Tibetan
མན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །བསྟན་བཅོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞག་ནས་ཐེག་པ་གཞན་ལ་འཇུག་པ་དང་གནས་པའི་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གཞན་ལས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། ཐེག་པ་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བཤད་པའོ། །བསྟན་བཅོས་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྙིང་འགྱུར་ལས་ནི་སེམས་པ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། སེམས་པ་དང་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཏེ། ལོ་ཙཱ་བ་དག་གི་བསམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་མིང་གདགས་པ་མི་མཐུན་ པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་བཞི་བཅུ་བརྒྱད་པ། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དག་དང་འདྲེས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བར་གཏོང་ན། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྟོན་ཏོ། །མདོའི་ཚིག་འདི་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། རྣམ་པར་བཤད་པ་དང་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་འདི་ཡང་བསྟན་པ་རྣམས་ལས་སོ་སོ་ནས་བཤད་པ་མི་མཐུན་ཏེ། །བསྟན་བཅོས་ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་ནི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དག་ལ་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བའོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། །ཆོས་མངོན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་བཏུས་པའི་ནང་ནས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འགྲེལ་པ་ལས། འདི་ལྟར་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པ་ན་དེ་ལ་དམིགས་པ་བཏང་ནས། ཕྱི་རོལ་དུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དག་ལ་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །བསྟན་བཅོས་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །བསྟན་བཅོས་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་གསར་འགྱུར་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ལས་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་དམིགས་ན་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། །འདི་ལྟ་སྟེ་འདོད་པའི་ཡོན་
Chinese
被称为“作意”。论著《阿毗达磨集论》中是这样说的：舍弃等持而趣入其他乘，以及安住的行相散乱，这是什么呢？此论的注释中说：从其他等持中进入等持，以及依赖其他乘，要知道这是相对于前者的行相散乱。这是就近烦恼的自性行相散乱而说的。《中边分别论》和《分别论》等中，称为“作意”。《中边分别论》旧译本中称为“心”。心和忆念也都是作意的异名，因为译师们的想法不同，所以名称的安立也不同。第四十八品。如果对外境的五种欲妙和合的相，具有分别的近烦恼，并且对外境的所缘境心散乱，那么，要知道这就是对外境心散乱，这是第二种对外境心散乱的显示。这段经文也可以分为两种：分别和总结。这种散乱，在各论典中的解释也不同。《阿毗达磨集论》中说：在进入善法时，心对五种欲妙散乱。在《阿毗达磨杂集论》的注释中说：像这样，在修习获得等善法时，舍弃对它的专注，要知道心对外境的五种欲妙散乱。《中边分别论》中说：外境。《中边分别论》新译本和《唯识成立论》中说：心对所缘境散乱。《分别论》中说：如果缘两种境，就会退失。例如，对欲妙
English
It is called "attention." The Abhidharma-samuccaya states: "What is it that, having abandoned samadhi, engages in another vehicle and scatters in the manner of abiding?" The commentary on this states: "Entering samadhi from another samadhi, and relying on another vehicle, one should know that this is a scattering in relation to the former." This is explained in terms of the nature of the near afflictions scattering in appearance. In the Madhyānta-vibhāga and the Vyakhyā, it is called "attention." In the old translation of the Madhyānta-vibhāga, it is called "mind." Mind and memory are also synonyms for attention, because the translators had different ideas, so the naming became different. Chapter Forty-eight. If, with respect to the characteristics mixed with the five desirable qualities of external objects, there is a near affliction of conceptualization, and if the mind is allowed to scatter towards the external object of focus, then one should know that this is the mind scattering externally, which is the second teaching on the mind scattering externally. This sutra passage can also be divided into two: explanation and conclusion. The explanations of this scattering also differ in the teachings. The Abhidharma-samuccaya states: "When engaging in virtue, the mind scatters towards the five desirable qualities." In the commentary on this in the Abhidharma-samuccaya, it states: "Like this, when cultivating the application to virtue such as attainment, having abandoned the focus on it, one should know that the mind scatters towards the five desirable qualities of external objects." The Madhyānta-vibhāga states: "External objects." The new translation of the Madhyānta-vibhāga and the Vijñaptimātratāsiddhi state: "The mind scatters towards the object of focus." The Vyakhyā states: "If one focuses on two aspects, one will decline. For example, with respect to desirable qualities,
Tibetan
