Tibetan
ངས་ཀྱིས་བསྙད་པ་དང༌། ལུང་དུ་བསྟན་པའི་སྡེ་ལ་སོགས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་མདོར་སྨོས་ནས་རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་མ་ཕྱེ་བ་རྣམས་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །ངེས་པའི་དོན་བཤད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྔ་མ་ལས་བཟློག་པ་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་བཤད་པ་ལ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཚིག་གི་ལམ་གྱིས་བརྗོད་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱའོ། །གཞན་ཡང་མི་དང་འདུ་ཤེས་དང༌། བརྗོད་པའི་དབང་དུ་བྱ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་དང་མིང་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བཤད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་བཤད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཅེས་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །གསང་བཤད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཕལ་ཆེར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དག་གོ །རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་བཤད་པ་ལས་འདི་ལྟ་སྟེ། ཕལ་ཆེར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དག་གོ །ལན་གདབ་པའི་དངོས་པོ་བཤད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་མདོ་བཞི་པོ་དག་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་པ་རྣམས་སོ། །ལན་མི་གདབ་པའི་དངོས་པོ་བཤད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཁ་ཅིག་འཇིག་རྟེན་རྟག་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་ནས། དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཤི་ཕན་ཆད་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་འདྲི་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེའི་ཚེ། ཅང་མི་གསུང་ཞིང་ལུང་མ་བསྟན་པར་དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་དུ་དངོས་པོ་འདི་དག་ལུང་བསྟན་དུ་མི་རུང་བའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུ་རྣམ་པ་བཞིའི་ཕྱིར་ལན་མི་གདབ་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་བདག་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཁ་ཅིག་བདག་དང་ཕུང་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཐ་མི་དད་པ་ཞིག་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི་དོན་དང་མི་ལྡན་པར་རབ་ཏུ་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་ཤིང་ཤ་པའི་དཔེའི་ལོ་མའི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཞེས་ངས་ ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་དེ་དག་ནི་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི་ཟབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་དུ
Chinese
我所宣说和预言的部类等中，世尊将意义简略地说出而没有广为分别开示的教法，再次分别开示的教法等。解释究竟意义是这样的：从与前者相反之处去理解。解释世俗谛是这样的：用语言表达的任何方式，所有这些都称为世俗。此外，关于人和概念以及表达的方式是这样的：凡是名称、名相和分别念，那也是世俗。解释胜义谛是这样的：宣说四圣谛，以及真如、实相、真实之边际、法性等教法。秘密宣说是这样的：大多数是声闻乘的教法。分别开示是这样的：大多数是大乘经藏的教法。解释应回答的事物是这样的：宣说四法经，即从“一切行皆无常”到“涅槃是寂静”之间所开示的，像这样的宣说。解释不应回答的事物是这样的：有些人问世界是常还是无常，乃至问如来死后存在还是不存在。如来当时不作任何回答，也不作预言，而是对他们说，这些事物是不可预言的。要知道有四种原因不应回答：第一，因为无我，例如有些人问我与蕴是异体还是非异体。第二，为了引导不符合意义的事物，如《树叶经》中说：“我已如实证悟了无数的法，但没有完全开示。为什么呢？因为那些法不符合意义，是为了引导。”第三，因为深奥，例如有些人这样说
English
Among the categories of what I have declared and prophesied, etc., are the teachings where the Blessed One briefly stated the meaning but did not extensively differentiate, and then the teachings that explain them again by differentiating. Explaining the definitive meaning is like this: it should be understood from the opposite of the former. Explaining the conventional truth is like this: whatever is expressed through the path of words, all of that is called conventional. Furthermore, regarding beings, concepts, and the power of expression, it is like this: whatever is a sign, name, or conceptualization, that is also conventional. Explaining the ultimate truth is like this: the teachings that explain the four noble truths, as well as suchness, thusness, the ultimate limit, and the nature of phenomena. Secret explanation is like this: mostly those are the teachings of the Hearers' Vehicle. Differentiated explanation is like this: mostly those are the teachings of the Great Vehicle's collection of scriptures. Explaining the object of answering is like this: whatever explains the four Dharma Sutras, that is, the teachings from "all conditioned things are impermanent" up to "Nirvana is peace," such explanations. Explaining the object of not answering is like this: some ask whether the world is permanent or impermanent, up to asking whether the Tathagata exists or does not exist after death. At that time, the Tathagata does not say anything and does not prophesy, but says to them, "These things are not suitable for prophecy." It should be understood that there are four reasons for not answering: first, because of selflessness, such as when some ask whether the self and the aggregates are different or not different. Second, because of leading to things that do not accord with meaning, as it says in the Sutra of the Leaves of the Shapa Tree: "I have truly realized countless dharmas,
