སྟེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས། པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང༌། མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཆུད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་འབྱུང་བ་ཡང༌།
Chinese
即是说，以轮回和解脱的次第，有错谬和无错谬的种种。如同白昼昏暗而头晕目眩，以及昏厥之相，如眼翳之自性般共同产生。外境的粗大和细微，皆是分别假立，如房屋、村落、森林等等，如此分别时，彼时无思无想，于胜义谛无二之体性之相续，如实了知，不可言说之二者，虽未生起形象，然却能分别。于彼处，常与无常，有为与无为，外与内，能执与所执，作者与所作，生者与所生，言说与所说等等二者之形象之名言亦不显现。于不分别有事与无事之智慧中，常、一、我，以及外境之粗大等等，于一切义中分别之相显现。声闻乘之行者们，于花朵、痛苦以及不美等等所作之分别，皆趋入外境二者之无有。因此，于常与无常，有为与无为等等所作之分别，于胜义无二中，不显现为相异之形象。他者之自在亦如梦境、幻术、眼翳、影像等等般，因无生之自性，故未生为能执与所执之事物。因此，既非常，亦非常，既非有为，亦非无为，既非生，亦非未生，如《解深密经》所说：‘善男子，有为与无为，乃是能仁所安立之假名。’如幻象般观察有为，或观察无为亦可，因五根等等非由任何所造。如来出世与否，如是之真如与法界，自性光明之法性，乃是本来安住。因此，有为刹那之相续生起亦……
English
That is to say, with the order of samsara and liberation, there are erroneous and non-erroneous kinds. Like being dizzy and disoriented in the daytime, and the appearance of fainting, commonly arising like the nature of cataracts. The gross and subtle of external objects are all conceptual constructs, such as houses, villages, forests, and so on. When distinguishing in this way, at that time there is no thought and no appearance. The continuum of the nature of the ultimate truth, which is non-dual, is truly known, and although the two that cannot be spoken of do not arise in form, they can still be distinguished. There, the very terms of the forms of the two, such as permanent and impermanent, conditioned and unconditioned, outer and inner, grasping and grasped, agent and action, producer and produced, speaking and spoken, do not appear. In the wisdom that does not distinguish between things and non-things, the appearance of distinguishing in all meanings, such as permanent, one, self, and the grossness of external objects, appears. The practitioners of the Hearer Vehicle, the distinctions they make regarding flowers, suffering, ugliness, and so on, all enter into the non-existence of the two external objects. Therefore, the distinctions made regarding permanent and impermanent, conditioned and unconditioned, and so on, do not appear as different forms in the non-dual ultimate truth. The dependence on others is also like dreams, illusions, cataracts, reflections, and so on. Because there is no nature of arising, it does not arise as objects of grasping and being grasped. Therefore, it is neither permanent nor impermanent, neither conditioned nor unconditioned, neither born nor unborn. As it is said in the *Saṃdhinirmocana Sūtra*: 'Son of good family, what is called conditioned and unconditioned is a designation established by the Teacher.' Like an illusion, one may examine the conditioned, or one may examine the unconditioned, because the faculties and so on are not made by anyone. Whether the Tathāgatas appear or not, suchness and the realm of Dharma, the Dharma-nature of luminosity by its very nature, is primordially abiding. Therefore, the arising of the continuum of conditioned moments is also...
