Tibetan
དོ། །དེས་ནི་རྟག་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། ལུང་སྟོན་པས་སྒྲ་གསལ་བར་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་ཅན་གྱིང་རོས་ཡི་གེ་སྣང་བར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ང་རོ་དང༌། ཡི་གེ་ཡང་ཐ་དད་པར་མི་དམིགས་པས་ན་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་གྲངས་སུ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སླུ་བར་བྱེད་དོ། །ཡི་གེའི་རིམ་མ་གཏོགས་པར་སྒྲ་རྒྱས་པ་ལ་རིམ་མེད་པ་ལ་རིམ་རྗེས་སུ་བཟུང་བས་དོན་བརྗོད་པར་ཡིད་མི་ཆེས་སོ། །ཚིག་ནི་མིང་དུ་འཇུག །མིང་ལས་དོན་ གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྐད། ཕྱོགས་གང་དག་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ནི་རྣམ་གྲངས་པས་ན་དེ་མ་གཏོགས་པར་མིང་མེད་དེ། རྟགས་ལ་ལྟོས་ཏེ། དེར་འདུས་པ་ལས་མིང་ལ་སོགས་པར་འདུ་ཤེས་སོ། །ཡང་དག་པ་ནི་ཡི་གེ་མ་གཏོགས་པར་མིང་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་ལ་ལྟོས་ཏེ་དེའི་གོ་རིམས་ཀྱི་མིང་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཏུ་གདགས་སོ། །ཚིག་གི་དབང་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བཞུགས་ན་དབྱངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བརྗོད་པའི་དོན་འབྱེད་པ་བསྒྲུབ་པར་མཛད་དེ། སྔ་མ་ནི་སྨྲས་པ་བསྡུ་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་བརྟག་གོ །གཉིས་པ་ནི་འདུས་པ་སྨྲ་བའི་བརྗོད་པར་བརྟག་གོ །དེ་དག་བརྟག་པའི་ཁྱད་པར་ནི་བརྗོད་པའི་དོན་བླངས་ཏེ། བརྗོད་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་དང་ཆོས་མཐུན་པ་དང༌། ཆོས་མི་མཐུན་པ་ལས་ཚིག་དགར་ཏེ། ཚིག་དང་ཚིག་གི་དོན་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །གཉིས་པོ་ནི་ཚིག་དང་ཚིག་གི་དོན་བླངས་ཏེ་འདུས་པའི་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །དེས་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ནི་ཚིག་ཁྱད་པར་དུ་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། ཚིག་གཞན་དང་འབྲེལ་པར་དེ་ལྟར་སྨྲས་པ་ལས་གང་ལྷག་པ་དེ་ནི་བརྗོད་པའི་དོན་ཞེས་སོ། །ཡང་ན་འབྲེལ་པ་ནི་བརྗོད་པའི་དོན་ནོ་ཞེས་པའོ། །གཞན་སེལ་བར་བྱེད་པ་ལ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་བརྗོད་དེ། དེ་ལས་གཞན་པ་ལོག་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །ཚིག་ཐུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ན་བརྗོད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཚིག་གི་ཚོགས་འབའ་ཞིག་དབྱེ་བར་མ་ཟད་དེ་མིང་གི་ཚོགས་དབྱེ་བར་ཡང་སྟོན་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་མིང་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་སོ། །ཨ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཧའི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་སོ་སོར་རེ་རེའི་མིང་དུ་འདུ་ཤེས་པ་སྟེ། ཨ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཀ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཧ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ཡི་གེའི་ཚོགས་ནི་ཨ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཧའི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་སོགས་པར་སོ་སོར་འབྲེལ་བའི་འབྲུ་རྣམས་ནི་མིང་གི་འདུ་ཤེས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །ཐུང་ངུ་དང༌། འདྲེན་པ་དང༌། རིང་དུ་འདྲེན་པའི་དབྱངས་རྣམས་ལ་ཡི་གེའི་མིང་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་དགོངས་པའོ། །ཡི་གེ་རྣམས་ ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་སྣང་བར་བྱེད་པའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་ཚིག་ནི་ཐུག་པའོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཚིག་དེའི་བདེ་རྣམས་ནི་གླང་པོ་ཆེ་དང༌། རྟ་ལ་སོགས་པའོ། །མིང་དང་ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་སོ། །མིང་གིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་སྒྲའི་དོན་དུ་བརྟགས་པ་ལ་དོན་དུ་མ་སྟོན་པར་མཛད་དོ། །ཡི་གེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི་མཚན་མ་དང་རྣམ་གྲངས་སོ། །མིང་ཚིག་གིས་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་གི་ཚིག་གིས་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་མ་ཡོད་པས་ན་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཚད་མའོ། །རིག་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་ནི་རང་བཞིན་གསུམ་གྱི་སྟེ། དེར་བློ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ནི་དྲི་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་སྨྲ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་ཅི་གཞན་ནམ། འོན་ཏེ་ཅི་གཞན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་དྲིས་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྨོས