Tibetan
་པ་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ལ་རྟག་པ་དང༌། བདག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ཐ་དད་པས་མི་འབྱེད་དེ། མཉམ་པར་མི་འཇོག་པའི་མ་རིག་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལས་དེ་ལྟར་གང་གི་ཕྱིར་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་ནོར་བརྟག་པའོ། །ནོར་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུའོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ནི་སྐད་ཅིག་མར་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པར་རོ། །དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས་པ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་ཡང་མི་འཇུག །ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པའི་བློ་ཡང་མི་འཇུག་སྟེ་ཞེས་པའོ། །གཞན་དུ་མེད་དེ་ཞེས་པ་ནི་བྱིས་པས་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཡུལ་དུ་བློ་འཇུག་པས་ན། དེ་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་གྱི་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གང་ཅུང་ཟད་འཕགས་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་འགྱུར་བ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟ་བུ་དེ་ནི་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པའི་གཟུགས་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཞེས་སོ། །ནོར་པ་དེ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནོར་པ་ཉིད་ལ་རྟག་པ་དང༌། མཛེས་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོ །དེར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་མི་རྟག་པ་དང༌། མི་གཙང་བ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པའོ། །དོན་དམ་པར་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ་ལྟ་བུར་དེའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་མོད་ཀྱིས། འོན་ཀྱང་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་རྟག་པ་དང་བདག་དང་བདག་གིས་སོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྣང་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། མི་མཛེས་པ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ལས་ཐར་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སྲ་བ་ དང༌། གཤེར་བ་དང༌། དྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདུ་འཛི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་པོ་གནས་པར་མོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཕལ་དང་མི་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །བྱིས་པ་དང་མཁས་པ་དག་ལ་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། དེ་ལ་བྱིས་པ་དངོས་པོར་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །མཁས་པ་ལ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སངས
Chinese
像那样显现的事物，不会因为常、我等不同的相而有所区分，因为不能平等安住的无明完全成熟，所以仅仅显现，因此是错觉。所谓“错觉不是实相”，意思是并非胜义的自性。孩童们的心识，是对常等事物妄加执着的颠倒。圣者们的心识，是完全了知刹那坏灭等，所以不是颠倒。不是实物各自显现，也不是无常，也不是常，因此一切智者说：“颠倒的心识也不生起，不颠倒的心识也不生起”。所谓“没有其他”，是因为孩童们妄加执着，心识进入遍计所执的境中。那是怎样的呢？就是“如果”，稍微变成圣者的意识，圣者智慧所缘的对境是怎样的，那不是错乱的形象。所谓“错觉也是颠倒和不颠倒”，是指在错觉本身上执着常、美等是颠倒。在那里，如实显现的无常、不净等是不颠倒。胜义中，因为无自性，就像说的那样，它的自性没有两种形态，然而对于孩童们来说，以常、我、我所等的颠倒，会获得轮回的痛苦显现。同样，对于圣者们来说，显现无常、痛苦、不美等真实之语，从而获得解脱。其中，自相是坚硬、潮湿、温暖等。共相是无常等。所谓“没有喧嚣”，是因为喜欢独自居住，独觉们是不与大众共住的。孩童和智者们所见的显现是有差别的，其中孩童是执着实物的，智者则是通达空性。
English
Appearances of things as such are not distinguished by different characteristics such as permanence and self, because ignorance that does not settle equally is fully matured, so it only appears, therefore it is a misjudgment. The so-called "misjudgment is not reality" means it is not the ultimate nature. The minds of children are inverted with clinging to things like permanence. The minds of the noble ones are not inverted because they fully know momentary destruction and so on. Things that are not real appear separately, and are neither impermanent nor permanent. Therefore, the All-Knowing One said, "Neither does the inverted mind arise, nor does the non-inverted mind arise." The so-called "there is no other" is because children cling to it and the mind enters the object of complete imputation. What is that like? It is "if", if it slightly becomes the consciousness of the noble ones, what is the object of the wisdom of the noble ones like, that is not a confused image. The so-called "misjudgment is also inverted and not inverted" refers to clinging to permanence, beauty, etc. on the misjudgment itself as inverted. There, the impermanence, impurity, etc. that appear as they are are not inverted. In the ultimate sense, because there is no self-nature, as it is said, its self-nature does not have two forms, but for children, with the inversion of permanence, self, selfhood, etc., they will obtain the appearance of the suffering of samsara. Similarly, for the noble ones, the appearance of impermanence, suffering, ugliness, etc. as true words leads to liberation. Among them, the own characteristic is hardness, wetness, warmth, and so on. The common characteristic is impermanence and so on. The so-called "no noise" is because they like to live alone, and the solitary Buddhas do not live with the masses. There is a difference in the appearances seen by children and wise people. Among them, children cling to things, while wise people understand emptiness.