Tibetan
། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནམ། མེད་པ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་ལན་གདབ་ཏུ་མི་རུང་བའོ། །གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ཡོད་པར་ལུང་བསྟན་པར་གྱུར་ན། གང་ཟག་དེ་ཡང་ན་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའམ། ཡང་ན་ཕུང་པོ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་པར་གྱུར་ན་ནི་གང་ཟག་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་བདག་བཞིན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་གྱུར་པས་སོ། །བཞི་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་རྣམས་དང༌། གཅིག་གོ་ཞེས་སམ། ཐ་དད་དོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་མཚན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་པ་དང༌། ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་ཏུ་མི་རུང་བས་སོ། །གཞན་ཡང་རྐྱེན་རྣམ་པ་བཞིས་ལུང་བསྟན་དུ་མི་རུང་སྟེ། དངོས་པོ་འདི་ཕྱི་རོལ་པ་དག་གིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྩོད་པ་སྨྲ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་མཐའ་གཉིས་རྣམ་པར་སྤངས་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང༌། ཡང་དག་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང། ཆད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང༌། འདོད་པའི་བསོད་ཉམས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ངལ་བར་སྤྱོར་བའི་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། །དེ་ལ་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་ཡང་མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ངེས་པར་བདག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའོ། །ངེས་པར་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ མཐའ་སྟེ། དེས་བརྟགས་པའི་སེམས་ཅན་ཡང་མེད་པར་སྐུར་བ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཡང་དག་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཆོས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའོ། །སེམས་ཡང་དག་པར་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་ཆོས་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་སྟེ། འདི་ཡང་བསྟན་བཅོས་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པར་
Chinese
詢問「是否有我？」、「沒有我？」等等，這些是不能回答的。如果世尊宣說有我，那人就會執著於要么蘊上有我，要么蘊外另有我。如果宣說無我，那人就會說世俗的習俗也像我一樣不存在。第四是因為法性，如此諸法的真如，對於諸法，不能宣說為一，也不能宣說為異，因為真如的自性，以法性來說，不能安立為一或異的體性。此外，還有四種因緣不能宣說，因為這個事物是被外道所說的，因為不合乎正理，因為不符合意義，以及因為產生爭論的普遍纏縛。所謂捨棄二邊之理，簡而言之有六種：捨棄對非真實存在的增益邊，捨棄對真實存在的誹謗邊，捨棄執著於常恆的邊，捨棄執著於斷滅的邊，捨棄享受慾望的放逸安樂的邊，捨棄自我折磨的邊。其中，執著於遍計所執的自性存在，稱為增益邊。以他起和圓成實而執著於不存在，稱為誹謗邊。此外，執著於必定有我，是增益有情的邊。執著於必定無我，是誹謗有情的邊，因為他誹謗了所遍計的有情也不存在。執著於心真實存在，是增益法的邊。執著於心真實不存在，是誹謗法的邊，這也應如《辨中邊論》中所說的那樣理解。對於色等等
English
Asking questions like "Is there a self?" or "Is there no self?" are unanswerable. If the Blessed One were to declare that there is a self, that person would either grasp that the aggregates have a self or that there is a self separate from the aggregates. If it were declared that there is no self, that person would say that even worldly conventions do not exist like a self. Fourthly, it is because of the nature of phenomena. Thus, the suchness of phenomena, with respect to phenomena, cannot be declared as one or different, because the nature of suchness, in terms of the nature of phenomena, cannot be established as the essence of one or different. Furthermore, there are four reasons why it cannot be declared: because this thing is spoken of by outsiders, because it is not in accordance with reason, because it does not accord with meaning, and because it generates the universal entanglement of argumentative speech. The way to abandon the two extremes, in brief, is sixfold: abandoning the extreme of superimposition on what is not truly existent, abandoning the extreme of denigration of what is truly existent, abandoning the extreme of clinging to permanence, abandoning the extreme of clinging to annihilation, abandoning the extreme of indulging in the pleasure of sensual indulgence, and abandoning the extreme of self-mortification. Among these, clinging to the existence of the nature of the completely imputed is called the extreme of superimposition. Grasping non-existence through dependence on others and perfect establishment is called the extreme of denigration. Furthermore, clinging to the certainty that there is a self is the extreme of superimposition on sentient beings. Clinging to the certainty that there is no self is the extreme of denigration of sentient beings, because he has denigrated that even the imputed sentient being does not exist. Clinging to the mind as truly existent is the extreme of superimposition on phenomena. Clinging to the mind as truly non-existent is the extreme of denigration of phenomena, and this should also be understood as explained in the Treatise on Distinguishing the Middle from the Extremes. Regarding form, and so on
