Tibetan
་མཚན་ཉིད་གང་དག་གི་རྟག་པ་དང༌། བདག་དང༌། སྦོམ་པོ་དང་ཕྲ་མོ་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡུལ་དུ་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་གི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་མ་སྐྱེས་པའོ། །སྐྱེ་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གིས་རྣམ་པ་སྔོན་པོ་དང༌། སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྨི་ལམ་དང་མིག་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །དོན་དམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་གྲུབ་པ་སྟེ། གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་དེ་ལྟར་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་དང༌། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བཤད་པ་ལ་འགལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་དག་ཡང་རྟག་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་རྟོགས་པ་དེ་དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་གནོད་པ་བསྐྱེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལ་ཀློག་གོ །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་ཐང་ཅིག་སྐྱེ་བར་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། མེད་པ་ཡང་མི་རུང་སྟེ་དེ་ལ་བྱ་བ་ཡང་ཅི་ཡོད་དེ། མེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ཅེས་པས་ན་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དེ། བྱེད་པ་དགག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་སཱ་ལུ་ལྗང་བའི་མདོ་སྡེ་ལས་འབྱུང་བ་བདག་གིས་མ་བྱས། གཞན་གྱིས་མ་བྱས། གཉིས་ཀས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་སྟེ་འབྱུང་བ་མ་བྱས་ཞེས་པའོ། །བདག་གིས་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་མི་རུང་བས་སོ། །གཞན་གྱིས་ཀྱང་བྱེད་པ་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲེལ་པས་ཀྱང་མི་རུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་ལུང་སྟོན་པ་པོ་རྣམས་རྟོག་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་རང་དབང་ཅན་ནོ། །བྱེད་པ་པོས་འདོད་པའི་མཆོག་ནི་ལས་སོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོག་ནི་བྱེད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ནས་འདི་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ལས་དང་བྱེད་པ་དང་བྱ་བ་མངོན་པར་འབྲེལ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །གང་གི་ཚེ་ན་སྐད་ཅིག་པ་གཅིག་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་ན་སྐད་ཅིག་པ་གཉིས་པོ་མེད་དེ། སུ་གང་དང་ཡང་མི་འབྲེལ་ཏོ། །ཡོན་ཏན་མི་འཕོ་བ་ནི་ལྷན་ ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བ་དག་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཤིང་དང་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཏེ། གཅིག་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དག་པ་ནི་གཞན་གྱི་མྱ་ངན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་ཅི་ནས་བྱེད། མ་དག་པ་ནི་དེའི་མི་ཤེས་པ་ཡང་སུས་བྱས། དེ་བཞིན་དུ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་
Chinese
哪些特性的常、我、粗大和微细，以及执着于外境微尘的那些特性，都不是事物自性的生起。生起无自性，是指由他力所显现的青色、黄色等，如同梦境和幻术等一样，没有生起的自性。胜义谛无自性是指成就，即是空性，远离二取之相。如此这般，与《楞伽经》和《解深密经》所说的以大乘之理说法并不相违。有些人认为常和由他力所成也是不存在的，如此分别执着的那些人，则是在建立对法的损害，这是在《解深密经》中所读到的。所谓“非有非无生”，是指存在的事物不可能立即产生，因为已经存在，还需要做什么呢？不存在的事物也不可能产生，因为对它来说还有什么可做的呢？因为不存在的事物什么也不做，所以会变成对行为的否定。正如《萨罗绿穗经》中所说：“我未做，他未做，二者皆未做，因缘和合而生起未做。”因为我不可能无因。他人也不可能通过作者和行为的关联来做。正如预言家们所分别的那样，作者是自主的。作者所希望的最好的是业。最好的成就就是行为等等。因此，作者、业、行为和所作之事不可能明显相关。当一个刹那存在时，第二个刹那就不存在，因此与任何事物都不相关联。功德不转移，是因为不同时存在，以及因和果的自性不同。也不是从自性中产生，因为显现和不显现的特性是不同的，如同木头和灰烬等一样，不是完全相同。也不是从根源上依赖而产生，因为清净者如何因他人的悲伤而受苦？不清净者又是谁制造了他的无知？同样，梵天等
English
Those characteristics of permanence, self, grossness and subtlety, and those characteristics of clinging to external dust, are not born as the nature of things. The absence of inherent birth means that the appearance of blue, yellow, etc., due to other powers, is like dreams and illusions, without the nature of birth. The ultimate absence of nature is the accomplishment, which is emptiness, free from the appearance of duality. In this way, it is not contradictory to explain the Mahayana teachings in the manner of the Lankavatara Sutra and the Samdhinirmocana Sutra. Some people think that permanence and being established by other powers also do not exist, and those who perceive such distinctions are establishing harm to the Dharma, as is read in the Samdhinirmocana Sutra. The statement "not born from existence or non-existence" means that something that exists cannot arise immediately, because it already exists, so what else needs to be done? Something that does not exist cannot arise either, because what else can be done for it? Because something that does not exist does nothing, it becomes a negation of action. As it says in the Salu Lujangwa Sutra: "I did not do it, he did not do it, neither did both, the arising from dependent origination was not done." Because I cannot be without cause. Others also cannot do it through the association of the agent and the action. Just as the prophets distinguish, the agent is autonomous. The best thing the agent desires is karma. The best accomplishment is action, and so on. Therefore, the agent, action, deed, and what is done cannot be clearly related. When one moment exists, the second moment does not exist, so it is not related to anything. Qualities do not transfer because they do not exist simultaneously, and because the nature of cause and effect are different. It is also not from nature, because the characteristics of appearance and non-appearance are different, like wood and ashes, etc., they are not exactly the same. It is also not dependent on the senses, because how can the pure suffer from the sorrow of others? Who made the ignorance of the impure? Likewise, Brahma, etc.
