Tibetan
་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་དང་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་མི་གཏོང་བ་ལ་གནས་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་བས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་གདགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་མདོ་འདི་ཉིད་ལས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་གཞན་དག་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཏགས་པའི་མིང་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་དྲིན་ལན་གསུངས་པའི་མདོ་ལས་ཆོས་ལ་བརྗོད་པ་མེད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཤིན་ཏུ་ཐབས་མཁས་པས་མིང་དང་མཚན་མ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་མིང་དང་མཚན་མར་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་བརྗོད་པ་མེད་ན་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་གཞན་དག་ལ་བསྙད་པ་དང་ཐོས་པར་བྱེད་ཀྱང་མི་ནུས་ལ་ཚིག་དང་ཐོས་པ་མེད་ན་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཤེས་པར་ མི་ནུས་སོ། །དེ་བས་ན་ཐོས་པ་དང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ལ་གནས་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མཐུ་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་འཕགས་པ་དེ་དག་གི་རྣམ་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡི་དམ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོས་ནོད་པར་བྱེད་དེ་འདི་ལྟར་བདག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཟླ་བར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལས་དབྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བར་བྱ་བ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཁ་ཅིག་མཁས་པའི་མདུན་དུ་གུས་པས་འདུག་པ་སྟེ། ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ནས་ཡི་དམ་བླང་བའི་ཚིག་འདི་སྐད་དུ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེའམ། ཡང་ན་འཕགས་པ་དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེའམ། ཡང་ན་མཁན་པོ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་དེང་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་སླད་དུ་དེང་སླན་ཆང་བདག་གིས་ཇི་ཙམ་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པ་གང་ལགས་པ་དེ་དག་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་སླད་དུ་དེང་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་ན་བཙུན་པས་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལགས་པར་མཁྱེན་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་དང་པོ་འདས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པས་དེའི་དབང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ པར་མོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ལ་གནས་པ་ནི་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་ལས། ལན་གླན་པའི་སེམས་རྣམ་པ་བཞི་ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་བྱིན་གྱིས་བྱས་པ་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། ཇི་ལྟར་གནས་པར་བགྱི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་དང༌། འབྲས་བུ་གང་ལ་སེམས་གནས་ནས་སྨོན་ཅིང་ཆོལ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱའོ། །འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འབྲས་བུའི་ཕན་ཡོན་རྣམ་པ་བཞི་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་སེམས་བསྟན་ཏོ། །བཞི་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་ཏེ། མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་ཇི་ཙམ་སེམས་ཅན་དུ་བསྡུ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཏེ། མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བ་ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་སེམས་ཏེ། མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། །བཞི་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའི་སེམས་ཏེ། མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པར་གྱུར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་མི་བྱའོ་ཞེས་གང་གསུངས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། ཞིབ་ཏུ་དེ་ཉིད་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །སློབ་ད
Chinese
并且安住于修习胜观，以及不舍弃大菩提愿，从而修习止观。其中，所谓的“施设法之安立”，是因为一切法皆离言说，所以仅是假立为十二部经的教法，因此，此经中说，为了现证不可言说的法性，要通过假立的名相和概念。此外，《报恩经》中说，法本不可言说，但如来以极善巧方便，将无名无相之法，说为有名有相。又，《瑜伽师地论》中说，既然一切法皆是不可言说的自性，为何还要使用言说呢？答：即使没有言说，也无法向他人指示和听闻这不可言说的法性，如果没有语言和听闻，也无法了解这不可言说的自性。因此，为了听闻和了解，才使用言说。这就是所要阐述的。其中，安住于菩提愿，如《释论》中所说，发菩提心是这样的：菩萨们发起菩提心，即是菩萨安住于菩萨的法性，为了利益十方世界的众生，凭借殊胜的因缘和力量，以及殊胜的圣者们的形象，生起无上菩提的大誓愿，从而领受发心的法，即这样想：我必定获得无上圆满正等觉，从而完全度化十方众生。为了远离烦恼，以及为了远离痛苦的真谛。正确受持发心也有两种方式：第一种是世俗发心，例如有些人恭敬地坐在智者面前，生起增上意乐，念诵受持誓愿的词句。
English
And abiding in the cultivation of Vipassanā, as well as not abandoning the great aspiration for Bodhi, thereby cultivating Śamatha and Vipassanā. Among them, the so-called "establishment of the designation of Dharma" is because all Dharmas are beyond expression, so it is only nominally established as the teachings of the twelve divisions of scripture. Therefore, in this Sutra, it is said that in order to realize the inexpressible Dharma-nature, one must use nominally established names and concepts. Furthermore, in the Sutra of Repaying Kindness, it is said that although Dharma is inexpressible, the Tathagata, with extremely skillful means, speaks of the nameless and formless Dharma as having names and forms. Also, in the Yogācārabhūmi-śāstra, it is said that since all Dharmas are of an inexpressible nature, why then is speech used? Answer: Even without speech, it is impossible to indicate and hear this inexpressible Dharma-nature to others, and without language and hearing, it is impossible to understand this inexpressible self-nature. Therefore, speech is used for the sake of hearing and understanding. This is what is to be elucidated. Among them, abiding in the Bodhi aspiration, as stated in the commentary, is as follows: The arising of Bodhicitta is like this: Bodhisattvas generate Bodhicitta, that is, Bodhisattvas abide in the Dharma-nature of Bodhisattvas, in order to benefit the sentient beings of the ten directions of the world, relying on the excellent causes and conditions and power, as well as the images of the excellent noble ones, generating the great vow of unsurpassed Bodhi, thereby receiving the Dharma of generating Bodhicitta, that is, thinking like this: I will definitely attain unsurpassed perfect and complete enlightenment, thereby completely liberating all sentient beings of the ten directions. In order to be separated from afflictions, and in order to be separated from the truth of suffering. There are also two ways to correctly uphold the generation of Bodhicitta: The first is the conventional generation of Bodhicitta, for example, some people respectfully sit in front of a wise person, generate superior intention, and recite the words of upholding the vow.