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཞན་པ་དང༌། གཞན་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་དྲིས་པ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལུང་མ་བསྟན་པས་ན་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་འཛེར་ཏོ། །ལུང་མི་སྟོན་པར་སྨྲ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་གོས་པ་རྣམས་འགྱུར་བར་སྨྲ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་སྲོག་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལུས་ཤེས་ཏེ། སྲོག་ཇི་ཙམ་པ་ལུས་དེ་ཙམ་པ་ཉིད་དེ། འདུ་པ་དང་ནི་གྱེས་པ་དང༌། །སྲོག་ནི་ལུས་ཀྱི་ཚད་ཅན་ཏེ། །དེ་ནི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས། །ནམས་ཀྱང་ཕྲ་མོ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་དང༌། བདག་དང༌། ཚངས་པ་དང༌། དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དང༌། གཅིག་པ་དང༌། ཐ་དད་པར་ལུང་བསྟན་དུ་མེད་ཅེས་རྟོག་གོ །ངའི་གསུང་རབ་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་ལུང་བསྟན་དུ་མེད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གསུང་ རབ་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་བསམ་དུ་མེད་པར་བརྗོད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པར་མི་གཉིས་པར་ཡང་དག
Chinese
དོ། །其能了知常，然由教示者使声明显现，乃是遍计所执，非由具行者之吟哦使文字显现。吟哦与文字亦不异缘故，具行者等以名相欺诳众生。除文字次第外，声大者无次第，以次第执持无次第者，不信能诠说义。语入于名，名能显义如是说。于诸方所一切分别，语与文字是名相故，除彼外无名，观待于相，由彼聚集乃了知名等。真实者，以除文字外无名等故，观待于相，立彼次第之名等为语。语自在定中，一切智者住于彼，于声之坛城中，作辨说义之成就。前者是思择所说之总摄相。后者是思择聚集所说之陈述。彼等思择之差别是，取陈述之义，由陈述中之支分与随顺法及不随顺法而分语，是语与语义之辨别。二者是取语与语义，而普知为聚集陈述之义。彼是如是说者，总的是语，特别的是陈述，由与他语相连而如是说者，其所余者是陈述之义。又连结是陈述之义也。于遣除他者，说总与特别，由彼所余者是特别。所谓语相遇者，是语已了知时则成为陈述。不但分析语之集合，亦显示分析名之集合。大慧者，名是如是者，谓由诸文字等。从阿等至哈终之间，个个别别了知为名，谓阿者，迦者，至哈者之间。有说文字之集合是从阿开始至哈终等，个个别别相连之字是名之想。
English
Do. It is that which understands the permanent, but it is the imputed that the sound is made clear by the teacher, and it is not the chanting of the practitioner that makes the letters appear. Because the chanting and the letters are not different, the practitioners deceive beings with names. Apart from the order of letters, the sound is great and there is no order. By holding the order to the unordered, one does not believe that it can explain the meaning. Words enter into names, and names can reveal meaning, as it is said. In all places, all distinctions, words and letters are names, so there is no name apart from them. Relying on the sign, from that gathering, one understands names and so on. The truth is that because there are no names and so on apart from letters, relying on the sign, the names and so on of that order are established as words. If the all-knowing one dwells in the samadhi of the power of speech, he will accomplish the separation of the meaning expressed in the mandala of sound. The former is considered to be the characteristic of collecting what has been said. The latter is considered to be the statement of speaking of the assembly. The difference between these considerations is that the meaning of the statement is taken, and the words are separated from the limbs and concordant and discordant dharmas in the statement, which is the distinction between words and the meaning of words. The two are that the words and the meaning of the words are taken, and they are fully understood as the meaning of the assembled statement. That is what he said, in general it is speech, in particular it is statement, and whatever is left over from saying it in connection with other words is the meaning of the statement. Or the connection is the meaning of the statement. In eliminating others, the general and the particular are spoken of, and what is left over from that is the particular. The so-called meeting of words is when the word is understood, it becomes a statement. Not only does it analyze the collection of words, but it also shows the analysis of the collection of names. Great wisdom, the name is like this, that is, by the letters and so on. From A and so on to the end of Ha, each one is understood as a name, that is, between A, Ka, and Ha. Some say that the collection of letters starts from A and ends with Ha, and the letters that are connected separately are the thought of the name.