Tibetan
པར་མི་གཉིས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་གྲོལ་བ་དང༌། མ་གྲོལ་བ་དང༌། ཕྱུག་དབུལ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་པའི་སྐྱོན་ནོ། །རྟག་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་རྟག་པ་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མེད་པའོ། །ཅིག་ཅར་དང་རིམ་གྱིས་དོན་བྱེད་པར་འགལ་བ་ན་རྟག་པ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མི་སྲིད་དོ། །ཆད་པ་ལས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་ཡིན་ནོ། །དྲན་བཞིན་པ་སྟེ་སྔོན་མྱོང་བའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ལ། རྒྱུད་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྐྱེས་མ་ཐག་པའི་དགའ་བ་དང༌། འཇིགས་པ་དང༌། མྱ་ངན་རྟོག་པའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་གོམས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་གོ །བླང་བ་དང༌། དོར་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བློ་རྣམས་ལ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་སྔར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བྱིས་པའང་ཡུལ་རྣམས་སུ་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་ཅིང་དགའ་བ་དང༌། མི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་དེ་ལྟར་ན་སྔ་མའི་འོག་ཏུ་འདི་ཡོད་པས་འདི་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ་སྟེ། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལྷག་མ་ནི་མི་རུང་ངོ༌། །དེས་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ནི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་མང་པོར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟར་མི་འབྱུང་བར་འདྲ་བའི་སྐད་ཅིག་པ་གཞན་འབྱུང་བ་ལ་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མའི་རྣམ་པ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་པའོ། །རྟག་པ་དང་གཅིག་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་གནས་ཐ་དད་པར་བརྟགས་ཏེ། བྱེད་པ་དང་བྱེད་པ་པོར་འབྲེལ་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྦོམ་པོ་དང་ཕྲ་མོར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་གཞན་གྱི་དབང་གིས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ །བུམ་པ་དང༌། སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པར་བརྟགས་ཤིང་རྟག་པ་རྣམས་ནི་ཁང་པ་དང་སྡེ་དང༌། ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ན་དབེན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་ཀྱི་ རྣམ་པས་སྟོང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆུད་པས་དངོས་པོར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་པ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པ་དངོས་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྐད་ཅིག་པའི་རྒྱུན་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡང་དག་པ་ཇི་བཞིན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ངེས་པར་འཇུག་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང༌། དབུགས་ཐུབ་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེར་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྟན་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། དམ་བཅའ་བ་དང༌། ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཚད་མ་
Chinese
對於宣說有二種我者，也有解脫與未解脫，貧富等相同的過失。所謂「並非是常」，即是常並未產生，因為未產生，故如石女之子等一般，是不存在的。如果同時與次第產生作用相違，則常如兔角等一般，是不可能存在的。所謂「並非是斷滅」，即並非是無因。而是憶念，即從先前經驗之因所生，依於相續，對於剛生起之喜樂、恐懼與憂傷，由於是思維，故能推測先前的習氣。對於取、捨、捨受之心，必定能成辦安樂與痛苦，因為先前存在之故，故幼童也能於諸境中成辦安樂與痛苦，且生起喜樂與不喜樂等。如是，由於前者之後有此，故說「此有故彼有」之緣起，其餘如生等則不合理。因此，緣起即非生，是故已多次宣說。如是不生，而於相似之剎那生起其他，是於錯亂之相狀，而於生等作觀察。於常與一上作增益之處，是於異處作觀察，於作者與所作之關係上，是於外境之粗細作增益，而由他力之故，極為趣入二之相狀。於瓶與毛毯等作觀察，而常者如房屋與村落及森林等一般，於分別時即是寂靜性。如是，以二之 相狀空性，自性光明，勝義諦無二之精華，應以事物作指示，無思無相，以事物與非事物，不分別且不可言說，剎那之流，正確了知之自性，如實安住於等持者所知，是與彼不同之決定趣入之根識，以及如持息之正確了知一般。於彼處是宣說事物與非事物，以及生、立宗、支分等，以及量。
English
For those who proclaim the existence of two selves, there is the same fault of liberation and non-liberation, wealth and poverty, and so on. The statement "It is not permanent" means that permanence has not arisen. Because it has not arisen, it is non-existent, like the child of a barren woman. If simultaneous and gradual functioning are contradictory, then permanence, like a rabbit's horn, is impossible. The statement "It is not annihilation" means that it is not without cause. Rather, it is recollection, arising from the cause of previous experience. Depending on the continuum, for the joy, fear, and sorrow that arise immediately, because it is thought, one can infer previous habits. For the minds of taking, rejecting, and equanimity, there is no doubt that they accomplish happiness and suffering. Because they existed previously, even children accomplish happiness and suffering in objects, and joy and displeasure arise. Thus, because this exists after the former, it is said that "This exists because that exists," which is dependent arising. Other things like birth are not reasonable. Therefore, dependent arising is not arising, and this has been explained many times. Not arising in this way, but another similar moment arising, is observing birth and so on in the form of confused appearances. The place of superimposition on permanence and oneness is observing in different places. On the relationship between the agent and the action, it is superimposing on the gross and subtle of external objects, and due to the power of others, one enters greatly into the aspect of duality. Observing on pots and blankets, and permanent things like houses, villages, and forests, when separated, are emptiness itself. Likewise, emptiness of the aspect of duality, naturally luminous, the essence of the ultimate truth that is non-dual, should be indicated as things. Without thought and without appearance, with things and non-things, without discrimination and unspeakable, the stream of moments, the nature of correct knowing, as it is, is known by those who abide in samadhi, which is different from the sense consciousness of definite entry, and like the correct knowing of holding the breath. There, the indication of things and non-things, as well as birth, assertion, limbs, and so on, and valid cognition.