Tibetan
་ནས། ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་ན་དེ་ནི་མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པ་མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་བསྟན་པའོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་འདི་ཡང་སོ་སོ་ནས་བཤད་པ་མི་མཐུན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་འདི་ལྟ་སྟེ། གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། རྒྱུས་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བར་སྟོན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་གཞན་གྱིས་བདག་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེའི་མཚན་མ་སྟོན་པ་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དེས་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ཁད་ཀྱིས་ཉམས་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བསྟན་བཅོས་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ནི། རྒྱུས་མཚན་མ་བསྟན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་ས་འོག་མའི་ཡིད་ད་དུང་མ་ངེས་ཤིང་ཉེ་བར་མ་ཞི་བས་མཚན་མའི་གཡེང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་ཡང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་མོད་ཀྱིས་འགོ་མ་པའི་ཡིད་ད་དུང་ངེས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཉེ་བར་མ་ཞི་བས་རྒྱུས་མཚན་མ་དེ་སྟོན་པའོ། །བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ནི། མཚན་མའི་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ནང་གི་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་མདོ་ལས་ནི། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ནང་གི་ལུས་ཀྱི་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་དང༌། དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་མདོ་ལས་བསྟན་པ་ནི་མདོ་འདི་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་དང་དོན་མཐུན་ནོ། །དེ་ལ་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ན་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་མས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ མ་ཐོབ་པའི་མདུན་རོལ་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་སྙམ་དུ་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་ཐོབ་བོ་སྙམ་པ་སྟེ། འདི་ནི་ནང་གི་གང་ཡིན་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་མ་དང་མཚུངས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །བཤད་པའི་རྣམ་གྲངས་གཞན་དུ་ན་ཡང་དག་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་གི་མཚན་མ་མ་ཐོབ་ཀྱང༌། མཚན་མ་ཅུང་ཟད་ཅིག་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་དག་པར་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་ཐོབ་བོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞེས་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ནང་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རྐྱེན་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ལ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ལུས་ཀྱིས་ངའོ་སྙམ་དུ་རློམ་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་དེ་ནི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྔ་པ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་བསྟན་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་བ་ལ་བདག་གིའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་ཅིང་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ལུས་ལ་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་གལ་ཏེ་ནང་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རྐྱེན་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོར་བ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ། གནས་ངན་ལེན་གྱི་ས་བོན་གྱིས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་བྱས་ནས་བསྐྱེད་པའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ངའོ་སྙམ་དུ་ང་རྒྱལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ལྟ་བ་དང་ང་རྒྱལ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཉིད་ལ་གནས་ངན་ལེན་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཆོས་མངོན་པར་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས། གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ནི་ངར་འཛིན་པ་དང༌། ང་ཡིར་འཛིན་པ་དང་ངའོ་སྙམ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་ནས། དགེ་བའི་ཆོས་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཚོར་བ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ང་འམ་ང་ཡི་ཞེ་འམ། ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་དང་འདྲེས་པ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས། འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོར་བ་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་བདག་གོ་ཞེའམ། བདག་གིའོ་ཞེ་འམ་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དེ་ དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སའི་བར་དུ་སྒྲིབ་པ་གང་དག་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་མན་ཆད་ནི་བཞི་པ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒྲིབ་པ་བཅུ་གཅིག་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པས་བསྟན་པའི་སྒོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། འདི་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཞུ་བ་གསོལ་བ་དང༌། ལན་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཞུ་བ་གསོལ་བ་ཉིད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དེ་དག་ས་དང་པོ་ལ་ནི་ངན་སོང་པའི་ཉོན་མོང
