Chinese
是进入甚深之法的那些。第七地是菩提之分法三十七圆满，是声闻和独觉以及不共之等持者，是远离三界贪欲者。第八地是对待缘起之法，生、住、灭等，做成他者和他者非他者，与作者相关联，是远离有事和无事之分别者。如本经所说：七地是心，无显现是第八。二地是处所，其他地是我的自性。这是说，从何处到达七地的菩萨们，以及声闻和独觉，外道们也不是其行境。不生之相是无有有事和无事分别之中观智慧。在不动地也被授记成佛。第九是知晓意乐和习气，获得各别正知者。第十是为了利益其他一切众生，为了获得一切遍知之果位而进行之灌顶，十方世界的佛陀们都进行灌顶。在那里也断除无有烦恼之无明。要知道犹如薄纱遮盖一般，所有坛城在十地显现。对于一切遍知者来说，因为没有障碍，所以是佛地的差别，因此到达十地的无有烦恼之无明，具有无平等安住等等之相，具有习气，断除所知障，最初获得见道之后，以修道来逐渐分粗、中、细、更细、极细，次第断除，并在佛地断除习气。获得一切遍知之果，是在十地中广大。经中只是略微提及地的方面，已经讲述了。因此，菩萨是精通意义者。此外，大慧是精通词义者。
English
These are those who enter the profound Dharma. The seventh bhumi is the perfection of the thirty-seven factors of enlightenment, those who possess samadhi that is not common to Shravakas and Pratyekabuddhas, and those who are free from desire for the three realms. The eighth bhumi is related to the Dharma of dependent origination, such as arising, dwelling, and ceasing, making others and others non-others, related to the agent and the doer, and is free from the conceptualization of things and non-things. As stated in this sutra: The seven bhumis are the mind, the eighth is without appearance. The two bhumis are the place, the other bhumis are my nature. This means that the bodhisattvas who have reached the seventh bhumi, as well as the Shravakas and Pratyekabuddhas, and the Tirthikas, are not within their realm of activity. The characteristic of non-arising is the Madhyamaka wisdom without the conceptualization of things and non-things. In the immovable state, Buddhahood is also predicted. The ninth is those who know intention and latent tendencies and have attained individual perfect knowledge. The tenth is the empowerment of Dharma for the sake of benefiting all other beings, for the sake of attaining the state of omniscient ones, and the Buddhas residing in the ten directions of the world bestow empowerment. There, the ignorance without afflictions is also abandoned. Know that all mandalas appear in the ten bhumis, like being covered by a thin veil. For the omniscient ones, because there is no obscuration, it is the distinction of the Buddha-bhumi. Therefore, the ignorance without afflictions that has reached the ten bhumis, possessing characteristics such as non-equal abiding, possessing latent tendencies, and abandoning the obscuration of knowledge, after initially attaining the path of seeing, gradually separates coarse, medium, subtle, more subtle, and extremely subtle through the path of meditation, and abandons the latent tendencies in the Buddha-bhumi. Attaining the fruit of omniscience is vast in the ten bhumis. The sutra only briefly mentions the aspects of the bhumis, and it has been explained. Therefore, the bodhisattva is said to be skilled in meaning. Furthermore, Mahamati is skilled in the meaning of words.