Tibetan
དམིགས་བྱ་དམིགས་དང་བྲལ་བར་ནི། །གང་ཚེ་ འདུས་བྱས་མཐོང་བ་ན། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་མཐོང་བ། །དེ་ཚེ་འཇིག་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པའོ། །གཞན་པ་དང་གཞན་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲ་བ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མང་སྟེ། དེ་དག་ལ་ནི་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མེད་དོ། །ནམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པ་དེ་ན་ངས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དགོངས་པའི་དོན་ཏོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པའི་ཡང་གཟུང་བའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པས་ཤིན་ཏུ་མི་དམིགས་ཏེ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་པར་བྱ་བ་དུས་མཉམ་པས་ན་ཕན་པར་བྱ་བ་དང༌། ཕན་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དུས་ཐ་དད་པ་ན་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་གང་གི་ཚེ་ན་གཅིག་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་ན་གཉིས་མེད་ན་འཛིན་པ་དང་གཟུང་བའི་དངོས་པོ། སུའི་ཡིན། དེས་ན་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྐྱེད་པའི་དངོས་པོར་མི་རུང་ངོ༌། །ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་པར་བྱ་བ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་མི་རྟོག་པས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་སྦོམ་པོ་དང༌། ཕྲ་མོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཐ་དད་པར་ཕྱེ་སྟེ་ཁང་པ་དང༌། སྡེ་དང༌། ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྟོང་པར་མཐོང་ཞིང་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཚན་མར་མི་འཛིན་ཏེ། མཚན་མར་མི་འཛིན་པས་ཀྱང་སེམས་ཀྱིས་མི་སྨོན་ཏེ། དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཆོས་དང༌། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས་རྟག་པ་དང༌། བདག་དང༌། བདག་གིར་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཛུངས་པ་སྤངས་ཏེ། དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་གོ །བསོད་ནམས་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོག་གི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་ཐོབ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དྲི་མ་མེད་པ་ལ་གནས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པར་གྱུར་པ་དང༌། འོད་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་སེམས་ལ་བཟོད་ ཅིང་ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ །འོད་འཕྲོ་བ་ལ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་སྟེ། ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྤྲོ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ །ཤིན་ཏུ་དཀའ་རྒྱལ་དུ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ
Chinese
所缘离所缘，何之时，见有为法时，见平等性之心，彼时则不毁坏。是故，是为如实之智，如是说。以其他与他之分别念，说者之智虽多，然彼等则无如实之智。何时以智慧观察，无所缘之时，我则安立为唯识，是为一切智者之意。有与无等，乃因外境之有与无亦无所取之事物，故以识极不缘，识与所识同时，故无利益及能利益之事物。异时亦无关联，何时一有之时，彼时若无二，则能取与所取之事物，是谁的？故不应为生及所生之事物。识与所识，不分别能取与所取之事物，故非能取与所取。何时以智慧观察，粗大与微细，分离方分之差别，如房屋、村落、森林等般，见为空性且不缘之时，彼时则不执空性为相，不执相亦不贪著心，如是则入于解脱之门。如是，又以法与补特伽罗之无我之等持，得常、我、我所之无著，故舍弃悭吝，彼为利益一切有情而入。以福德与智慧之资粮，得极喜地后，以戒律波罗蜜多完全清净，安住于无垢之菩提萨埵地。戒律波罗蜜多完全清净，且于利益一切作光有情之心堪忍，并入于现证法之现证智。于放光者，精进波罗蜜多完全清净，并入于现证法之喜悦。于极难胜者，于一切有情
English
When the object of focus is free from the object of focus, when conditioned phenomena are seen, when the mind of equality is seen, then it does not perish. Therefore, it is the wisdom of suchness, so it is said. Those who speak with discriminations of otherness and otherness have much wisdom, but they do not have the wisdom of suchness. When wisdom examines and nothing is focused on, then I establish it as only consciousness, which is the meaning of the intention of the All-Knowing One. The so-called existence and non-existence, etc., are because there is no object to be grasped in the external existence and non-existence, so it is not focused on by consciousness. Since consciousness and what is to be conscious are simultaneous, there is no object to be benefited or to benefit. Even at different times, there is no connection. When one exists, if there is no two, then whose are the objects of grasping and being grasped? Therefore, it should not be a thing of being born and being born. Consciousness and what is to be conscious do not discriminate between the objects of grasping and being grasped, so they are not grasping and being grasped. When wisdom examines and separates the differences between coarse and fine, and the parts of the directions, like houses, villages, forests, etc., when emptiness is seen and not focused on, then emptiness itself is not grasped as a sign, and not grasping the sign does not cause the mind to crave, and thus enters the gate of liberation. Likewise, by obtaining the samadhi of selflessness of phenomena and persons, there is no attachment to permanence, self, and what belongs to self, so stinginess is abandoned, and it enters for the benefit of all sentient beings. With the accumulation of merit and wisdom, after obtaining the supremely joyful ground, the bodhisattva abides on the stainless ground with the perfection of pure morality. The perfection of pure morality having become complete, and being patient with the mind that benefits all sentient beings who make light, and enters into the direct knowledge of the manifestation of the Dharma. For the radiating one, the perfection of diligence is completely pure, and enters into the joy of the manifestation of the Dharma. For the extremely difficult to conquer, for all sentient beings