Chinese
从。如果忆念内在禅定的行境之相，则称为相之散乱，这是第四个相之散乱的开示。这种散乱也有各自不同的解释。如《摄类学》中说：如是，先使他人信服，示以因缘而行善。此论的解释是：为了使他人相信自己具有功德，而示现其相，因缘使善行逐渐衰退，应知。如《辨中边论》中说：以因缘示相，为入禅定之故。其解释说：下地之心尚未确定，尚未寂静，故称相之散乱。获得禅定者，虽已得禅定，然初学之心尚未确定，尚未寂静，故以因缘示现其相。如《分别论》中说：相之心的散乱是这样的：依赖外境之相，而忆念内在境之相。如《解深密经》中说：若菩萨依赖外境之相，而忆念内在身之内的禅定行境之相，则称为相之散乱。如《分别论》和《解深密经》中所说，与此经所说之义相同。其中，内在禅定的行境之相，是指安住于内在禅定时，获得种种非显现之相，无法以显现之相言说。这是说，在未得禅定之前，依赖外境，心想已得内在禅定的行境之相。这是说，内在之相与外境之相相同。其他解释的类别
English
From. If one remembers the characteristics of the objects of inner samadhi, it is called distraction of characteristics, which is the fourth teaching on distraction of characteristics. These distractions are also explained differently. As it says in the Compendium of Abhidharma: "Thus, first making others believe, showing the cause to engage in virtue." The commentary on this says: "In order to make others believe that oneself possesses qualities, one shows its characteristics, and one should know that the cause and condition gradually diminish the engagement in virtue." As it says in the Discrimination of the Middle and the Extremes: "Showing the characteristics by cause, for the sake of entering samadhi." Its explanation says: "The mind of the lower ground is still not certain and not yet pacified, therefore it is called distraction of characteristics." Although one who has attained samadhi has attained samadhi, the mind of the beginner is still not certain and not yet pacified, therefore the cause shows that characteristic. As it says in the Explanation: "The distraction of the mind of characteristics is like this: relying on external characteristics, one remembers the characteristics of the inner object." As it says in the Sutra Unraveling the Profound Meaning: "If a Bodhisattva relies on external characteristics and remembers the characteristics of the objects of inner samadhi within the inner body, it is called distraction of characteristics." As explained in the Explanation and the Sutra Unraveling the Profound Meaning, the meaning is the same as what is said in this sutra itself. Among them, the characteristics of the objects of inner samadhi are like this: when abiding correctly in inner samadhi, one obtains various non-manifest characteristics that cannot be expressed by manifest characteristics. This is to say that before attaining samadhi, relying on external objects, one thinks that one has obtained the characteristics of the objects of inner samadhi. This is to say that the inner characteristics are shown to be the same as the external characteristics. Other categories of explanation
Chinese
即使尚未真正获得等持的自相，对于稍微显现的相，也认为已经真正获得了自己的等持之相，这种执着称为散乱。如果内在的作意引发的感受，让烦恼的身体产生“我”的傲慢，那么应当了知这是烦恼的散乱，这是第五个烦恼的散乱的阐述。对于等持的快乐，执着为“我的”，对于烦恼的身体，产生“我”的傲慢，这称为烦恼的散乱。或者，如果内在的作意引发的快乐等感受成为所缘，烦恼的种子作为因和缘而产生的我见和“我”的傲慢，因此与见和慢相应的散乱本身称为烦恼。因此，在《摄阿毗达磨集论》中说：烦恼的散乱是执着于我，执着于我的所有，以及依赖于“我”的方面的烦恼的力量，在修善法时，对于产生的感受，执着为我或我的，或者“我是”，并且与相混合而执着。这本身的解释中说：例如，由于执着于我等的烦恼的力量，对于产生的快乐等感受，执着为“我”，或者“我的”，或者“我是”，因此使善的方面完全不纯净。世尊，寂止和胜观
English
Even if one has not truly attained the self-characteristic of Samadhi, the clinging to a slightly manifested characteristic, thinking that one has truly attained the self-characteristic of one's own Samadhi, is called distraction. If the feeling arising from internal attention causes the afflicted body to generate the conceit of 'I,' then it should be understood as the distraction of affliction, which is the fifth explanation of the distraction of affliction. Clinging to the bliss of Samadhi as 'mine' and generating pride in the afflicted body as 'I,' is called the distraction of affliction. Alternatively, if the feeling of pleasure, etc., arising from internal attention becomes the object of focus, and the seed of affliction acts as the cause and condition to generate the view of self and the conceit of 'I,' then the distraction itself, which is associated with view and conceit, is called affliction. Therefore, in the Compendium of Abhidharma Samuccaya, it says: The distraction of affliction is clinging to 'I,' clinging to 'mine,' and relying on the power of affliction in the aspect of 'I am.' When meditating on virtuous Dharma, one clings to the feelings that arise as 'I' or 'mine,' or 'I am,' and mixes with and clings to the characteristics. The commentary on this itself says: For example, due to the power of afflictions such as clinging to self, one clings to the feelings of pleasure, etc., that arise as 'I,' or 'mine,' or 'I am,' thereby making the virtuous aspect completely impure. Blessed One, these Śamatha and Vipaśyanā