Tibetan
རྟག་པར་གནས་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་མཐའོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐའ་སྟེ། འདི་ཡང་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་འདུ་བྱེད་རྣམས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཆད་པའི་མཐའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་རྟག་པའི་མཐའ་སྟེ། འདི་ཡང་འཕགས་པ་ཕྲེང་ལྡན་མའི་མདོ་ལས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །འདོད་པ་ལྔའི་བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བའི་མཐའོ། །བདག་ཉིད་ལྟོགས་བཞིན་དུ་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྤྱོད་པའི་མཐའ་སྟེ། འདི་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟ་བུའི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་ནས་དབུ་མའི་ལམ་ལ་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་སྤངས་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ངོས་པོ་རྣམ་པར་དྲུག་ཡོད་དེ། བདག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། བསམ་གཏན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །འདི་དག་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་དེ་ལས་དེ་ལ་བདག་ལ་སེམས་པ་ནི་འདི་ལྟར་འདི་ནི་ལ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་བརྟེན་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཅི་བདག་འདས་པའི་དུས་ན་བྱུང་བར་གྱུར་ཏམ། འོན་ཏེ་བྱུང་བར་མ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ད་ལྟར་དང༌། མ་འོངས་པའི་ དུས་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་སེམས་པ་ནི་འདི་ལྟར་འདི་ན་ལ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ག་ལས་བྱུང༌། སེམས་ཅན་གྱི་བྱེད་བ་བོ་སུ་ཡིན། སེམས་ཅན་གང་གི་བར་དུ་འགྲོ། །སེམས་ཅན་གང་གི་བར་དུ་འགག་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལ་སེམས་པ་ནི་འདི་ལྟར་འདི་ན་ལ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟ་བ་བརྟེན་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའི་བར་དུ་ཆོས་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས་ཀྱང་
Chinese
执著于常住不变，那是外道之边。执著于无常，那是声闻之边。这也应如《中边分别论》所说的那样去理解。此外，认为诸行是无常，那是断灭边。认为涅槃是常住不变，那是常边。这也应如《圣鬘母经》所说的那样去理解。享受五欲的快乐，那是快乐之边。让自己挨饿而行苦行，那是苦行之边。这也应如《瑜伽师地论》所说的那样去理解。如上所述，舍弃三种相互依存的两种边，而行于中道，那叫做舍弃意义之行。所谓不可思议之行，简而言之，有六种不可思议的体性：我不可思议，有情不可思议，世界不可思议，有情之业的异熟不可思议，禅定的禅定行境不可思议，诸佛之佛行境不可思议。这些也应如《瑜伽师地论》所说的那样，按顺序进行解释：从该论典中，关于对我的思考是这样的，即有些人依赖于坏聚见，这样思考：我是否在过去世存在过？或者不存在？等等。现在和未来两个时段也是如此。关于对有情的思考是这样的，即有些人仅仅依赖于坏聚见，这样思考：那些有情从哪里来？有情的作者是谁？有情去向何处？有情将在何处灭亡？关于对世界的思考是这样的，即有些人依赖于对世界的看法，这样思考：世界是常住的吗？等等，广泛地阐述，乃至从法性出发也是如此。
English
Clinging to permanence is the extreme of the heretics. Clinging to impermanence is the extreme of the Hearers. This should be understood as taught in the Discrimination of the Middle and the Extremes. Furthermore, seeing all conditioned things as impermanent is the extreme of annihilation. Seeing nirvana as permanent is the extreme of permanence. This should be understood as taught in the Sutra of the Noble Garland-Bearer. Indulging in the pleasure of the five desires is the extreme of pleasure. Practicing austerities while starving oneself is the extreme of practicing suffering. This should be understood as taught in the Treatise on the Grounds of Yoga Practice. As mentioned above, abandoning the two extremes of the three kinds of mutual dependence and practicing the Middle Way is called the practice of abandoning meaning. The so-called inconceivable practice, in short, has six kinds of inconceivable entities: the self is inconceivable, sentient beings are inconceivable, the world is inconceivable, the ripening of the karma of sentient beings is inconceivable, the object of meditation of the dhyanas is inconceivable, and the object of the Buddhas' Buddhahood is inconceivable. These should also be explained in order as taught in the Treatise on the Grounds of Yoga Practice. From that treatise, thinking about the self is like this: some people rely on the view of the perishable aggregates and think like this: Did I exist in the past? Or did I not exist? And so on. It is the same for the present and the future. Thinking about sentient beings is like this: some people rely only on the view of the perishable aggregates and think like this: Where did those sentient beings come from? Who is the creator of sentient beings? Where do sentient beings go? Where will sentient beings cease to exist? Thinking about the world is like this: some people rely on the view of the world and think like this: Is the world permanent? And so on, extensively explaining, even starting from the nature of reality.