Chinese
或者说，用敬语说“有寿命者请垂听”吗？或者说“圣者请垂听”吗？或者说“堪布请垂听”吗？我名为某某，从今发起无上菩提心，为了利益有情众生，从今以后我（藏文：བདག་གིས་）所修持的六度波罗蜜，都是为了获得无上菩提，从今我与菩萨们一样出家，希望尊者知晓我为菩萨，像这样说两遍三遍。第二种是从法性中获得的，例如，经过无数劫后，菩萨获得初地极喜地，因此，菩萨的愿望不会退转，这就是从法性中获得的菩提心。或者说，安住于菩提愿望，如《圣妙吉祥真实名经》中所说，有四种回答的心。因此，导师功德所加持的《圣妙吉祥真实名经》的《金刚经》释中说：“如何安住”是指心安住于何种体性和果，并祈愿和追求。这表明了与菩萨果位的四种利益相一致的心。四种是什么呢？第一种是无边的心，如经中所说：“应度化多少有情为有情”等等。第二种是殊胜的心，如经中所说：“完全从烦恼中解脱，进入无余涅槃”。第三种是完全领受的心，如经中所说：“即使度化了无量有情，也没有任何有情真正从烦恼中解脱”。第四种是正确的智慧之心，如经中所说：“如果执着于有情之相，就不能称为菩萨”。详细内容如经中所述。导师
English
Or, should one say with respect, "May the one with life listen"? Or, "May the noble one listen"? Or, "May the Khenpo listen"? I, named so-and-so, from today generate the unsurpassed Bodhicitta. In order to benefit sentient beings, from today onwards, whatever six perfections I (Tibetan: བདག་གིས་) practice, are all for the sake of attaining unsurpassed Bodhi. From today, I will renounce like the Bodhisattvas. May the venerable ones know that I am a Bodhisattva. Like this, say it two or three times. The second is obtained from the nature of reality. For example, after countless eons have passed, the Bodhisattva obtains the first ground, the Joyful Ground. Therefore, the Bodhisattva's aspiration will not regress. This is called the Bodhicitta obtained from the nature of reality. Or, abiding in the aspiration for Bodhi, as stated in the Sutra of the Perfection of Wisdom, there are four kinds of answering minds. Therefore, the commentary on the Vajra Cutter of the Sutra of the Perfection of Wisdom, blessed by the qualities of the teacher, says: "How to abide" refers to the nature and fruit in which the mind abides, and what it prays for and seeks. This shows the mind that is in accordance with the four benefits of the Bodhisattva's fruit. What are the four? The first is the boundless mind, as the sutra says: "How many sentient beings should be gathered as sentient beings," and so on. The second is the supreme mind, as the sutra says: "Completely liberated from afflictions, entering into Nirvana without remainder." The third is the mind of complete acceptance, as the sutra says: "Even if immeasurable sentient beings are liberated, no sentient being is truly liberated from afflictions." The fourth is the mind of correct wisdom, as the sutra says: "If one clings to the appearance of sentient beings, one cannot be called a Bodhisattva." The details are as explained in that very text. Teacher
Tibetan
པོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་བ་མཛད་པ་ལས་ནི། རྒྱ་ཆེ་བའི་སེམས་དང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་དང༌། རྟག་པར་བྱེད་པའི་སེམས་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སེམས་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནི་སྡེ་སྣོད་གཉིས་སུ་གཏོགས་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་དགར་བའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེས་དོན་དམ་པ་དང༌། བསྟན་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་གང་ཟག་ཆེན་པོའི་ ཐེག་པ་ནུས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་བསྟན་བཅོས་མོས་པ་བསྐྱེད་པ་དང༌། འཕགས་པ་འདུས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་ནི་དོན་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །སློབ་དཔོན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ནི་དོན་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །བསྟན་བཅོས་སྒོ་བཅུ་གཉིས་པ་ལས་ནི་དོན་རྣམ་པ་དྲུག་གི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ལེགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྟན་པའི་མདོ་དང༌། བསྟན་བཅོས་ས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། རྣམ་པར་བཤད་པ་དང་ཆོས་མངོན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང༌། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་ནི་དོན་རྣམ་པ་དྲུག་དང༌། བདུན་གྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མ་ཐོང་སྒོམ་པར་བགྱིད་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པའི་ནང་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཙོ་བོས་གྱུར་པས། དེའི་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོའི་མདོ་ལས། སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེ་གནས་པས། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཆོས་ནི་རྙེད་པར་འགྱུར། །ཏིང་འཛིན་ཤེས་རབ་སྟོབས་ཀྱིས་བརྒྱན་པས་ན། །དེས་ནི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་བཟླ་བར་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དཔེར་ན་ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་ལས་གཅིག་ནི་སྟོབས་དང་ལྡན་ལ་གཅིག་ནི་མཐུ་ཆུང་བར་གྱུར་ན་བདེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་མཉམ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །བསྟན་བཅོས་ཆོས་མངོན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། མུ་བཞི་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་ལ་ཤེས་རབ་མེད་པ་དང༌། ཤེས་རབ
Chinese
波·益西年（pon dbyig gnyen）所著的《圣妙吉祥金刚断截般若波罗蜜多经》的注释中说：广大之心，殊胜之心，常恒之心，以及不颠倒之心。其中，所谓“大乘”是指修习止观之门属于二藏，为了区别于声闻部的藏，所以称为大乘。因为它完全包含了真谛、教法、修行和果报，这些都是伟大之人的具有特殊能力的大乘，所以称为大乘。所谓大乘，在《发心经》和《圣大集经》中，以三种意义阐释了大乘。无性论师所著的《摄大乘论释》中，以七种意义阐释了大乘。《十二门论》中，为了六种意义而阐释了大乘。《善戒经》、《摄地经》、《分别论》、《阿毗达磨集论》、《经庄严论》和《瑜伽师地论》中，以六种和七种意义阐释了大乘。所谓修习止观，是因为菩萨行中，止观是最主要的。因此，在《妙法莲华经》中说：“佛身住于大乘，如实证得正法。以禅定智慧力庄严，以此利益一切众生。”此外，在《圣般若波罗蜜多经》的注释中说：“譬如车轮，二轮中一轮力大，一轮力小，则不能安稳运行。同样，智慧和禅定不平衡也是如此。因此，菩萨应当止观双运。”在《阿毗达磨集论》中说：四句是具有禅定而无智慧，以及具有智慧
English
In the commentary on the Vajracchedikā Prajñāpāramitā Sūtra by Pon Yigyen, it is said: "A vast mind, a supreme mind, a constant mind, and an undeluded mind." The term "Mahāyāna" refers to the practice of śamatha and vipaśyanā, which belongs to the two pitakas. It is called Mahāyāna to distinguish it from the Śrāvakayāna pitaka. Because it fully encompasses the ultimate truth, the teachings, the practice, and the results, these are the Mahāyāna of great beings with special abilities, therefore it is called Mahāyāna. The term Mahāyāna is explained in three ways in the Adhimukti Sūtra and the Mahāsamnipāta Sūtra. In the commentary on the Mahāyānasaṃgraha by Asanga, it is explained in seven ways. In the Dvādaśanikāya Śāstra, it is explained as Mahāyāna for six reasons. In the Śīlaskandha Sūtra, the Vasudhāraṇī Sūtra, the Vibhāṣā, the Abhidharmasamuccaya, the Sūtrālaṃkāra, and the Yogācārabhūmi Śāstra, it is explained as Mahāyāna in six and seven ways. The phrase "to practice śamatha and vipaśyanā" means that among the practices of a Bodhisattva, śamatha and vipaśyanā are the most important. Therefore, in the Saddharmapuṇḍarīka Sūtra, it is said: "The Buddha himself abides in the Mahāyāna, and truly attains the Dharma as it is. Adorned with the power of samādhi and wisdom, he benefits all sentient beings." Furthermore, in the commentary on the Ārya Prajñāpāramitā Sūtra, it is said: "For example, if one of the two wheels of a chariot is strong and the other is weak, it will not run smoothly. Similarly, if wisdom and samādhi are not balanced. Therefore, a Bodhisattva should practice both śamatha and vipaśyanā." In the Abhidharmasamuccaya, it is said: "The four extremes are having samādhi without wisdom, and having wisdom