Chinese
应当善加运用。短音、引音和长音的声调，一切智者都认为是字母的名称。字母的体性能够显明，因此是能显现的。例如，所说的“词是究竟”那句话，那些词的安乐就是指大象和马等等。所谓名和字母，是指无色蕴。所谓以名宣说，是指对声音的意义进行推测，但并不显示其意义。所谓字母以其自身的体性显现，体性是指相和类别。所谓以名句宣说，是指以名的语句宣说之间。由于声音的意义并不存在，所以特别宣说的是一切智者本身就是量。具有智慧的因是三种自性，在那里是没有智慧的意思。这并非提问，那么应当如何说呢？智者们询问色等无常，是否是其他的？或者是否不是其他的？对此，世尊说道：对于色等，无常本身是其他的，或者不是其他的，这个问题世尊没有回答，所以应当搁置。不作预言的说法是外道们的说法，例如那些改变方向的人所说的那样，只要生命存在，身体就存在，生命有多长，身体就有多长。聚集和分离，生命是身体的尺度，这是理智的人们所说的，虚空也没有微小的存在。所谓对因进行分别，是指对常、我、梵天、自在天等作为因进行普遍的分别。认为从那些因产生的结果，既非相同，亦非相异，是不可预言的。所谓“不在我的经典中”，那么是怎样说的呢？对于既是两者，又非两者等等的两种自性，是不可预言的，因为一切智者的经典中说一切都是不可思议的。例如，能取和所取不相应，进行分别并且没有显现，也不是不二的真实。
English
It should be used well. The tones of short, drawn, and long sounds are all considered by the omniscient to be the names of letters. The nature of letters can be revealed, so it is what manifests. For example, the statement "words are ultimate" refers to the happiness of those words, such as elephants and horses. The so-called name and letter refer to the formless aggregates. The so-called declaration by name refers to speculating on the meaning of sounds, but it does not reveal their meaning. The so-called letter manifests by its own nature, and nature refers to characteristics and categories. The so-called declaration by name and sentence refers to the interval of declaration by name sentences. Since the meaning of sounds does not exist, the special statement is that the omniscient one himself is the measure. The cause of having wisdom is the three natures, which means there is no wisdom there. This is not a question, so how should it be said? The wise ask whether impermanence of form etc. is other or not other? To this, the Blessed One said: Regarding form etc., whether impermanence itself is other or not other, this question was not answered by the Blessed One, so it should be put aside. The statement of not prophesying is the statement of the heretics, such as those who change directions say that as long as there is life, there is a body, and the length of life is the length of the body. Gathering and separation, life is the measure of the body, this is what reasonable people say, and there is no subtle existence in space. The so-called discrimination of cause refers to the universal discrimination of permanence, self, Brahma, Ishvara, etc. as causes. It is considered that the results arising from those causes are neither the same nor different, and cannot be predicted. The so-called "not in my scriptures," then how is it said? For the two natures that are both and not both, etc., it is unpredictable, because the scriptures of the omniscient say that everything is inconceivable. For example, that which is apprehended and that which apprehends are not in accordance, discriminating and not appearing, and also not non-dual truth.