Chinese
的菩萨摩诃萨。声音和意义，或者意义和声音也不是一样的，也不是不同的，而是如实地随顺观察。这里说的是一些进入声音和意义不同的意义中的人，比如尼夜耶迦（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），胜论派，数论派，顺世外道等等。还有一些人认为不是其他的，比如预言者和声音梵天论者，虽然声音和意义在名言上是不同的，但声音和意义的真实性是一样的，它们平等地存在。奢伐那迦（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）和正理论者是两种论者。在奢伐那迦（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的转变中，有转变为其他的，转变为不是其他的，转变为其他和不是其他的。转变为特殊自性，转变为不是其他，转变为一般自性，转变为一般和特殊自性，不能同时说，分为七种。正理论者的遍计是：事物形象是多种，观想为欲的形象，通过同时次第进入，词的形态没有其他。比如在颜色混合中，事物因为多种多样，所以随欲而执持颜色，同样不观察到差别。自生大欲的狗们，对于女人的身体，仅仅一个，认为是不净、美丽、可食，这三种分别。 以上所说。对于说非二元的人来说，认识到与意义相同，被玷污者从各种不同的显现中，声音和意义也可能是不同的，就像两个有差别、有眼翳的人将月亮误认为多种一样。对于唯识论者来说，声音和意义的显现也可能是不同的，通过分析，可以区分它们是其他和不是其他的名言，因为显现的集合。那些说外境的人，他们的自性特征是不可言说的。否则，与火相连，我的词就是感觉，否则，通过燃烧的声音，知道声音的意义。感官的对象在其他地方，声音的使用范围在其他地方
English
Of the Bodhisattva Mahasattva. Sound and meaning, or meaning and sound, are neither the same nor different, but are truly observed accordingly. This refers to some who enter into the meaning of different sounds and meanings, such as the Naiyayikas (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), Vaisheshikas, Samkhyas, Lokayatas, etc. There are also some who believe that it is not other, such as the prophets and the sound-Brahmanists, although sound and meaning are different in name, the reality of sound and meaning is the same, and they exist equally. Shavanakas (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) and Logicians are two kinds of theorists. In the transformation of Shavanakas (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), there is transformation into other, transformation into not other, and transformation into other and not other. Transformation into a special nature, transformation into not other, transformation into a general nature, transformation into a general and special nature, cannot be said at the same time, and is divided into seven types. The Logician's conceptualization is: the form of things is diverse, imagining it as the form of desire, through simultaneous and gradual entry, there is no other form of words. For example, in the mixture of colors, because things are diverse, they hold onto colors as desired, and similarly, differences are not observed. Even the dogs of great innate desire, for the body of a woman, which is only one, think of it as impure, beautiful, and edible, these three distinctions. That's what was said above. For those who speak of non-duality, they recognize it as the same as meaning, and the defiled ones, from various different appearances, sound and meaning may also be different, just as two people with different cataracts mistake the moon for many. For the Vijnanavadins, the appearance of sound and meaning may also be different, and through analysis, they can distinguish between the names of other and not other, because of the collection of appearances. Those who speak of external objects, their characteristic of self-nature is unspeakable. Otherwise, connected with fire, my word is feeling, otherwise, through the sound of burning, the meaning of the sound is known. The object of the senses is elsewhere, and the scope of the sound's use is elsewhere.
Tibetan
། །སྒྲ་ལས་མིག་མེད་མཐོང་ཡང་ནི། །མངོན་སུམ་དུ་ནི་འགྱུར་བ་མེད། །ཅེས་སོ། །བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇུག་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འགྲེལ་པ་བྱེད་པས་སྒྲུབ་པ་སྒྲ་རྣམས་ནི་གསུམ་གྱི་ཕྱིར་འཇུག་སྟེ། རིགས་དང༌། ཡོན་ཏན་དང༌། བྱེད་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཡོད་དོ་ཞེས་ཏེ། བ་དཀར་མོ་འགྲོ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་རྣམས་འཇུག་པའི་མཚན་མ་བཞི་པ་ནི། མིང་གི་སྒྲ་རྣམས་ཡོད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འདི་ཐེ་དང༌། ད་ཝིད་ཐར་མིང་དུ་བཏགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཏེ། ཉེ་བར་བརྟགས་པའི་རིས་སུ་འཇུག་པའི་རྒྱུའོ། །ལ་ལས་ནི་ཐོག་མ་དང༌། ཐ་མ་དང༌། དུས་དང༌། ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་སོང་བའི་ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་རྟོག་གོ ། གང་དག་ལ་ཡང་ཉི་མ་དང༌། ཟླ་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སྤྱི་གཅིག་པ་མེད་པ་དེ་དག་ནི་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་སྟེ། དེ་ལྟར་འགྲེལ་པ་ལས་འབྱུང་བའོ། །གང་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་གི་དངོས་པོར་འབྱུང་བས་ན་དེ་དེ་དག་གི་དངོས་པོ་སྟེ། དེ་བརྗོད་པ་ནི་ཁོ་ན་དང་རང་ཉིད་དུའོ། །ཟླ་བའི་ཟླ་བ་ཁོ་ན་ནི་གང་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཀུ་མུ་ད་རྣམས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དེའོ། །ཉི་མའི་ཉི་མ་ཁོ་ན་ནི་གང་སྣང་བར་བྱེད་པ་དང༌། པདྨོ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དེའོ། །བ་ལང་ཁོ་ན་ནི་གང་རྩྭ་ཟ་བ་དང༌། ཤིང་རྟ་འདྲེན་པ་དེའོ། །ནམ་མཁའི་ དེ་ཁོ་ན་ནི་ནམ་མཁའ་ཁོ་ན་ཚིག་འཁོར་བ་སྟེ། དེར་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པ་འཕྲད་པ་དང་བྲལ་བ་ཐ་དད་པར་ཀུན་བརྟགས་པ་སྟེ། ཡུལ་མང་པོ་ལ་གནས་པས་ནམ་མཁའ་རྗེས་སུ་སོང་བར་ཀུན་རྟོག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པར་སྤྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པར་འཇུག་གོ །དཀར་པོ་དང༌། སེར་པོ་དང༌། དམར་པོ་དང༌། མི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་ཁོ་ན་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང༌། གཟུགས་དང༌། གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ཆེས་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེས་ན་སྤྱིར་བཀྲ་བ་ལ་བཀྲ་བ་ཁོ་ན་ནི་གཞན་པ་དང་གཞན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀུན་བརྟགས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གྲང་བ་དང༌། དྲོ་བ་དང༌། བརླན་པ་དང༌། སྲ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲང་བ་ཁོ་ན་དང༌། དྲོ་བ་ཁོ་ན་དང༌། བརླན་པ་ཁོ་ན་དང༌། སྲ་བ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་གཞན་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གྲང་བ་དང་གྲང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དྲོ་བ་དང་དྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བརླན་པ་དང༌། སྲ་བ་དག་ཀྱང་དེ་ལས་བཟློག་པར་འགྱུར་ན། གང་གཅིག་གི་གཟུགས་ཡི
Chinese
從聲音中即使能看見無眼者，也不會變成現量。（這是說）所有言說都不是以能進入的相來作為言說的自性。如何解釋呢？能成立的聲音是為了三種原因而進入的，即種姓、功德和作用的聲音存在，例如白母牛行走。聲音進入的第四個相是，名稱的聲音存在，例如這個叫泰，那個叫達維達的名字的聲音，是進入就近假立的因。有些人認為，隨著最初、最後、時間和地點而去的施與天等是進入的因。還有，對於太陽、月亮、天空等沒有共同點的事物，那些是進入自性的因，就像釋論中所說的那樣。無論在哪裡，所有事物都以自己的事物出現，因此那是它們的事物，那樣的言說是唯一和自己。月亮的月亮唯一是使人滿足，使庫母達花盛開的那個。太陽的太陽唯一是使人顯現，使蓮花盛開的那個。牛唯一是吃草，拉車的那個。天空的 那個唯一是天空唯一，是詞語的循環，在那裡，車等相遇和分離，被分別假立，因為存在於許多地方，所以普遍認為天空是隨之而去的。同樣，空性等的聲音，對於事物和非事物，普遍地進入增益。白色、黃色、紅色、白人等的顏色，顏色的唯一，對於一和多，形和非形，不相信。因此，普遍地，對於美麗，美麗唯一是異和非異，僅僅是增益的遍計所執。同樣，對於冷、熱、濕、硬等，冷唯一，熱唯一，濕唯一，硬唯一。如果不是異體，那麼那時冷和非冷，熱和非熱，濕和硬等也會與之相反，任何一個的形體
English
Even if one sees the eyeless from sound, it does not become manifest. (This is saying that) all speech is not the nature of speech through the marks of entering. How is it explained? The sounds that establish are entered for three reasons: the sounds of lineage, quality, and action exist, such as a white cow walking. The fourth mark of entering sounds is that the sounds of names exist, such as the sounds of names called 'This is Tai' and 'That is Davida,' which are the cause of entering into close imputation. Some think that giving to the gods, etc., following the beginning, the end, time, and place, is the cause of entering. Also, for things like the sun, moon, and sky that do not have a commonality, those are the cause of entering into nature, as it says in the commentary. Wherever all things appear as their own things, therefore that is their thing, and that statement is only and self. The moon's moon alone is the one that satisfies and makes the kumuda flowers bloom. The sun's sun alone is the one that illuminates and makes the lotus bloom. The cow alone is the one that eats grass and pulls the cart. The sky's That alone is the sky alone, which is the cycle of words. There, carts and so on meet and separate, and are separately imputed. Because it exists in many places, it is generally thought that the sky is what follows. Likewise, the sounds of emptiness and so on, for things and non-things, generally enter into superimposition. The colors of white, yellow, red, white people, etc., the uniqueness of color, for one and many, form and non-form, do not believe. Therefore, universally, for beauty, beauty alone is different and not different, only the imputed object of superimposition. Likewise, for cold, hot, wet, hard, etc., cold alone, hot alone, wet alone, hard alone. If it is not a different entity, then at that time cold and non-cold, hot and non-hot, wet and hard, etc., would also be the opposite of it, the form of any one