Tibetan
པ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མིན། །ཞེས་པ་སྟེ། རྟག་པ་དང་བདག་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤོམ་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་བསྟན་པས་དབེན་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་བྱའོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ལོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་དངོས་པོ་དེ་དག་གིས་སྐག་པ་བསལ་བར་བྱའི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པའི་ལྟ་བ་ དགོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པ་དང་དངོས་པོ་མེད་པས་དབེན་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་བསྟན་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་དབེན་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཆགས་པ་སྟེ། རྨི་ལམ་དང༌། མིག་འཕྲུལ་དང༌། རབ་རིབ་ཀྱི་གཟུགས་དང༌། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུའོ། །གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་ནི་དེ་དག་དངོས་པོ་མེད་པར་མངོན་པར་ཆགས་པ་སྟེ། རྨི་ལམ་གྱི་དུས་ན་ནི་གཟུགས་མེད། གཉིད་ཀྱིས་མ་ལོག་པའི་དུས་ན་ནི་གཟུགས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ལྟ་བ་དེ་དག་ལ་འཕགས་པའི་ཆུད་པ་དག་པ་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པས་སྐད་ཅིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་སྟོང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་སྐྲག་གོ །ཐམས་ཅད་ཡོད་དོ་ཞེས་ན་ནི་དངོས་པོ་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་དོན་དམ་པ་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་སེམས་ཅན་རྣམས་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དབུང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ཀློག་པ། སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། དེ་བས་ཐམས་ཅད་བཤད་པར་བྱ། །ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་པ་ལས། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ནན་ཏན་ཏེ། །ཞེས་པ་ལ་ཡོད་པ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །མེད་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནོ། །ཡོད་པ་ཡང་ཞེས་པ་ནི། གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དེ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དབུ་མའི་ནན་ཏན་ནོ། །ངས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་བསྟན་པར་མ་བྱས་མོད་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་སྐད་ཅིག་པའི་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་བརྗོད་དུ་མེད་པས་ན་ཇི་ལྟར་ན་སྟོན་ཞེ་ན། དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུར་སྟོན་ཏོ། །ནོར་པ་ལ་མཚན་མ་མེད་པ་མཐོང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦོམ་པོ་དང༌། ཕྲ་མོར་སྣང་བ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་
Chinese
པ། །如是事物非有。此谓：以常、我及外境粗大等之相状作分别者，于圣者则非也，当以开显自性之空性之法而为之。自无始时来，由颠倒之习气，于事物及非事物显现执着之凡夫，圣者为彼等开显真实之法，当以事物彼等消除障碍，对凡夫安立有与无之见，则非也。以事物及非事物皆空之故，开显圣者自性之法，乃以无二而宣说不可言说之真实觉性，当开显其远离二相。凡夫乃于二相中显现执着事物，如梦、幻术、阳焰及影像等。于无二者，则彼等显现执着非事物，如梦时无色，未眠时则有色，如是某些见解，圣者以清净之自性开显，故不于刹那间改变。言一切皆空，则生怖畏。言一切皆有，则执着事物。是故当开显远离事物及非事物之体性的胜义谛。如是则大慧有情将得趣入。如是又于辨别中边中读到：非空非不空，故当说一切。有与无及有性，此乃中观之要点。其中，有者乃唯识之自性。无者乃外境之义。有性又者，以远离二相之故，乃空性，此乃诸法中观之要点。我虽未开显事物之自性，然以真实觉性之刹那相续之自性不可言说之故，当如何开显？谓当如开显清净世间之显现及具足之定中所说之一切智智之总相。所谓见无相之过失者，乃以智慧
English
Pa. Thus, things are not existent. That is to say, those who discriminate with aspects such as permanence, self, and external grossness, are not for the noble ones. One should teach the Dharma that is devoid of the nature of things. From beginningless time, due to the reversed habitual tendencies, the noble ones teach the truth to the childish ones who are manifestly attached to things and non-things, and those things should eliminate the obstacles. It is not to establish the view of existence and non-existence for the childish ones, but because of the emptiness of things and non-things, teaching the Dharma of the nature of the noble ones is to reveal the inexpressible true awareness that is non-dual, as being devoid of the duality. Children are manifestly attached to things from the aspect of duality, like dreams, illusions, mirages, and reflections. For the non-dual, they are manifestly attached to those non-things, such as the absence of form in dreams, and the presence of form when not asleep. For some of those views, the noble ones reveal the pure nature, so it does not change in an instant. Saying that everything is empty is frightening. Saying that everything exists is attachment to things. Therefore, one should reveal the ultimate truth that is free from the characteristics of things and non-things. In this way, beings of great intelligence will enter. Similarly, reading from the Differentiation of the Middle and the Extremes: "Not empty, not non-empty, therefore everything should be explained. Existence, non-existence, and existence, this is the essence of the Middle Way." Among them, existence is the nature of mere consciousness. Non-existence is the meaning of external objects. Existence again, because of being free from the aspect of duality, is emptiness, which is the essence of the Middle Way of all dharmas. Although I have not revealed the nature of things, how can I reveal it since the nature of the momentary continuum of true awareness is inexpressible? That is to say, one should reveal it as the general aspect of omniscience explained in the pure worldly appearance and the samadhi that possesses it. The so-called seeing the fault of the absence of characteristics is with wisdom