Tibetan
་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནོར་པའི་མཚན་ཉིད་རྟག་པ་དང༌། བདག་དང༌། བདག་གི་དངོས་པོ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང༌། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ངའི་བསྟན་པ་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བ་མུ་སྟེགས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བ་དང་མཚུངས་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་མི་རུང་བ་ནི་རྟག་པ་དང༌། བདག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་ཚད་མས་གནོད་དོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གསུང་གི་དོན་རྟོག་གོ །གལ་ཏེ་ནོར་པ་དང༌། སྒྱུ་མ་འདྲ་བ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་གཞན་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དེས་ཀྱང་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། མུ་སྟེགས་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་པ་དང༌། བདག་ལ་སོགས་པ་ནི་ནོར་པ་ཇི་ལྟར་ན་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཞེས་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་དགོངས་པར་བརྟག་གོ །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ཀྱང་སྤོང་བར་གསུངས་པ། ནོར་པ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་གསུངས་པ་ནོར་པ་ནི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ཉེས་པ་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྒྱུ་མ་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་མ་ལགས་སམ་ཞེས་པ་ལ་བླགས་ཏེ་གསུངས་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་སྒྱུ་མ་ནི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ཉེས་པ་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་གསུངས་པ་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ལུང་ལས་འབྱུང་བ། འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་དེ་གང་དེ་འདོད་མིན། །ཀུན་རྟོག་འདོད་ཆགས་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་སྟེ། །སྣ་ཚོགས་འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ལུས་བཞིན་དུ། །དེས་ན་དཔའ་བོ་དེར་འདོད་འདུལ་བར་བྱེད། །ཅེས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་འདི་སྐད་གསུངས་པ། བློ་ གྲོས་ཆེན་པོ་སྒྱུ་མ་ནི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་རིག་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་འབྱུང་སྟེ། རང་གི་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་དང་བདག་ལ་སོགས་པའི་ནོར་པ་ལྟར་སྒྱུ་མ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་ནོར་པ་ནི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ཉེས་པའི་བག་ཆགས་བྱེད་ཀྱི། སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །སྐབས་དེར་ཞེས་པ་ནི་ནོར་པའི་ནང་དུ་སྟེ། ནོར་པ་དང་འདྲེས་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། །ཇི་ལྟར་མུ་སྟེགས་ནོར་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་ལ་རྫས་དང༌། ཡོན་ཏན་དང༌། ལས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་ཀུན་རྟོག་པའོ། །འཕགས་པ་གང་དག་གིས་མི་གཉིས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཐོབ་པ་དེ་དག་ནི་ནོར་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་ལ་མཛེ
Chinese
是獲得廣大之族姓。孩童們如何對錯謬之體性，常恆、我、我之物、作者、業與作者等等體性作遍計，若如是存在，則彼時我之教法，依緣起而生，亦將等同於外道之因所生。如是亦不應理，以常恆與我等諸因之果，以量成立而有損害故，如是思維一切智者之語義。若錯謬與幻術相似，則如幻術般成為他者之因。彼又將如何轉變耶？外道們如何思維常恆與我等，錯謬如何不轉變為因耶？當思維大慧者之意。一切智者亦曾開示遮止，錯謬非如幻術。宣說因者，錯謬是無有獲得惡趣過患之因故。彼幻術豈非如是轉變耶？於此詰難而開示，大慧者，幻術不使獲得惡趣之過患。如何不使獲得耶？又特別宣說，若不分別，如是，如經中所出：『何為世間諸多彼非欲，遍計貪欲乃是士夫欲，如同身軀於諸多世間中，是故勇士彼調伏其欲。』如是。是故一切智者如是宣說，大慧者，幻術乃由他者士夫之明咒力所生，非由自之顛倒分別所生，如常恆與我等之錯謬般，幻術生起。是故，錯謬乃作惡趣過患之習氣，然僅以幻術作分別則否。』彼時者，乃於錯謬之中，至錯謬與混雜之間。如何外道於錯謬之自性顯現上，真實遍計實體、功德與作用等耶？何等聖者獲得無二之空性等解脫者，彼等不迷亂於錯謬之自性顯現。
English
It is to obtain the lineage of the vast. How do children universally conceive of the characteristics of error, such as permanence, self, things belonging to self, agent, action, and agent? If it exists in this way, then at that time, my teachings, arising in dependence, will also be equal to arising from the cause of the heretics. It is also unreasonable, because the fruit of the causes of permanence and self are known to be harmful by valid means. Thus, contemplate the meaning of the words of the All-Knowing One. If error is similar to illusion, then like illusion, it becomes the cause of others. How will it change? How do heretics think that permanence and self, etc., how can error not turn into a cause? One should contemplate the intention of the Great Wisdom. The All-Knowing One has also taught to abandon, error is not like illusion. The reason for saying the cause is that error is without the cause of obtaining the fault of bad states. Is that illusion not transformed in that way? In response to this question, it is said, Great Wisdom, illusion does not cause one to obtain the fault of bad states. How does it not cause one to obtain it? And especially it is said, if one does not distinguish, like this, as it appears in the scriptures: 'What are the various worlds that are not desired? Universal thought and desire are the desires of men. Like the body in the various worlds, therefore the hero subdues his desires there.' Like this. Therefore, the All-Knowing One said this, Great Wisdom, illusion arises from the power of the mantras of other men, not from one's own inverted discrimination, like the error of permanence and self, etc., illusion arises. Therefore, error creates the habit of the fault of bad states, but not by merely discriminating as illusion. 'At that time' means in the midst of error, between error and confusion. How do heretics truly universally conceive of substance, qualities, and actions, etc., on the appearance of the nature of error? Those noble ones who have obtained liberation such as non-duality and emptiness, they are not confused by the appearance of the nature of error.