Tibetan
ས་པ་དང་ལས་ངན་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལྔའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ནི་གཉིས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡང་དག་པར་ལན་དུ་གསུངས་པ་སྟོན་ཏོ། །འདི་ཡང་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་ཏུ་དབྱེ་སྟེ། འདི་ནི་ས་དང་པོའི་སྒྲིབ་པ་བསྟན་པའོ། །འཕགས་པ་ས་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་མདོ་དང༌། མདོ་འདི་ཉིད་ལས་ནི་མིང་བཀོད་པར་ཟད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ནི་མེད་དོ། །བསྟན་བཅོས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པའི་འགྲེལ་པ་ལང་གི་ཚེ་བསྒྱུར་བ་ལས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མ་རིག་པའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མདོ་ཙམ་དུ་སྟོན་ཏོ། །བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ལས་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་པས་དེའི་ཕྱིར་འདིར་རེ་ཞིག་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་སྦྱར་ནས་སྒྲིབ་པ་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡང་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དོ། དང་པོ་ནི་མིང་གི་རྗེས་སུ་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ལས། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེའི་ས་བོན་ལ་བརྟེན་ནས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་བདག་དང་ཆོས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་བསྟན་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། གཉིས་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་དང་དེའི་གནས་ངན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ལས། མཐོང་བའི་ལམ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ངན་སོང་བའི་ལས་རྣམས་དང༌། འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་མོད་ཀྱི། འདི་ནི་རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཉིད་རྩ་བ་ཡིན་པའི
Chinese
就像经中说，它是对治生起地和恶业的五种遍行烦恼的障碍等等。第二个（地）如来真实宣说了对治之法。而且，它本身就是对治十一种障碍的对治，所以分为十一种。这是指初地的障碍。在《圣十地经释》中说：“是异生自性的特征之障碍。”在世亲论师所著的释论中说：“是异生之障碍。”在《解深密经》和此经中，只是列出了名称，没有详细的解释。在世亲论师翻译的《大乘集论释》中说：“是异生之无明。”只是简略地说明了自性的特征。在《成唯识论》中说：“是异生之障碍。”其中详细地说明了特征，因此，在这里暂时结合《成唯识论》来阐述这些障碍的特征。其中，阐述障碍的自性也有两种意义。第一种是随顺名称阐述自性，即是二取分别的自性。因此，《成唯识论》中说：“异生性之障碍是这样的，即从二取分别所产生的障碍。因为依赖于它的种子而安立为异生性。”另外，该论中还说：“凡是执著我与法的遍计所执，就是这里所说的异生之自性。”第二种是从真实性出发阐述自性，即是二十二种遍计所执及其恶劣状态的自性。因此，《成唯识论》中说：“在生起见道时，虽然断除了恶趣之业和果等，但这是暂时产生烦恼的根本。”
English
As it says in the sutra, it is the antidote to the obscurations of the five pervasive afflictions that give rise to grounds and evil deeds, and so on. The second (ground) is where the Tathagata truly explains the antidote. Moreover, it is divided into eleven types because it is the antidote to the eleven types of obscurations. This refers to the obscurations of the first ground. In the commentary on the "Holy Ten Grounds Sutra," it says, "It is the obscuration of the characteristic of the nature of ordinary beings." In the commentary written by Master Vasubandhu, it says, "It is the obscuration of ordinary beings." In the "Sandhinirmocana Sutra" and this sutra, only the names are listed, and there is no detailed explanation. In the commentary on the "Mahāyānasaṃgraha," translated by Xuanzang, it says, "It is the ignorance of ordinary beings." It only briefly explains the characteristic of the nature. In the "Vijñāptimātratāsiddhi," it says, "It is the obscuration of ordinary beings." It explains the characteristics in detail, therefore, here, we will temporarily combine the "Vijñāptimātratāsiddhi" to explain the characteristics of these obscurations. Among them, explaining the nature of the obscurations also has two meanings. The first is to explain the nature following the name, which is the nature of the dualistic conceptualization. Therefore, the "Vijñāptimātratāsiddhi" says, "The obscuration of the nature of ordinary beings is like this, that is, the obscuration arising from dualistic conceptualization. Because it is established as the nature of ordinary beings based on its seed." Furthermore, the treatise also says, "Whatever is the pervasive delusion of clinging to self and phenomena is the nature of ordinary beings mentioned here." The second is to explain the nature starting from reality, which is the nature of the twenty-two pervasive delusions and their inferior states. Therefore, the "Vijñāptimātratāsiddhi" says, "When the path of seeing arises, although the deeds and results of the evil realms are abandoned, this is temporarily the root of the arising of afflictions.