Tibetan
དག་ཀྱང་བླ་འོག་ཏུ་ཆགས་པའི་ཚོགས་སུ་མི་རུང་སྟེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཡན་ལག་གི་ཡུལ་དུ་རྣམ་པའི་ཆར་བརྟེན་པ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། །དབུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་དེ་འོག་མའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཐར་གང་གནས་པ་དེ་ཉིད་གོང་མའི་ཕྱོགས་སུ་ཅིས་ན་གནས་པར་མི་འགྱུར། དེས་ན་ནང་གློངས་པའི་མཐུས་ལུས་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་དང་གནས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མགོ་འཁོར་བ་དང༌། བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པ་དུ་མའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོ་སོར་སྣང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་མེད་པར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཡུལ་དང༌། ཡུལ་ཅན་གྱི་དངོས་པོར་སྣང་ངོ༌། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་དེ། སྦོམ་པོ་དང༌། ཕྲ་མོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཐ་དད་པར་ཕྱེ་བ་ན་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ། བསམ་པ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མི་གཉིས་པ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཉིད་གནས་སོ། །དག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ལ་བཞུགས་པ་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་འབྱུང་ངོ༌། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་བཤད་པ་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་དཔལ་བཟང་པོས་སྦྱར་བའི་ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དཔྱད་པ་ལས་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཤད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྔ་པའོ།། །།དེ་ནས་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་གྱི་དོན་དུ་གཟུང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་དེ་སྐད་དུ་གསུངས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ལ་ནོངས་པ་ཅིར་འགྱུར། ཇི་ལྟར་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས་འབྱུང་བ། རིགས་ཀྱི་བུ་རང་བཞིན་མེད་པ་གསུམ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་ཏེ། བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་དོ། །གཞན་གྱི་དབང་སྣ་ཚོགས་སུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་དོ། །དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དེ་ལྟ་བུར་དགོངས་པའོ། །གང་ཡང་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་ལྟ་བུར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་རྟོག་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་གནོད་པ་འབྱུང་བའི་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་ན་འཕགས་པ་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བདུན་བརྒྱ་པ་ལས་ཚིག་གི་དབང་པོས་གསུངས་པ། དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བལྟའོ་ཞེས་སོ། །དེར་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལྟ་བུར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དད་པའི་དགེ་སློང་གིས་ནི་དད་པས་སྦྱིན་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མི་རིགས་སོ། །མ་དད་པས་ནི་རིགས་སོ་ཞེས་སོ། །དེར་དོན་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པར་བྱའི། སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགོངས་པ་ནི་དུ་མ་ཡོད་དེ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འབྱེད་པར་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང་མཐུན་པར་བཤད་པར་བྱའོ། །ཐེག་ པ་ཆེན་པོ་ལ་དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཏེ། གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ་མི་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཞུགས་ཀྱང་ལྟུང་བ་མེད་ལ། བསོད་ནམས་མང་པོ་རབ་ཏུ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཏེ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་གནང་ན་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང༌། དེ་དེ་ལྟ་བུར་བྱ་བ་ཤེས་པར་བྱའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དུ་གཟུང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་སྒྲ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་ཚིག་དང། ཡི་གེར་འཕྲད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། སོ་དང༌། འགྲམ་པ་དང༌། རྐན་དང༌། ལྕེ་དང༌། མཆུ་སྦྱར་བ་ལས་བྱུང་པ་ཕན་ཚུན་སྨྲ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་སྒྲ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པ་ལ་ཡི་གེ་བརྗོད་པ་ནི་སྔོན་གྱི་གོམས་པའི་མཐུ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་འབྱུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་ལུང་སྟོན་པ་པ་རྣམས་སྨྲ་བ། ཐོག་མར་ནན་ཏན་ཤོམ་པས་ནི། །སྒྲ་ནི་གོང་དུ་རྒྱུ་བ་སྟེ། །སྒྲ་ཡི་གོམས་པ་མེད་པར་ཡང༌། །གནས་རྣམས་སུ་ནི་ཐོགས་པའོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སྔོན་གོམས་པའི་མཐུ་ཉིད་ལས་སྒྲ་དང་དོན་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་སློབ་དཔོན་དྷརྨ་ཀཱིརྟིས་བསྒྲུབ་པར་མཛད་པ། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས། །རྣམ་རྟོག་བྱུང་ལ་ཡོད་གནས་པ། །སྒྲ་དོན་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀའི་གནས། །ཞེས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་པ་རྣམས་འདི་སྐད་ཅེས་འཛེར་ཏེ། སྒྲ་རྣམས་རྣམ་པར་རྟོག་ལས་འབྱུང༌། །རྣམ་རྟོག་རྣམས་ཀྱང་སྒྲ་ལས་འབྱུང༌། །ཞེས་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་གི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་བག་ཙམ་ཡང་རེག་པ་མེད་དོ། །རང
Chinese
然而，它不应成为上下聚集的集合，就像心和心所生起的一样。依赖于支分之境的显现，也不应成为事物和非事物。如果中央的微尘存在于下方的尽头，为什么它不会存在于上方呢？因此，由于内在空虚的力量，身体以及受用和处所显现的识，就像头晕和昏厥等一样，各种各样的识各自显现。就像在梦中，没有眼等根识和色等境，只有阿赖耶识显现为境和有境的事物。当以智慧分析，将粗大和微细的各个部分分开时，当不可见时，无念无相，证悟不二的胜义谛本身即安住。安住在具有清净世界显现的等持中时，将出现宣说一切智智之法。圣《楞伽经》的释疏，学士耶谢华桑所著的第三品中，从对非真实遍计的分析中，收集偈颂的解释，是关于安立了说唯识的中观的第五品。之后，菩萨摩诃萨大慧再次向薄伽梵请问说：世尊所说的“不应如字面意义理解”是什么意思？如果如字面意义理解，会有什么过失？如《解深密经》中所说：“善男子，三种无自性”，即就一切法的无自性而言。由于遍计所执无自性，所以没有事物。由于依他起不生起各种各样的，所以没有事物。胜义无自性是因为二相的无自性。是这样理解的。如果认为遍计所执和依他起没有自性，那么这种分别念会造作损害佛法的业。这样，圣般若波罗蜜多