ཏན་ལྔ་དང༌། །འདུ་འཛིའི་མཚན་མའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་མདོ་ལས་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པར་བཤད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་འདུ་འཛིའི་གནས་དང་མཚན་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །མདོ་འདི་ཉིད་ལས་ནི་ཡུལ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་བརྩམས་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྟོན་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལ་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བར་གཏོང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏེ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དག་ལ་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་དང༌། འདྲེས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་དང༌། ཡུལ་སྔ་མ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བའོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དག་ཅེས་བྱ་བས་ནི་ཡུལ་དང་པོ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལྔ་པོ་དག་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ཞེས་བྱའོ། །འདྲེས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུ་འཛིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གཉིས་པ་སྨོས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་འདུ་འཛིའི་མཚན་མ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དག་ལས་སྤྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དམིགས་པ་ལ་གཏོང་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཡུལ་གསུམ་པ་སྨོས་པ་སྟེ། སྔ་མའི་ཡུལ་གཉིས་པོ་དག་ལས་གཞན་པ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱའོ། །འདིར་ཡང་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཞེས་སྨོས་པའི་རིགས་པ་ལས། སྔ་མའི་ཟླས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མདོར་བསྡུས་ནས་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་རྣམ་པར་དགྲོལ་བའི་མདོ་ལས་ཡུལ་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་པའི་རྗེས་ལ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་རིགས་པའི་སྒོ་བསྟན་པ་ལས་དགར་བའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཡུལ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དག་ལ་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལས་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་དགར་ཞིང་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལ་ཞེས་བྱ
Chinese
说是五种妙欲和喧嚣的相。解深密经中说具有三种退失，即耽著五种妙欲、喧嚣之处和相。此经中，从三种境出发，开示外散乱。其中，所谓“若放逸心”，是真实显示三种散乱的自性，即心于五种妙欲放逸，于杂染之相放逸，以及心于前两种境之外的所缘境放逸。其中，所谓“若外境之五种妙欲”，是指所说的第一种境，与心相顺的五种境，称为五种妙欲。所谓“杂染之相”，是喧嚣的体性，是所说的第二种境。因此，论典释说五种妙欲和喧嚣之相。所谓“存在的分别近烦恼”，是指从前两种境的 जितने भी 近烦恼中，总的显示为分别，因为一切都具有向所缘境放逸的能力。所谓“外境之所缘境”，是指所说的第三种境，与前两种境不同的根等诸相，称为外境。此处也应说“于存在的分别近烦恼”，因为前文已经包含，所以简略地说。因此，解深密经中在开示三种境之后，才说近烦恼。所谓“于”字，是论典开示理门中所示的简别之义。即是说，从存在于这三种境中的分别近烦恼中，简别出嗔恚等其他近烦恼，而唯有心放逸的近烦恼才是外散乱。
English
It is said that there are five desirable qualities and the characteristics of bustle. The Sutra Unraveling the Profound Meaning states that there are three kinds of degeneration, namely, being attached to the five desirable qualities, places of bustle, and characteristics. In this very sutra, it teaches external distraction based on three kinds of objects. Among them, the so-called "if the mind is let loose" truly shows the nature of the three kinds of distraction, namely, the mind is let loose on the five desirable qualities, let loose on the mixed characteristics, and the mind is let loose on the objects of focus other than the first two objects. Among them, the so-called "if the five desirable qualities of the external objects" refers to the first object mentioned, the five objects that are in accordance with the mind are called the five desirable qualities. The so-called "mixed characteristics" are the nature of bustle, which is the second object mentioned. Therefore, the treatise explains the five desirable qualities and the characteristics of bustle. The so-called "the afflictions close to the existing conceptualization" generally shows conceptualization from as many afflictions close to the first two objects as there are, because everything has the ability to let go to the object of focus. The so-called "external object of focus" refers to the third object mentioned, the aspects of the senses and so on that are different from the first two objects are called external objects. Here, too, it should be said "to the afflictions close to the existing conceptualization," because the previous text has already included it, so it is said briefly. Therefore, in the Sutra Unraveling the Profound Meaning, after teaching the three kinds of objects, it then speaks of the afflictions close to it. The so-called "to" is the meaning of distinction shown in the treatise showing the door of reasoning. That is to say, from the afflictions close to the conceptualization that exist in these three kinds of objects, it distinguishes other afflictions close to anger and so on, and only the affliction close to the mind being let loose is the external distraction.