English
However, it should not become a collection gathered above and below, just like the mind and what arises from the mind. Relying on the appearance in the realm of the limbs, it should also not become things and non-things. If the minute particle in the center exists at the end of the lower direction, why would it not exist in the upper direction? Therefore, due to the power of inner emptiness, the body and the consciousness that appears as enjoyment and place, just like dizziness and fainting, various kinds of consciousness appear separately. Just like in a dream, without the sense consciousnesses such as the eye and objects such as form, only the alaya consciousness appears as the object and the subject's things. When analyzed with wisdom, when the parts of the coarse and subtle are separated, when it is invisible, the non-conceptual and non-appearing, the realization of the non-dual ultimate truth itself abides. When abiding in samadhi with the appearance of a pure world, the teaching of the omniscient wisdom will arise. The commentary on the Holy Lankavatara Sutra, the third chapter composed by the scholar Yeshe Palzang, from the analysis of the unreal completely conceptual, the explanation of the verses collected, is the fifth chapter on establishing the Madhyamaka that speaks of consciousness only. Then, again, the Bodhisattva Mahasattva Mahamati asked the Bhagavan, saying: What does the Bhagavan mean by saying, "One should not take it according to the literal meaning"? What fault would occur if one took it according to the literal meaning? As it says in the Samdhinirmocana Sutra: "Noble son, the three non-natures," that is, in terms of the non-nature of all dharmas. Because of the non-nature of the completely conceptualized, there are no things. Because the dependent arising does not arise in various ways, there are no things. The ultimate non-nature is because of the non-nature of the two aspects. That is how it is understood. If one thinks that the completely conceptualized and the dependent arising have no nature, then this conceptualization will create the karma of harming the Dharma. Thus, the Holy Prajnaparamita
Chinese
在《七百颂般若经》中，词自在（语自在）所说：“应以无事物之相看待如来。”在那里，不是说要像无事物之相的石女之子那样看待如来。有信心的比丘不应享用以信心布施之物，没有信心的则可以享用。在那里，应特别解释其意义，而不应按字面意思理解。同样，密意有多种，应以智慧和方便善巧，为了众生的利益，与教法和补特伽罗的无我性相符地解释。大乘与此不同，为了他人的利益，应将慈悲心置于近处，即使进入十不善业之道也不会堕落，而且会极大地增长福德。菩提之行有多种，使众生完全成熟的方法也有多种。因此，在一切情况下，如果允许，就应遵循自他利益的法性，并应了解如何做到这一点，而不是按字面意思理解。对此，大慧，什么是声音？例如，这是与词和文字相遇的分别念。牙齿、脸颊、上颚、舌头和嘴唇的结合产生相互交谈的分别念的习气之因所生的东西，称为声音。文字的表达也同样来自先前的习惯力量，即使是儿童也会这样。正如预言家们所说：最初努力安排时，声音在上方流动，即使没有声音的习惯，也会在各处受阻。即使是儿童，也仅仅由于先前习惯的力量，也会产生声音和意义不同的分别念。正如导师法称所证实的那样：从无始以来的习气中，产生并存在分别念，声音、意义、法是三种，存在于有和无两种之中。因此，声明论者们这样叫喊：声音从分别念中产生，分别念也从声音中产生。因此，它们与外在的意义毫无关联。
English
In the Seven Hundred Prajñāpāramitā, it is said by the Lord of Speech (Vāgīśvara): "The Tathāgata should be viewed as having no thingness." There, it is not that the Tathāgata should be regarded as being like the son of a barren woman, who has no thingness. A faithful bhikṣu should not enjoy what is given with faith, but one without faith may. There, the meaning should be explained specifically, and it should not be taken literally. Similarly, there are many hidden meanings, and they should be explained in accordance with wisdom and skillful means, for the benefit of sentient beings, and in accordance with the selflessness of dharma and persons. The Mahāyāna is different from this, for the sake of others, the mind of compassion should be placed nearby, and even if one enters the path of the ten non-virtuous actions, there will be no downfall, and merit will greatly increase. There are various kinds of Bodhisattva conduct, and various ways of completely maturing sentient beings. Therefore, in all cases, if it is permitted, one should follow the nature of things that turns into the benefit of oneself and others, and one should know how to do this, and not take it in a literal sense. To that, Mahāmati, what is sound? For example, this is the conceptualization that meets with words and letters. What arises from the combination of teeth, cheeks, palate, tongue, and lips, from the cause of the habit of conceptualizing mutual speech, is called sound. The expression of letters also arises in the same way from the power of previous habits, even for children. As the prognosticators say: Initially, when arranging diligently, sound flows above, and even without the habit of sound, it is obstructed in all places. Even for children, merely due to the power of previous habits, conceptualizations of sound and meaning as different arise. As the teacher Dharmakīrti confirmed: From beginningless habits, conceptualizations arise and exist, sound, meaning, and dharma are three kinds, existing in both existence and non-existence. Therefore, the Śabdikas shout like this: Sounds arise from conceptualizations, and conceptualizations also arise from sounds. Therefore, they have no connection whatsoever with external meanings.